ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ ᾽Ανένταχτοι καὶ Οὐτοπία |. Τὸ νὰ εἶσαι ἀνένταχτος δὲν σηµαίνει ὅτι δὲν ἔχεις πολιτικὴ σκέψη. Άλλωστε αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ πολιτικὴ σκέψη σ᾽ ὁδήγησε νὰ περάσης στὴ θέ- ση «ἀνένταχτος». Τί σηµαίνει ὅμως ἀνένταχτος; ᾿Ας δοῦμε κατ᾽ ἀρ- χήν, σὲ τί ὁ ἄνθρωπος «ἐντάσσεται», ὥστε νὰ συµπεράνουµε ὅτι δηλώνο- ντας κάποιος ὅτι εἶναι ἀνένταχτος ἔχει ἀπορρίψει ἐνσυνείδητα ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα, γιὰ νὰ λειτουργήσουν, ἔχουν ἀνάγκη ὀπαδῶν, µε- λῶν δηλαδὴ ἐνταγμένων. Ἔχει ἀπορρίψει τὴν ἀνάγκη νὰ ὀργανωθῆ καὶ αὐ- τός, νὰ γίνη ὀπαδός, µέλος σὲ κάποια ἐπώνυμη ὁμάδα, ἡ ὁποία βεβαίως ἔ- χει θέσει κάποιους σκοποὺς ποὺ ὑπηρετεῖ ἢ σκοποὺς πού ἐπιδιώκει νὰ πετύ- χη. ᾿Εδῶ βρίσκεται τὸ πρόβλημα «ἀνένταχτος». Γιὰ νὰ περάσης στὴ θέση τοῦ ἀνένταχτου, πρέπει νὰ πάψης νὰ ἀνήκης σ᾽ ὅλα ὅσα, γιὰ νὰ ἐπιζήσουν, ἐπιβάλλουν τὴν εἴσοδό σου ἢ τὴν ἁπλῆ σύνδεσή σου ἢ ἀκόμη τὴν ἀποδοχή σου ὅτι ὅλα ὅσα συμβαίνουν στὸ χῶρο τῶν Α ἢ Β κοινωνικῶν συστηµάτων, ἔπρεπε νὰ συμβαίνουν (χωρὶς βε- βαίως καὶ κατὰ περίπτωσιν νὰ ἀποκλείεται ἡ κριτική)’ καὶ νὰ πιστεύης μά- λιστα, ὅτι ἐξαντλοῦν τὰ περιθώρια ὑπάρξεως καὶ ἄλλης θέσεως στὸ «κοι- νωνικὸ γίγνεσθαι». Καὶ πράγματι δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχη θέση, ὅταν π.χ. ἀπορρίπτης τὴν ἔνταξή σου στὰ κόμματα, στὸ συνδικαλισμό, στὶς θρη- σκευτικὲς ὀργανώσεις, στὶς φιλοσοφικὲς ἀκόμη σχολὲς μέχρι τὴ μόδα, τὰ ἀθλητικὰ σωματεῖα καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐκφράζεται σήμερα μὲ σφραγίδες καὶ πα- ντιέρες. Τίθεται βεβαίως τὸ ἐρώτημα, μήπως, ἂν ἀποφασίσουμε νὰ περά- σουμε σ᾽ αὐτὴ τὴ θέση τοῦ ἀνένταχτου, περνᾶμε καὶ στὴ θέση τῆς Οὐτο- πίας. : 2. Εἶναι εὐχὴ νὰ κατορθώση ὁ ἀνένταχτος νὰ περάση στὴ θέση τῆς Οὐ- τοπίας! ᾿Η Οὐτοπία βεβαίως ἐμπεριέχει ὡς πολιτικὴ σκέψη τὴν ἄρνηση ὅ- λων τῶν ἄλλων, ἀλλὰ ἡ ἴδια εἶναι θέση, δὲν εἶναι περιθώριο, δὲν διδάσκει στοὺς νέους τὴν ἀναρχία ὡς μέσον γιὰ νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ νὰ φέρουν τὴ λύ- ση στὴν κοινωνική μας ζωή. Οὔτε ἀκόμη τὴν γεννᾶ τὸ ἀδιέξοδο ἢ ἡ θέλη- ση γιὰ μοναξιά. Προσπαθεῖ ὅμως νὰ δώση ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα: γιατὶ δὲν γίνονται τὰ «ὡραῖα»; Η Οὐτοπία ἀπορρίπτεται ἀπὸ τοὺς πολλούς, ὄχι γιὰ τὸ λόγο ὅτι προτείνει τὰ «ἄσχημα», ἀλλὰ γιατί ἀκριβῶς προτείνει τὰ ὡ- ραῖα μέσα σὲ μιὰ «κοινωνία ἀθλίων καὶ ἀποβλήτων». Καταγγέλλεται ἀκό- µη, ὡς ἀντιφατικὴ ἀπὸ τοὺς γηράσαντας ἐν ἁμαρτίαις λαούς, ὅτι δὲν ἔχει ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα ποὺ τῆς ὑποβάλλουν: Πῶς θὰ γίνουν ---λέγουν--- αὐτὰ τὰ ὡραῖα ποὺ προτείνεις, ἂν δὲν ἀκολουθήσουμε καὶ πάλι τὸ δρόμο ποὺ ἐσύ, ἡ Οὐτοπία, καταγγέλλεις, τῆς ὀργανώσεως δηλαδὴ τῶν λαῶν κατὰ κάποιον τρόπο; Πρέπει νὰ ξεκαθαρίσουμε, ἂν εἴμεθα σύμφωνοι σ᾽ αὐτὰ ποὺ προτείνει ἡ Οὐτοπία ὡς ὡραῖα. Διότι τότε μόνο θὰ καταλάβουμε, ἐὰν μᾶς ἔχη γίνει συ-