ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΑΣ Διάχυτα σ ̓ ὁλόκληρη τὴν ̓“Ὑδρόγειο τὰ ἴχνη τῆς πανάρχαιας παρουσίας τῶν "Ἑλλήνων Ἢ λεγόμενη « ̓Ινδοευρωπαϊκή» ἀποτελεῖ ἕνα περίεργο φάντασμα, χωρὶς οὐσία καὶ ἐμφάνισι, ποὺ ἐνθυμίζει τὰ νομικὰ «πλάσματα δικαίου», πλάσμα ὅμως αὐτὴ ἀδίκου. ̓ Απὸ τὴν ὀνομασία της, θὰ ἀνέμενέ τις, ἢ ὅτι εἶναι Εὐρωπαϊκὴ γλῶσσα προελθοῦσα ἐκ τῆς ̓]Ινδικῆς, ἢ ̓Ινδικὴ γλῶσσα προελθοῦσα ἐκ τῆς Εὐρώπης, ἢ μῖγμα Εὐρωπαϊκῆς καὶ ̓Ινδικῆς. ̓Αλλ ̓ ἂν δεχθοῦμε ὅτι προῆλθε ἀπὸ τὴν ̓]νδική, ἡ ἀρχαία ̓Ινδικὴ εἶναι ἡ Σανσκριτικἠ λεγομένη. ̓Εδῶ παγιδεύονται ὅμως οἱ δόλιοι δημιουργοὶ καὶ ἀπολογηταί της, διότι Σανσκριτική -- εἶναι ἔννοια σύνθετος ἐκ τῶν λέξεων 'Ως-ἂν-ἐς-Κρήτην δηλαδή--- εἶναι γλῶσσα ὁμοία πρὸς τὴν Κρητικήν. ̓Αλλὰ ποία ἡ σχέσις τῆς Κρήτης μὲ τὴν ̓Ινδίαν; Μεγίστη. Παρὰ τὴν ̓]νδίαν ἦτο τὸ μέγα καὶ ἀρχαιότατον κράτος τῶν Χετταίων ἢ Χιττιτῶν ποὺ ἦσαν Κρῆτες, ὡς καὶ οἱ γειτονικοὶ Σουμέριοι τῆς Μεσοποταμίας, ποὺ μεγίστην σχέσιν εἶχον μὲ τὴν Κρήτην. Εἰς τὸ ἔργον τοῦ Απατέ Ραττοί «Σουμέριοι», ἔκδ. 1984, εὖρίσκεται φωτογραφία Σουμερίου (τοιχογραφία), ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴ σημερινὴ γνωστὴ εἰκόνα ὀρεσιβίου Κρητὸς (ἐδημοσιεύθη καὶ στὴ σελ. 13 τῆς «Προΐστορίας» ̓Ιωάν. Πασσᾶ). Οἱ ἰδεογραφικὲς ἐπιγραφὲς τῶν Χετταίων εἶναι ἐκπληκτικὰ ὅμοιες μὲ τὴν ἰδεογραφικὴ γραφὴ τῆς Κρήτης, ὥστε νὰ θεωροῦνται στὴν πραγματικότητα ὅτι εἶναι οἱ ̓Ετεοὶ ἢ Χετεοὶ Κρῆτες- ̓ Ετεόκρητες τοῦ ̓ Ομήρου κλπ. ἀρχαιοελλήνων ἱστορικῶν. Παραλλήλως ἡ Παγχαία ἀπεῖχε πολλῶν ἡμερῶν πλοῦν. [Διόδωρος Σικελιώτης: «... αὕτη ἐκειτο...» ἐκ τῆς εὐδαίμονος ̓ Αραβίας μὲ πλόα διὰ τοῦ ̓Ωκεανοῦ (Ινδικοῦ) πλείονας ἡμέρας... εἶχε ἱερὸν τοῦ Τριφυλίου Διὸς καὶ χρυσῆ στήλη μὲ παγχαῖα γράμματα νὰ ἔχῃ γεγραμμένας τὰς τοῦ Οὐρανοῦ καὶ Κρόνου καὶ Διὸς πράξεις κεφαλαιωδῶς. Πρῶτος βασιλεύς της ἔγινεν ὁ Οὐρανός, ἐπιεικὴς καὶ εὐεργετικὸς καὶ τῆς κινήσεως τῶν ἄστρων ἐπιστήμων... (Τ. ΠῚ βιβλ. Ν σ. 2Ι2)]. ̓Αλλὰ καὶ μέσα στὴν ̓Ινδία εὑρέθησαν πολλὲς ἀμιγῶς ἑλληνικὲς πόλεις μὲ βίον πολλῶν αἰώνων. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὰ ἀνωτέρω ἐνδεικτικῶς ἀναφερθέντα, οὐδαμοῦ τῆς περιοχῆς μας ἢ τῆς Εὐρώπης καὶ ἐγγὺς ̓Ανατολῆς ἀνευρέθη μέχρι σήμερον ἐλάχιστον ἴχνος ἢ μνημεῖον ἔστω καὶ γλωσσικό, ποὺ νὰ δικαιολογῆ, ὅτι ὑπῆρξε κάποια Εὐρωπαϊκὴ γλῶσσα διάφορος τῆς "Ἑλληνικῆς μὲ στοιχεῖα γλωσσικὰ ̓Ϊνδικὰ ἀναμεμιγμένα. ̓Αντιθέτως ὄχι μόνον ἡ γλῶσσα, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ γενάρχαι, οἱ ἡγεμόνες καὶ οἱ θεοὶ τῶν Εὐρωπαϊκῶν φύλων καὶ φυλῶν ἔχουν ὀνόματα συνδεόμενα μὲ τοὺς Ἕλληνας καὶ τὴν μητέρα τῶν γλωσσῶν, τὴν Ἑλληνική. Παραδόἕως δὲ ἔχομεν ἀποδείξεις πλέον, ὅτι τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὰ ̓Ασιατικὰ ἔθνη καὶ τῆς "Απω ̓Ανατολῆς καὶ Εἰρηνικοῦ ἀκόμη, καθώς καὶ τῶν ἄλλων ̓Ἠπείρων καὶ νήσων ( ̓Αμερικὴ Βόρειος καὶ Νότιος, Πολυνησία), Εἰς τὴν Εὐρώπην, ἀρχόμενοι ἀπὸ Βορείου Πόλου καὶ 'Ὑπερβορείων, ἔπιβεβαιοῦμε τ ̓ ἀνωτέρω. Οὕτω ἡ Γροιλανδία, ἀπωτάτη ξηρά, Οτεεηίαπα, προῆλθεν ἵ-