Ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ὃ τρομακτικὸς ἐφιάλτης τῆς ἀγλωσσίας - ἀλογίας Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀγλωσσίας, ᾱ- λαλίας. Κανεὶς δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀμφι- βάλλη γι᾿ αὐτό. 'Ο σημερινὸς μέσος Ἕλληνας χρησιμοποιεῖ ὡς λεξιλογιό του 600- δ00 λέξεις. Ο ἐπιστήμων, ὁ δημοσιογράφος, ὁ διοικητικὸς ἢ πολιτικὸς «ταγός» δὲν ξεπερνοῦν τὶς 2.000---3. 000. [Δὲν μιλῶ ἐδῶ παρὰ μό- νο γιὰ ποσότητες: ἀφήνω τὴν ποιό- τητα, τὸ νόημα, τὴν ἐννοιολογία τῶν ἐν χρήσει λέξεων, ποὺ κατὰ κανόνα εἶναι χυδαῖα, ρηχά, διάστροφα, πα- ραπλανητικά, οἰκονομιστικά, ἐντε- λῶς τυποποιημένα καὶ λογικῶς ἀμφί- βολα ἤ στοιχειώδη). Ο λογοτέχνης σὲ σπάνιες περιπτώσεις ξεπερνᾶ τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς. Καὶ νὰ φαντασθῆ κανείς, ὅτι ἡ γλῶσσα, τῆς ὁποίας ἔ- χοµε τὴν τύχη νὰ εἴμεθα γρῆστες, διαθέτει ἕξι ἑκατομμύρια (6.000.000) λέξεις!.. Ὅποιος ἀμφιβάλλει γιὰ τὸν ἀριθμὸ αὐτό, ἄς τηλεφωνήση στὸ “Ὑπουργεῖο «Πολιτισμοῦ καὶ ᾿ἜἘπι- στημῶν» (ἁρμόδια ἡ κ. Πατελάρου), ὅπου βρίσκεται (ἐν ἀχρηστία!..) ὁ τε- ράστιος ἠλεκτρονικὸς ἐγκέφαλος ποὺ μᾶς δώρησε ἡ ᾿Αμερικανίδα κ. Μο Γοπα]ᾶ (ἐγκέφαλος ποὺ «τροφο- δοτήθηκε» μὲ ὅλες τὶς καταγραμμένες ἑλληνικὲς λέξεις, ὕστερα ἀπὸ ἐπι- στημονικὴ ἔρευνα ποὺ ἐπὶ χρόνια διεξήγαγαν δεκάδες ᾿Αμερικανοὶ φι- λόλογοι, γλωσσολόγοι καὶ ἄλλοι ἐ- πιστήμονες). Καὶ μπορεῖ νὰ ἀποδει- χθῆ, ὅτι τὸ φαινόμενο τῆς ἀγλωσ- σίας, τῆς ἀλαλίας, δὲν εἶναι μόνο ἑλ- ληνικό, εἶναι γνώρισμα ὁλόκληρου τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους σήμερα, ἀνε- ξάρτητα σὲ ποιὰ χώρα ζῆ καὶ ποιὰ γλῶσσα μιλεῖ. ᾿Αλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος. Τί σημαίνει ἡ ἐξέλιξη αὐτή; "Ας ξεκινήσω μὲ τὴν παρατήρηση, ὅτι κά- θε λέξη ἀνταποκρίνεται ὑποχρεωτικὰ πρὸς κάποιο πρᾶγμα, κάθε σημαῖνον ἀντιστοιχεῖ πρὸς κάποιο σηµαινόµε- νο. Μ᾿ ἄλλα λόγια ἡ λέξη δὲν εἶναι παρὰ ἔννοια. Ὅλοι βέβαια ξέρουμε ὅ- τι σκεπτόμαστε μὲ ἔννοιες: ὑπενθυμί- ζω, ὅτι αὐτὸ ποὺ λέμε «λογική» (ὅ,τι δηλαδὴ ξεχωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ κτῆνος) δὲν εἶναι τίποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ συσχέτιση ἐννοιῶν (Ξλέξεων), ἀπὸ τὴν ὁποία συνάγονται οἱ κρίσεις, ἀπὸ τὶς ὁποῖες στὴ συνέχεια γίνονται οἱ συλλογισμοί. Δὲν ὑπάρχει τίποτ᾽ ἄλ- λο στὴ «λογικὴ διαδικασία», τὴν «ᾱ- ναλυτικήν», ὅπως τὴν ὠνόμασε ὁ ἔ- ξαντλήσας ἅπαξ διὰ παντὸς τὸ θέμα αὐτό, ὁ ᾿Αριστοτέλης" ἀπὸ τὴν ὁποία «ἀναλυτικὴν» ἐξαρτῶνται ὄχι μόνο ἀ- ποκλειστικὰ ὁλόκληρη ἡ ᾿Επιστήμη, ἡ Φιλοσοφία, ἡ Πολιτική, ἡ Τεχνο- λογία κλπ., ἀλλὰ καὶ ἡ καθημερινή συμπεριφορά µας καὶ ἡ ἁπλῆ ζωή μας. Πῶς νὰ κάνω κρίσεις πλήρεις, ἐ- ποπτικὲς καὶ σφαιρικές, ὅταν ἡ «πρώτη ὕλη» ποὺ χρειάξοµαι σ᾽ αὐὖ- τό, δηλαδὴ οἱ ἔννοιες (λέξεις), εἶναι τόσο λίγη, τόσο πενιχρή, τόσο κα- κῆς ποιότητας; Καὶ πῶς νὰ προχωρή- σω σὲ συλλογισμοὺς λεπτούς, ποὺ θὰ μοῦ ἐπιτρέπουν νὰ προσεγγίσω τὴν πραγματικότητα, νὰ ἐπικοινωνήσω μὲ τὸν ἑαυτό µου καὶ μὲ τὸ περιβάλ- λον, τὸ κοινωνικοπολιτικὸ καὶ «οἵ- κολογικό» περιβάλλον, ὅταν ὁ ἐγκέ-