Ἢ παρὰ φύσιν σύζευξη ̓Επιστήμης-- ̓Εξ-ουσίας καὶ τὸ τερατογέννημα τῶν « ̓Ινδοευρωπαίων» Δὲν εἶναι ἀσύνηθες τὸ φαινόμενο τῆς ἐπιβολῆς καὶ κυριαρχίας ἐπὶ χρόνια ἤ καὶ αἰῶνες μύθων καὶ αὐθαιρεσιῶν στὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης, ὅταν μάλιστα κατὰ τὶς τελευταῖες ἑκατονταετίες ἡ ὑποταγή τῆς ᾱναζητήσεως καὶ τῆς ἔρευνας στὴν Δύναμη εἶναι συνθλιπτική. ̓Αλλὰ ἡ περίπτωση τῆς οὐδέποτε βεβαιωθείσης « ̓Ινδοευρωπαϊκῆς ́Ομοεθνίας» καὶ τῆς οὐδέποτε βεβαιωθείσης « ̓Ινδοευρωπαϊκῆς "Ομογλωσσίας», ποὺ ἐπὶ 200 σχεδὸν χρόνια κυριάρχησαν ὡς «ἐπιστημονικές θεωρίες» στὴν ̓Εθνολογία, τή Γλωσσολογία καὶ ἄλλους παρεμφερεῖς τομεῖς τῆς γνώσεως, ὑπερβαίνει κάθε φαντασία. Γιατὶ ἀκριβῶς πρόκειται γιὰ τὴν κυριαρχία τοῦ Παραλόγου στὸ χῶρο ἀκριβῶς ἐκεῖνο -τὴν ̓Επιστήμη. - ὁ ὁποῖος ζῆ καὶ ὑπάρχει ἀποκλειστικῶς χάρη στὴ Λογική’ πρόκειται ἀκριβέστερα γιὰ «ἀναποδογύρισμα» τῆς ἵδιας τῆς Λογικῆς. Μὲ δύο λόγια, ἡ « ̓Ινδοευρωπαϊκὴ θεωρία» παρουσίασε ὡς «ἀπόδειξη» ἐκεῖνο ἀκριβῶς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀποδειχθῆ... ἝἜπρεπε νὰ ἀποδείξη --: σύμφωνα μὲ τὴν προφανῆ σκοπιμότητα ποὺ ὑπηρετεῖ- - ὅτι ὑπάρχει μιὰ κοινὴ μητέρα γλῶσσα, τῆς ὁποίας οἱ γλῶσσες ποὺ ἔχουν κάποιες ὁμοιότητες μεταξύ τους εἶναι θυγατέρες. ̓Αλλά, ἐπειδὴ ἡ «μάνα» αὐτὴ ποὺ τὶς γέννησε δέν ὑπάρχει πουθενά, δὲν βρέθηκε ποτέ, δὲν συναντιέται οὔτε συναντήθηκε κάπου κανένα ἴχνος της, οἱ πιστοὶ τῆς «θεωρίας» κατασκεύασαν... οἱ ἴδιοι τὴ γλῶσσα-φάντασμα ποὺ τοὺς χρειαζόταν. Ὅταν τὸ 1813 κάποιο σκοτεινὸ καὶ τυχοδιωκτικὸ ἄτομο, ὁ Τόμας Γιάνγκ, μὲ ἐπιστημονικὸ συνήγορό του τὸν Φράντς Μπόπη, πρότεινε τὸν λογικὸν αὐτὸ τραγέλαφο, θὰ ἦταν λογικὰ ἀδύνατο νὰ προβλέψη κανεὶς ὅτι ἔκτοτε χιλιάδες πανεπιστημιακοὶ καὶ σχολαστικοὶ ἐπὶ δεκαετίες θὰ ἀγωνίζονταν νὰ φτιάξουν σώνει-καϊ-καλὰ κάτι ποὺ δὲν ὑπάρχει, πλάθοντας τὸ κατασκεύασμα ἐκεῖνο τῆς «ἰνδοευρωπαϊκῆς» ἢ «ἰνδογερμανικῆς» ἤ «ἰαπετικῆς» ἢ «ἀρίας γλώσσας», ὅπως, μὲ τὴν οἰκεία στὸν σχολαστικισμὸ φλυαρία, πολυτρόπως ὠνόμασαν. Κι ὅμως τὸ Μνημεῖο αὐτὸ τοῦ Ψεύδους χτιζόταν καὶ γκρεμιζόταν ἀκατάπαυτα, σὰν τὸ γεφύρι τῆς ἜΑρτας, μὲ πρωτομάστορες τὴν ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα (ποὺ διαφανῶς κρύβεται πίσω ἀπ ̓ ὅλην αὐτὴ τήν ἱστορία) καὶ τὴ σχολαστι-' κὴ μωρία τῶν διδασκάλων πάσης βαθμῖδος. [ ̓Οφείλω πάντως να σημειώσω, ὅτι ἰσχυρὴ ἀμφισβήτηση τῆς «ὁμοεθνίας» ᾱνέκυψε ἀμέσως σχεδόν μετὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ τραγέλαφου, ἀφοῦ, ὅπως πρὶν ἀπὸ 3/4 αἰῶνος σημείωνε ὁ καθηγητὴς τῆς ̓Ανθρωπολογίας Ι.Γ. Κούμαρης, «τοιοῦτος μικρὸς ἰνδοευρωπαϊκὸς πυρήν, τοῦ ὁποίου ἀγνοοῦμεν τὴν κοιτίδα καὶ ὅστις νὰ ἔδωσε γένεσιν εἰς τόσον διαφόρους καὶ τόσον πολυπληθεῖς φυλὰς εἰς δύο ἠπείρους, εἶναι ἀκατάληπτος διὰ τὴν ἐπιστήμην»' ἀλλὰ καὶ τὴν «ὁμογλωσσία», μολονότι ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελῆ καὶ σήμερα ἐπιστημονικὸ δόγμα, δὲν φαίνεται νὰ τὴν παίρνουν στὰ σοβαρὰ πιά, ἀκόμη καὶ ἐκεῖνοι ἐκ τῶν σχολαστικῶν ποὺ συνεχίζουν νὰ τὴ διδάσκουν]. Πολλοὶ καὶ σημαντικοὶ εἶναι οἱ ἐρευγητὲς σ ̓ ὅλο τὸν κόσμο, ποὺ σήμερα πιὰ μὲ τὸν κριτικό τους ἔλεγχο καὶ στηριζόμενοι στᾶ νεώτερα ἐπιστημονικὰ δεδομέγα ἔχουν καταστήσει διάτρητη τὴν ἰνδοευρωπαϊκὴ τερατολογία. ̓ Αλλά, ἄς μοῦ ἐπιτραπῆ ἐδῶ νὰ πῶ, ὅτι τὰ δημοσιεύματα στὰ τελευταῖα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὴν «ἀποκρυπτογράφηση» τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τῶν κωδικῶν σημασιῶν τῶν γραμμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου ὑπῆρξαν ἡ χαριστικὴ βολή, ἡ καμπή, ὁ μεγάλος σταθμός, ποὺ ἐπαναφέρει τὴν ἔρευνα στὸ δρόμο τῆς Λογικῆς, ἀπὸ τὸν ὁποῖο τὴν εἶχαν ἐκτρέψει οί ἀπατεῶνες τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας καὶ οἱ μωροὶ τοῦ σχολαστικισμοῦ. Γιατὶ ἡ μέθοδος ἀκριβῶς τῆς ἔρευνας ποὺ γίνεται στὸ «Δαυλό» πατᾶ στὸ στέρεο ἔδαφος ἐκείνου ποὺ ἀποδεδειγμένως ὑπάρχει, τῆς ὑπαρκτῆς καὶ καταγραμμένης καὶ πραγματικῆς γλώσσας, τὴν ὁποία καὶ χρησιμοποιεῖ ὡς ἀναμφισβήτητο ἀποδεικτικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴ συναγωγὴ συμπερασμάτων --- μ ̓ ἄλλα λόγια, ξεσκεπάζει καὶ καταλύει τὴν ἀναποδογυρισμένη «λογική» τῆς χρησιμοποιήσεως ὡς ἀποδείξεως αὐτοῦ ἀκριβῶς ποὺ πρέπει νὰ ἀποδειχθῆ. Δ.Ι.Λ.