ΔΕΙΝΙΑΣ ΕΚΡΗΓΝΥΟΜΕΝΟΣ Εἰδύλλια --- πείσματα («᾿ Ελευθεροτυπία», 15/3, μὲ φωτογραφία) Λέτε νά ᾽γινε τὸ θαῦμα; Νὰ γλυτώσαμε ἀπ᾽ τὴν ἱλαρά; Μὴν τὸ πιστεύετε, τὴν σήμερον τὰ πάντα µόστρα, κοτσάνα, διαφήµισις - δὲν χάνουμε τὸ Νιόνιο, στόπ. 'Ο κ. Σαββόπου- λος, τὸ λοιπόν, θύμωσε ᾽᾿µοβόρικα, λέει, κι ἀποφάσισε νὰ μὴ ἐμφανισθεῖ ἕανά στὴν ΤΙΝ. Τελεία καὶ παύλα, λέει, καὶ νὰ τὰ βάψουμε πράσινα, λέει - τὴν ἀλλαγὴν βαφῆς ἐπρότεινε τελευταῖα βαθυστοχάστως ὁ μεγάλος ἰνδὸς φιλόσοφος ΕΠεςιί Καπιαπ (ἐξηγεῖ τοὺς λό- γους). Μά νὰ τί ἀκριβῶς, σὲ πρῶτο πρόσωπο, φθέγγεται ὁ μεγάλος Νιόνιος: «Τί εἴδους ἐντυπώσεις λοιπὸν ἐπιζητᾶ νὰ δημιουργήσει ὅλος αὐτὸς ὁ ἀηδὴς θόρυ- δος! ᾿ Ἐγώ μπορεῖ νὰ εἶμαι ὁ χειρότερος τῶν καλλιτεχνῶν ἤ μπορεῖ τὸ συγκεκριμένο πρό- γραμμα΄ νὰ μὴν ἄρεσε στὴν τηλεκριτική", ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἔ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μὲ κατη- γορήσει γιὰ προχειρότητα ἢ νὰ ὑπαινιχθεῖ οἰκονομικὲς ἀτασθαλίες στὴ δουλειά µου”. Κι οὔτε ἐπιτρέπω σ᾽ ὁποιοδήποτε κ. Γενικὸ νὰ σιωπᾶ μπροστὰ σὲ τέτοιες ἔντυπες συκοφα- ντίες " »Σταματῶ λοιπόν. »Καμμία συνεργασία πλέον μέ τήν ΕΤ. »Μὲ κρατικὴ τηλεόραση τόσο ἀναίσθητη καὶ τηλεκριτικοὺς τόσο ἰσάξιούς της, ἐγώ δὲν συνεχίζω. (Μᾶς καῖς τὴν καρδιά, Νιόνιο). » ᾿Αποχαιρετῶ τὸν κόσμο τοῦ ἑλληνικοῦ ΨΙΌΕΟ, »τοὺς διαδρόμους, »τοὺς τηλεκριτικούς, ποὺ ἐκτὸς ἐλαχίστων διαθέτουν τὴν ἴδια ἀπαιδευσία κ᾿ ἐπιπο- λαιότητα μὲ αὐτὴν τῆς κρατικῆς τηλεόρασης» »τοὺς μεσάζοντες, καὶ »τὶς κλίκες τῶν κατωτέρων ὑπαλλήλων. »᾿Υπῆρξαν ἕνας κόσμος φρίκης γιὰ μένα... Μετὰ τιμῆς» (ὑπογραφή), - - μᾶς σπάραξες τὴν καρδιά, μωρὲ Διονύση, ἀντίο πικρή, μικρή μας ἀγάπη, στὸν ἄλλο κόσμο ποὺ θὰ πᾶς ροδόσταμο μᾶς πότισες. "Ακου, κύριε Σαββόπουλε: ὄχι ἐμεῖς μὰ σὺ καμάρωσες, σὺ πλούτισες χωμένος ὥς τ᾽ αὐ- τιὰ στὸν «κόσμο τῆς φρίκης», στοὺς «μεσάζοντες»,, στὶς «κλίκες» τῶν... κατωτέρων ὑ- παλλήλων. (Ἐδῶ ὁ κ. Σαββόπουλος καὶ «κανονίζει» τούς... παλιοκλητῆρες καὶ βάνει φρουρὰ στὶς γέφυρες: καλὰ τ᾿ ἀστεῖα, μὰ νὰ μὴ ἀποκοποῦμε κι ἀπ᾽ τὶς κλίκες τῶν... ἀνώ- τερων. "Οτι δι᾿ αὐτῶν ἡ πρόσβασις στὰ ταμεῖα)... ”Ακου, κύριε Σαββόπουλε: Στὸ μερτικὸ ποὺ μᾶς πέφτει λόγος, θέλουμε μιὰ πατρίδα ποὺ νὰ ἱδρώνουν οἱ κῶλοι στὴν παραγωγή! Μιὰ πατρίδα ποὺ δὲν θά ᾽χαν θέσι αὐτοὶ ποὺ φτιάχνουν καὶ φτιάχνονται Σαββόπουλοι, Κωνσταντίνου, Τσιτσάνηδες --- πότε ἀνεβάζο- ντας τὸ «πνευματικὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ» μὲ λωλάδες, κρυοκωλίες, χασισοτράγουδα, καὶ πό- τε «ποιοῦντες ἦθος» καὶ «σημαίνοντες φῶς»... Ἔν τάξει, κύριε Σαββόπουλε, ἐσὺ βολεύτηκες νωρίς. ᾿Εσὺ (χθὲς ἦταν;) κατέβαινες ἀπὸ Σαλονίκη σίγουρος πώς θὰ γινόσουν ἄλλος - ἐμεῖς καὶ τότε γελούσαμε... Πικρὰ καὶ φαρμακωμένα. Ὅπως πάντα. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1) Πρὸ Σαββοπούλου οἱ ἐντυπώσεις ἐπεζητοῦντο «διὰ τοῦ θορύβου», τώρα τίς ἐπιζητεῖ ἐλόγου του ὁ ἴδιος ὁ θόρυβος! Κουλουβάχατα. 2) ᾿Εννοεῖ τὸ πασχαλινό.