η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΐ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ, Ὃ 'Ὑπνοβάτης Ὃ “Ὑπνοβάτης εἶναι τὸ δεύτερο βιβλίο τῆς κ. Μ. Καραπάνου. Τὸ πρῶτο μὲ τίτλο «Ἢ Κασσάνδρα καὶ ὁ λύκος» εἶχε κυκλοφορήσει ἀπὸ τὸν ἴδιο ἐκδοτικὸ οἶκο τὸ Ι977. 'Ο χᾶρος μέσα στὸν ὁποῖο κινεῖ τοὺς «παθογόνους» ἥρωές της ἡ συγγραφέας εἶναι ἕνα ἑλληνικό νησί: .Η κοσμοπολίτικη “Ύδρα. Ἕνα ἀπὸ τὰ τόσο ἑλληνικὰ νησιά, ποὺ ὁ “Ἕλληνας ἐπισκέπτης ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ θὰ τὸ ἐπισκεφτεῖ, θ ̓ ἀρχίσει ν ̓ ἀμφιβάλλει, ἂν πραγματικὰ βρίσκεται σ ̓ "Ελληνικό ἔδαφος ἢ σ ̓ ἕνα διεθνὲς {οταπι ποὺ συναντῶνται ᾱτομα ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς 'Ὑδρογείου καὶ ἡ βαβελική τους γλῶσσα δεσπόζει τῆς ̓ Ελληνικῆς. 'Ο χῶρος ὅμως ποὺ ἔπλασε ἡ συγγραφέας εἶναι μολυσμένος. Δὲν εἶναι νοσηρὸς ἀπὸ κάποια φυσικὴ ἢ μὴ δύναμη. ̓Αλλὰ γιατὶ τὰ ἄτομα τὰ ὁποῖα ὁνροῦν --- ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ποὺ στέκουν βουβοὶ θεατὲς τῶν γεγονότων ποὺ ἐκτυλίσσονται γύρω τους --- εἶναι μολυσμένα. Καὶ δὲν εἶναι ρυπαρά, ἐπειδὴ ἔχουν μιά «ἰδιαίτερη» προσωπικὴ ζωή. Αὐτὴ ἄλλωστε ἡ διἀφορετική τοὺς ἐπιλογὴ καὶ ἰδιοσυγκρασία δὲν προσθέτει ἢ ἀφαιρεῖ τίποτα ἀπὸ τὴν προσωπικότητά τους. ̓Αλλὰ εἶναι διαβρωμένα, γιατὶ ἡ συμπεριφορά τους εἶναι παθογόνος. Διακατέχονται ἀπὸ συμπλέγματα κάθε μορφῆς, σεξουαλικὴ ἀνικανότητα καὶ ψυχολογικὴ ἀνεπάρκεια. Οἱ ἥρωες περιδιαβαίνουν τὸ χῶρο ἄσκοπα: ̓Ανερμάτιστοι, ὑπερφίαλοι, γεμᾶτοι ἔπαρση γιὰ τὴν μωρία τους. ̓Ενῶ ὁ χρόνος ἐλλοχεύει σὰν ἀθόρυβη ρουφήχτρα, γιὰ νὰ ὁδηγήσει τὸν σαπρώδη αὐτὸ συρφετὸ στὸν πυθμένα. Η ἰσορροπία τῆς γλώσσας τῶν ἡρώων ἔχει παραχωρήσει τὴ θέση τῆς στὴ σχιζοφρένεια τῆς εἰκόνας. Οἱ ἀνομολόγητοι πόθοι καὶ τὰ κρυφὰ πάθη ποὺ καραδοκοῦν μέσα στὸ μυαλό τοῦ «Μανώλη», τοῦ κεντρικοῦ ἥρωα, καὶ καταδυναστεύουν τὴ ζωή του (δὲν τὸν μετατρέπουν σ ̓ ἕνα δικαιοκρίτη τοῦ κόσμου, ὅπως μέσα στὴν παράνοια τῶν σκέψεών του ἐπιθυμεῖ, ἀλλά σ ̓ ἕνα ἀνισόρροπο καὶ εὐτελὲς ἄτομο), δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἄλλη ὄψη τῆς «Λούκας», ποὺ καταγράφει τὶς δικές του κτηνώδεις πράξεις, ὅσο καὶ τῶν ἄλλων ἡρώων γύρω του. Ποιός ἀπὸ τοὺς Τὸ ἦθος τῶν λέξεων Κλωθογυρίζει τὸ σύμπαν τῶν λέξεων μέσα μου. Γυρίζουν μιᾶ-μιὰ στὸ στερέωμα, ἀναβοσβήνουν ἄλλοτε μὲ σπιθίσματα αἰνιγματικά, ἄλλοτε μὲ μιὰ ζεστὴ θαλπωρή. Στροβιλίζονται ἀπὸ κάποιο μυστηριώδη ἄνεμο, σωρεύονται στὴν ἀκτή, πολιορκοῦν τὴν καλύβα μου. Ἔχουν μιὰν ἁβρὴ κίνηση, ὅπως τὰ γλωμὰ φθινοπωρινὰ φύλλα. Δὲν εἶναι τυχαία ἡ πολιορκία. Θαρρεῖ κανεὶς πὼς ξεκινήσαν ἀπὸ ἕνα μυστήριο, πὼς βαφτιστήκαν σὲ κάποιο βάραθρο σὲ μιὰ μυστικὴ φλόγα, καὶ τώρα γυρεύουν τὴ θέση τους, καθὼς οἱ πέτρες στὸ χτίσιμο τοῦ μνημείου. Ὅλα εἶναι μέσα μου σὲ ἐγρήγορση, ὅπως τὰ πλῆκτρα στὸ κοντσέρτο τοῦ πιάνου. Κάθε λέξη εἶναι κι ̓ ἕνας συνθετικὸς ἦχος, μιὰ ἐπὶ μέρους μαγεία, ποὺ περιμένει τὴ θρυλικὴ ράβδο, γιὰ νὰ τεθεῖ σὲ τροχιά, ὅπως μιὰ νότα σὲ μουσικὴ συμφωνία. Οἱ λέξεις κλείνουν μέσα τους μιὰ μυσταγωγικὴ πρόθεση. Δὲν διαλαλοῦνε τὸ κύρος τους, δὲν βολεύονται σὲ θορύβους. Ἔρχονται πρὸς τὸ μέρος μου μ ̓ ἕνα ἀδιόρατο θρόΐσμα, κι ̓ ἄλλοτε μὲ μιὰ ἀνεξήγητη σφοδρότητα, χορεύουν σὰν σὲ αἴθουσα θρόνου. Εἶναι μιὰ ξέχωρη ὥρα, ὅπως ἐκείνη τῶν ζωγράφων, καθὼς ἐναποθέτουν στοὺς πίνακες μύθους καὶ χρώματα, ποὺ περνοῦν στὴν ἀθανασία. Χαμένες ὡς πρὶν λίγο στὸ χάος οἱ λέξεις, ἔρημες, στὸ ἔλεος τοῦ ἀέρα, σὰ νὰ γεννήθηκαν τώρα μόλις, γιὰ νὰ ταξιδέψουν σὲ κάποιο ὄχημα γυμνές, μὲ τὴν αὐθεντική σημασία --