ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΑΣ Διάχυτα σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ᾿“Ὑδρόγειο τὰ ἴχνη τῆς πανάρχαιας παρουσίας τῶν "Ἑλλήνων Ἢ λεγόμενη «᾿Ινδοευρωπαϊκή» ἀποτελεῖ ἕνα περίεργο φάντασμα, χωρὶς οὐ- σία καὶ ἐμφάνισι, ποὺ ἐνθυμίζει τὰ νομικὰ «πλάσματα δικαίου», πλάσμα ὅμως αὐ- τὴ ἀδίκου. ᾿ Απὸ τὴν ὀνομασία της, θὰ ἀνέμενέ τις, ἢ ὅτι εἶναι Εὐρωπαϊκὴ γλῶσ- σα προελθοῦσα ἐκ τῆς ᾿]Ινδικῆς, ἢ ᾿Ινδικὴ γλῶσσα προελθοῦσα ἐκ τῆς Εὐρώπης, ἢ μῖγμα Εὐρωπαϊκῆς καὶ ᾿Ινδικῆς. ᾿Αλλ᾽ ἂν δεχθοῦμε ὅτι προῆλθε ἀπὸ τὴν ᾿]ν- δική, ἡ ἀρχαία ᾿Ινδικὴ εἶναι ἡ Σανσκριτικἠ λεγομένη. ᾿Εδῶ παγιδεύονται ὅμως οἱ δόλιοι δημιουργοὶ καὶ ἀπολογηταί της, διότι Σανσκριτική -- εἶναι ἔννοια σύν- θετος ἐκ τῶν λέξεων 'Ως-ἂν-ἐς-Κρήτην δηλαδή--- εἶναι γλῶσσα ὁμοία πρὸς τὴν Κρητικήν. ᾿Αλλὰ ποία ἡ σχέσις τῆς Κρήτης μὲ τὴν ᾿Ινδίαν; Μεγίστη. Παρὰ τὴν ᾿]νδίαν ἦτο τὸ μέγα καὶ ἀρχαιότατον κράτος τῶν Χετταίων ἢ Χιττιτῶν ποὺ ἦσαν Κρῆτες, ὡς καὶ οἱ γειτονικοὶ Σουμέριοι τῆς Μεσοποταμίας, ποὺ μεγίστην σχέσιν εἶχον μὲ τὴν Κρήτην. Εἰς τὸ ἔργον τοῦ Απατέ Ραττοί «Σουμέριοι», ἔκδ. 1984, εὖ- ρίσκεται φωτογραφία Σουµερίου (τοιχογραφία), ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴ σημερινὴ γνωστὴ εἰκόνα ὀρεσιβίου Κρητὸς (ἐδημοσιεύθη καὶ στὴ σελ. 13 τῆς «Προΐστο- ρίας» ᾿Ιωάν. Πασσᾶ). Οἱ ἰδεογραφικὲς ἐπιγραφὲς τῶν Χετταίων εἶναι ἐκπληκτι- κὰ ὅμοιες μὲ τὴν ἰδεογραφικὴ γραφὴ τῆς Κρήτης, ὥστε νὰ θεωροῦνται στὴν πραγματικότητα ὅτι εἶναι οἱ ᾿Ετεοὶ ἢ Χετεοὶ Κρῆτες-᾿ Ετεόκρητες τοῦ ᾿ Ομήρου κλπ. ἀρχαιοελλήνων ἱστορικῶν. Παραλλήλως ἡ Παγχαία ἀπεῖχε πολλῶν ἡμερῶν πλοῦν. [Διόδωρος Σικελιώτης: «... αὕτη ἐκειτο...» ἐκ τῆς εὐδαίμονος ᾿ Αραβίας μὲ πλόα διὰ τοῦ ᾿Ωκεανοῦ (Ινδικοῦ) πλείονας ἡμέρας... εἶχε ἱερὸν τοῦ Τριφυλίου Διὸς καὶ χρυσῆ στήλη μὲ παγχαῖα γράμματα νὰ ἔχῃ γεγραμμένας τὰς τοῦ Οὐρα- νοῦ καὶ Κρόνου καὶ Διὸς πράξεις κεφαλαιωδῶς. Πρῶτος βασιλεύς της ἔγινεν ὁ Οὐρανός, ἐπιεικὴς καὶ εὐεργετικὸς καὶ τῆς κινήσεως τῶν ἄστρων ἐπιστήμων... (Τ. ΠῚ βιβλ. Ν σ. 2Ι2)]. ᾿Αλλὰ καὶ µέσα στὴν ᾿Ινδία εὑρέθησαν πολλὲς ἀμιγῶς ἑλληνικὲς πόλεις μὲ βίον πολλῶν αἰώνων. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὰ ἀνωτέρω ἐνδεικτικῶς ἀναφερθέντα, οὐδαμοῦ τῆς πε- ριοχῆς µας ἢ τῆς Εὐρώπης καὶ ἐγγὺς ᾿Ανατολῆς ἀνευρέθη μέχρι σήμερον ἐλά- χιστον ἴχνος ἢ μνημεῖον ἔστω καὶ γλωσσικό, ποὺ νὰ δικαιολογῆ, ὅτι ὑπῆρξε κά- ποια Εὐρωπαϊκὴ γλῶσσα διάφορος τῆς "Ἑλληνικῆς μὲ στοιχεῖα γλωσσικὰ ᾿Ϊνδι- κὰ ἀναμεμιγμένα. ᾿Αντιθέτως ὄχι µόνον ἡ γλῶσσα, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ γενάρχαι, οἱ ἡγεμόνες καὶ οἱ θεοὶ τῶν Εὐρωπαϊκῶν φύλων καὶ φυλῶν ἔχουν ὀνόματα συν- δεόμενα μὲ τοὺς Ἕλληνας καὶ τὴν μητέρα τῶν γλωσσῶν, τὴν Ἑλληνική. Παραδό- ἕως δὲ ἔχομεν ἀποδείξεις πλέον, ὅτι τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὰ ᾿Ασιατικὰ ἔθνη καὶ τῆς "Απω ᾿Ανατολῆς καὶ Εἰρηνικοῦ ἀκόμη, καθώς καὶ τῶν ἄλλων ᾿Ἠπείρων καὶ νήσων (᾽Αμερικὴ Βόρειος καὶ Νότιος, Πολυνησία), Εἰς τὴν Εὐρώπην, ἀρχόμενοι ἀπὸ Βορείου Πόλου καὶ 'Ὑπερβορείων, ἔπιβε- βαιοῦμε τ᾿ ἀνωτέρω. Οὕτω ἡ Γροιλανδία, ἀπωτάτη ξηρά, Οτεεηίαπα, προῆλθεν ἵ-