Ἢ παρὰ φύσιν σύζευξη ᾿Επιστήμης-- ᾿Εξ-ουσίας καὶ τὸ τερατογέννηµα τῶν «᾿Ινδοευρωπαίων» Δὲν εἶναι ἀσύνηθες τὸ φαινόμενο τῆς ἐπιβολῆς καὶ κυριαρχίας ἐπὶ χρόνια ἤ καὶ αἰῶνες μύθων καὶ αὐθαιρεσιῶν στὸ χῶρο τῆς ἐπιστήμης, ὅταν μάλιστα κατὰ τὶς τε- λευταῖες ἑκατονταετίες ἡ ὑποταγή τῆς ᾱ- ναζητήσεως καὶ τῆς ἔρευνας στὴν Δύνα- µη εἶναι συνθλιπτική. ᾿Αλλὰ ἡ περίπτω- ση τῆς οὐδέποτε βεβαιωθείσης «᾿Ινδοευ- ρωπαϊκῆς ΄Οµοεθνίας» καὶ τῆς οὐδέποτε βεβαιωθείσης «᾿Ινδοευρωπαϊκῆς "Οµο- γλωσσίας», ποὺ ἐπὶ 200 σχεδὸν χρόνια κυριάρχησαν ὡς «ἐπιστημονικές θεωρίες» στὴν ᾿Εθνολογία, τή Γλωσσολογία καὶ ἄλλους παρεμφερεῖς τομεῖς τῆς γνώσεως, ὑπερβαίνει κάθε φαντασία. Γιατὶ ἀκριβῶς πρόκειται γιὰ τὴν κυριαρχία τοῦ Παραλό- γου στὸ χῶρο ἀκριβῶς ἐκεῖνο -τὴν ᾿Ε- πιστήμη. - ὁ ὁποῖος ζῆ καὶ ὑπάρχει ἀπο- κλειστικῶς χάρη στὴ Λογική’ πρόκειται ἀκριβέστερα γιὰ «ἀναποδογύρισμα» τῆς ἵ- διας τῆς Λογικῆς. Μὲ δύο λόγια, ἡ «᾿Ινδοευρωπαϊκὴ θε- ωρία» παρουσίασε ὡς «ἀπόδειξη» ἐκεῖνο ἀκριβῶς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀποδειχθῆ... ἝἜ- πρεπε νὰ ἀποδείξη --: σύμφωνα μὲ τὴν προφανῆ σκοπιμότητα ποὺ ὑπηρετεῖ- - ὅ- τι ὑπάρχει μιὰ κοινὴ μητέρα γλῶσσα, τῆς ὁποίας οἱ γλῶσσες ποὺ ἔχουν κάποιες ὁ- μοιότητες μεταξύ τους εἶναι θυγατέρες. ᾿Αλλά, ἐπειδὴ ἡ «μάνα» αὐτὴ ποὺ τὶς γέν- νησε δέν ὑπάρχει πουθενά, δὲν βρέθηκε ποτέ, δὲν συναντιέται οὔτε συναντήθηκε κάπου κανένα ἴχνος της, οἱ πιστοὶ τῆς «θεωρίας» κατασκεύασαν... οἱ ἴδιοι τὴ γλῶσσα-φάντασμα ποὺ τοὺς χρειαζόταν. Ὅταν τὸ 1813 κάποιο σκοτεινὸ καὶ τυχοδιωκτικὸ ἄτομο, ὁ Τόμας Γιάνγκ, μὲ ἐπιστημονικὸ συνήγορό του τὸν Φράντς Μπόπη, πρότεινε τὸν λογικὸν αὐτὸ τραγέ- λαφο, θὰ ἦταν λογικὰ ἀδύνατο νὰ προβλέ- ψη κανεὶς ὅτι ἔκτοτε χιλιάδες πανεπιστη- μιακοὶ καὶ σχολαστικοὶ ἐπὶ δεκαετίες θὰ ἀγωνίζονταν νὰ φτιάξουν σώνει-καϊ-καλὰ κάτι ποὺ δὲν ὑπάρχει, πλάθοντας τὸ κα- τασκεύασμα ἐκεῖνο τῆς «ἰνδοευρωπαϊκῆς» ἢ «ἰνδογερμανικῆς» ἤ «ἰαπετικῆς» ἢ «ἀ- ρίας γλώσσας», ὅπως, μὲ τὴν οἰκεία στὸν σχολαστικισμὸ φλυαρία, πολυτρόπως ὠ- νόμασαν. Κι ὅμως τὸ Μνημεῖο αὐτὸ τοῦ Ψεύδους χτιζόταν καὶ γκρεμιζόταν ἀκατά- παυτα, σὰν τὸ γεφύρι τῆς ἜΑρτας, μὲ πρωτομάστορες τὴν ἐξουσιαστικὴ σκοπι- µότητα (ποὺ διαφανῶς κρύβεται πίσω ἀπ᾿ ὅλην αὐτὴ τήν ἱστορία) καὶ τὴ σχολαστι-' κὴ μωρία τῶν διδασκάλων πάσης βαθμῖ- δος. [ ᾿Οφείλω πάντως να σημειώσω, ὅτι ἰσχυρὴ ἀμφισβήτηση τῆς «ὁμοεθνίας» ᾱ- νέκυψε ἀμέσως σχεδόν μετὰ τὴν ἐμφάνι- ση τοῦ τραγέλαφου, ἀφοῦ, ὅπως πρὶν ἀπὸ 3/4 αἰῶνος σημείωνε ὁ καθηγητὴς τῆς ᾿Ανθρωπολογίας Ι.Γ. Κούμαρης, «τοιοῦ- τος μικρὸς ἰνδοευρωπαϊκὸς πυρήν, τοῦ ὁ- ποίου ἀγνοοῦμεν τὴν κοιτίδα καὶ ὅστις νὰ ἔδωσε γένεσιν εἰς τόσον διαφόρους καὶ τό- σον πολυπληθεῖς φυλὰς εἰς δύο ἠπείρους, εἶναι ἀκατάληπτος διὰ τὴν ἐπιστήμην»' ἀλλὰ καὶ τὴν «ὁμογλωσσία», μολονότι ἐ- ξακολουθεῖ νὰ ἀποτελῆ καὶ σήµερα ἐπι- στημονικὸ δόγµα, δὲν φαίνεται νὰ τὴν παίρνουν στὰ σοβαρὰ πιά, ἀκόμη καὶ ἐ- κεῖνοι ἐκ τῶν σχολαστικῶν ποὺ συνεχί- ζουν νὰ τὴ διδάσκουν]. Πολλοὶ καὶ σημαντικοὶ εἶναι οἱ ἐρευ- γητὲς σ᾽ ὅλο τὸν κόσµο, ποὺ σήµερα πιὰ μὲ τὸν κριτικό τους ἔλεγχο καὶ στηριζό- µενοι στᾶ νεώτερα ἐπιστημονικὰ δεδοµέ- γα ἔχουν καταστήσει διάτρητη τὴν ἰνδο- ευρωπαϊκὴ τερατολογία. ᾿ Αλλά, ἄς μοῦ ἐ- πιτραπῆ ἐδῶ νὰ πῶ, ὅτι τὰ δημοσιεύματα στὰ τελευταῖα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὴν «ἀποκρυπτογράφηση» τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τῶν κωδικῶν σημασιῶν τῶν γραμμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου ὑ- πῆρξαν ἡ χαριστικὴ βολή, ἡ καμπή, ὁ μεγάλος σταθµός, ποὺ ἐπαναφέρει τὴν ἔ- ρευνα στὸ δρόµο τῆς Λογικῆς, ἀπὸ τὸν ὁ- ποῖο τὴν εἶχαν ἐκτρέψει οί ἀπατεῶνες τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας καὶ οἱ µω- ροὶ τοῦ σχολαστικισμοῦ. Γιατὶ ἡ μέθοδος ἀκριβῶς τῆς ἔρευνας ποὺ γίνεται στὸ «Δαυλό» πατᾶ στὸ στέρεο ἔδαφος ἐκείνου ποὺ ἀποδεδειγμένως ὑπάρχει, τῆς ὑπαρ- κτῆς καὶ καταγραµµένης καὶ πραγματικῆς γλώσσας, τὴν ὁποία καὶ χρησιμοποιεῖ ὡς ἀναμφισβήτητο ἀποδεικτικὸ ὑλικὸ γιὰ τὴ συναγωγὴ συμπερασμάτων --- μ᾽ ἄλλα λό- για, ξεσκεπάζει καὶ καταλύει τὴν ἀναπο- δογυρισμένη «λογική» τῆς χρησιμοποιή- σεως ὡς ἀποδείξεως αὐτοῦ ἀκριβῶς ποὺ πρέπει νὰ ἀποδειχθῆ. Δ.Ι.Λ.