ΔΕΙΝΙΑΣ ΕΚΡΗΓΝΥΟΜΕΝΟΣ Εἰδύλλια --- πείσματα (« ̓ Ελευθεροτυπία», 15/3, μὲ φωτογραφία) Λέτε νά ̓γινε τὸ θαῦμα; Νὰ γλυτώσαμε ἀπ ̓ τὴν ἱλαρά; Μὴν τὸ πιστεύετε, τὴν σήμερον τὰ πάντα μόστρα, κοτσάνα, διαφήμισις - δὲν χάνουμε τὸ Νιόνιο, στόπ. 'Ο κ. Σαββόπουλος, τὸ λοιπόν, θύμωσε ̓ ̓μοβόρικα, λέει, κι ἀποφάσισε νὰ μὴ ἐμφανισθεῖ ἕανά στὴν ΤΙΝ. Τελεία καὶ παύλα, λέει, καὶ νὰ τὰ βάψουμε πράσινα, λέει - τὴν ἀλλαγὴν βαφῆς ἐπρότεινε τελευταῖα βαθυστοχάστως ὁ μεγάλος ἰνδὸς φιλόσοφος ΕΠεςιί Καπιαπ (ἐξηγεῖ τοὺς λόγους). Μά νὰ τί ἀκριβῶς, σὲ πρῶτο πρόσωπο, φθέγγεται ὁ μεγάλος Νιόνιος: «Τί εἴδους ἐντυπώσεις λοιπὸν ἐπιζητᾶ νὰ δημιουργήσει ὅλος αὐτὸς ὁ ἀηδὴς θόρυδος! ̓ Ἐγώ μπορεῖ νὰ εἶμαι ὁ χειρότερος τῶν καλλιτεχνῶν ἤ μπορεῖ τὸ συγκεκριμένο πρόγραμμα ́ νὰ μὴν ἄρεσε στὴν τηλεκριτική", ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἔ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μὲ κατηγορήσει γιὰ προχειρότητα ἢ νὰ ὑπαινιχθεῖ οἰκονομικὲς ἀτασθαλίες στὴ δουλειά μου”. Κι οὔτε ἐπιτρέπω σ ̓ ὁποιοδήποτε κ. Γενικὸ νὰ σιωπᾶ μπροστὰ σὲ τέτοιες ἔντυπες συκοφαντίες " »Σταματῶ λοιπόν. »Καμμία συνεργασία πλέον μέ τήν ΕΤ. »Μὲ κρατικὴ τηλεόραση τόσο ἀναίσθητη καὶ τηλεκριτικοὺς τόσο ἰσάξιούς της, ἐγώ δὲν συνεχίζω. (Μᾶς καῖς τὴν καρδιά, Νιόνιο). » ̓Αποχαιρετῶ τὸν κόσμο τοῦ ἑλληνικοῦ ΨΙΌΕΟ, »τοὺς διαδρόμους, »τοὺς τηλεκριτικούς, ποὺ ἐκτὸς ἐλαχίστων διαθέτουν τὴν ἴδια ἀπαιδευσία κ ̓ ἐπιπολαιότητα μὲ αὐτὴν τῆς κρατικῆς τηλεόρασης» »τοὺς μεσάζοντες, καὶ »τὶς κλίκες τῶν κατωτέρων ὑπαλλήλων. » ̓Υπῆρξαν ἕνας κόσμος φρίκης γιὰ μένα... Μετὰ τιμῆς» (ὑπογραφή), μᾶς σπάραξες τὴν καρδιά, μωρὲ Διονύση, ἀντίο πικρή, μικρή μας ἀγάπη, στὸν ἄλλο κόσμο ποὺ θὰ πᾶς ροδόσταμο μᾶς πότισες. "Ακου, κύριε Σαββόπουλε: ὄχι ἐμεῖς μὰ σὺ καμάρωσες, σὺ πλούτισες χωμένος ὥς τ ̓ αὐτιὰ στὸν «κόσμο τῆς φρίκης», στοὺς «μεσάζοντες»,, στὶς «κλίκες» τῶν... κατωτέρων ὑπαλλήλων. (Ἐδῶ ὁ κ. Σαββόπουλος καὶ «κανονίζει» τούς... παλιοκλητῆρες καὶ βάνει φρουρὰ στὶς γέφυρες: καλὰ τ ̓ ἀστεῖα, μὰ νὰ μὴ ἀποκοποῦμε κι ἀπ ̓ τὶς κλίκες τῶν... ἀνώτερων. "Οτι δι ̓ αὐτῶν ἡ πρόσβασις στὰ ταμεῖα)... ”Ακου, κύριε Σαββόπουλε: Στὸ μερτικὸ ποὺ μᾶς πέφτει λόγος, θέλουμε μιὰ πατρίδα ποὺ νὰ ἱδρώνουν οἱ κῶλοι στὴν παραγωγή! Μιὰ πατρίδα ποὺ δὲν θά ̓χαν θέσι αὐτοὶ ποὺ φτιάχνουν καὶ φτιάχνονται Σαββόπουλοι, Κωνσταντίνου, Τσιτσάνηδες --- πότε ἀνεβάζοντας τὸ «πνευματικὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ» μὲ λωλάδες, κρυοκωλίες, χασισοτράγουδα, καὶ πότε «ποιοῦντες ἦθος» καὶ «σημαίνοντες φῶς»... Ἔν τάξει, κύριε Σαββόπουλε, ἐσὺ βολεύτηκες νωρίς. ̓Εσὺ (χθὲς ἦταν;) κατέβαινες ἀπὸ Σαλονίκη σίγουρος πώς θὰ γινόσουν ἄλλος - ἐμεῖς καὶ τότε γελούσαμε... Πικρὰ καὶ φαρμακωμένα. Ὅπως πάντα. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1) Πρὸ Σαββοπούλου οἱ ἐντυπώσεις ἐπεζητοῦντο «διὰ τοῦ θορύβου», τώρα τίς ἐπιζητεῖ ἐλόγου του ὁ ἴδιος ὁ θόρυβος! Κουλουβάχατα. 2) ̓Εννοεῖ τὸ πασχαλινό.