ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ ̓Ανένταχτοι καὶ Οὐτοπία |. Τὸ νὰ εἶσαι ἀνένταχτος δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἔχεις πολιτικὴ σκέψη. Άλλωστε αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ πολιτικὴ σκέψη σ ̓ ὁδήγησε νὰ περάσης στὴ θέση «ἀνένταχτος». Τί σημαίνει ὅμως ἀνένταχτος; ̓Ας δοῦμε κατ ̓ ἀρχήν, σὲ τί ὁ ἄνθρωπος «ἐντάσσεται», ὥστε νὰ συμπεράνουμε ὅτι δηλώνοντας κάποιος ὅτι εἶναι ἀνένταχτος ἔχει ἀπορρίψει ἐνσυνείδητα ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα, γιὰ νὰ λειτουργήσουν, ἔχουν ἀνάγκη ὀπαδῶν, μελῶν δηλαδὴ ἐνταγμένων. Ἔχει ἀπορρίψει τὴν ἀνάγκη νὰ ὀργανωθῆ καὶ αὐτός, νὰ γίνη ὀπαδός, μέλος σὲ κάποια ἐπώνυμη ὁμάδα, ἡ ὁποία βεβαίως ἔχει θέσει κάποιους σκοποὺς ποὺ ὑπηρετεῖ ἢ σκοποὺς πού ἐπιδιώκει νὰ πετύχη. ̓Εδῶ βρίσκεται τὸ πρόβλημα «ἀνένταχτος». Γιὰ νὰ περάσης στὴ θέση τοῦ ἀνένταχτου, πρέπει νὰ πάψης νὰ ἀνήκης σ ̓ ὅλα ὅσα, γιὰ νὰ ἐπιζήσουν, ἐπιβάλλουν τὴν εἴσοδό σου ἢ τὴν ἁπλῆ σύνδεσή σου ἢ ἀκόμη τὴν ἀποδοχή σου ὅτι ὅλα ὅσα συμβαίνουν στὸ χῶρο τῶν Α ἢ Β κοινωνικῶν συστημάτων, ἔπρεπε νὰ συμβαίνουν (χωρὶς βεβαίως καὶ κατὰ περίπτωσιν νὰ ἀποκλείεται ἡ κριτική)’ καὶ νὰ πιστεύης μάλιστα, ὅτι ἐξαντλοῦν τὰ περιθώρια ὑπάρξεως καὶ ἄλλης θέσεως στὸ «κοινωνικὸ γίγνεσθαι». Καὶ πράγματι δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχη θέση, ὅταν π.χ. ἀπορρίπτης τὴν ἔνταξή σου στὰ κόμματα, στὸ συνδικαλισμό, στὶς θρησκευτικὲς ὀργανώσεις, στὶς φιλοσοφικὲς ἀκόμη σχολὲς μέχρι τὴ μόδα, τὰ ἀθλητικὰ σωματεῖα καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐκφράζεται σήμερα μὲ σφραγίδες καὶ παντιέρες. Τίθεται βεβαίως τὸ ἐρώτημα, μήπως, ἂν ἀποφασίσουμε νὰ περάσουμε σ ̓ αὐτὴ τὴ θέση τοῦ ἀνένταχτου, περνᾶμε καὶ στὴ θέση τῆς Οὐτοπίας. : 2. Εἶναι εὐχὴ νὰ κατορθώση ὁ ἀνένταχτος νὰ περάση στὴ θέση τῆς Οὐτοπίας! ̓Η Οὐτοπία βεβαίως ἐμπεριέχει ὡς πολιτικὴ σκέψη τὴν ἄρνηση ὅλων τῶν ἄλλων, ἀλλὰ ἡ ἴδια εἶναι θέση, δὲν εἶναι περιθώριο, δὲν διδάσκει στοὺς νέους τὴν ἀναρχία ὡς μέσον γιὰ νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ νὰ φέρουν τὴ λύση στὴν κοινωνική μας ζωή. Οὔτε ἀκόμη τὴν γεννᾶ τὸ ἀδιέξοδο ἢ ἡ θέληση γιὰ μοναξιά. Προσπαθεῖ ὅμως νὰ δώση ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα: γιατὶ δὲν γίνονται τὰ «ὡραῖα»; Η Οὐτοπία ἀπορρίπτεται ἀπὸ τοὺς πολλούς, ὄχι γιὰ τὸ λόγο ὅτι προτείνει τὰ «ἄσχημα», ἀλλὰ γιατί ἀκριβῶς προτείνει τὰ ὡραῖα μέσα σὲ μιὰ «κοινωνία ἀθλίων καὶ ἀποβλήτων». Καταγγέλλεται ἀκόμη, ὡς ἀντιφατικὴ ἀπὸ τοὺς γηράσαντας ἐν ἁμαρτίαις λαούς, ὅτι δὲν ἔχει ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα ποὺ τῆς ὑποβάλλουν: Πῶς θὰ γίνουν ---λέγουν--αὐτὰ τὰ ὡραῖα ποὺ προτείνεις, ἂν δὲν ἀκολουθήσουμε καὶ πάλι τὸ δρόμο ποὺ ἐσύ, ἡ Οὐτοπία, καταγγέλλεις, τῆς ὀργανώσεως δηλαδὴ τῶν λαῶν κατὰ κάποιον τρόπο; Πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουμε, ἂν εἴμεθα σύμφωνοι σ ̓ αὐτὰ ποὺ προτείνει ἡ Οὐτοπία ὡς ὡραῖα. Διότι τότε μόνο θὰ καταλάβουμε, ἐὰν μᾶς ἔχη γίνει συ-