δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ᾧ Τί προτιμᾶτε; Τὴν «αὐθεντία» ἢ τὴν ἀλήθεια; τὸ πρόβλημα τῆς ἐμβαθύνσεως στὴν ἵΣτὸ ἔνθετο ποὺ ἀκολουθεῖ θὰ συναστορία τῆς ἀνθρωπότητας - μιὰ ἱστοντήση ὁ ἀναγνώστης μιὰ στέρεη, ἐρία γεμάτη δολοπλοκίες, σκοποθεσίες, ποικοδομητικὴ καὶ ἀντικειμενικὴ κρισυνωμοσίες, μυστικὲς ἀποφάσεις, ψεύτικὴ (ποὺ μὲ τὸν κοσμιώτερο δυνατὸ δη, συμφέροντα, παρασκήνια κ.λπ. --τρόπο θὰ μποροῦσε νὰ ἀσκηθῆ) τῶν ἀεἶναι τόσο δυσχερές, ὥστε νὰ καταντᾶ πόψεων τοῦ καθηγητοῦ τοῦ ̓Αριστοστὸ βάθος του Ι86ΓΓ ΙΠπΟΟΡΠΙΙ4 ἀκόμη τελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ γιὰ τὸν πιὸ συστηματικὀ ἐπιστήκ. Μανώλη ̓Ανδρόνικου, ποὺ ὁ διαμονα, ἂν αὐτός δὲν διαθέτη πεῖρα καὶ ἄπρεπἠς ἀρχαιολόγος διετύπωσε σὲ ἄρμεση γνώση τῶν ὠμῶν καὶ κυνικῶν θρο του ἀφιερωμένο στὴν «Ελληνική πραγματικῶν (καὶ ὄχι ἐπιπλάστων ἢ «ἠΓραφὴ» («Τὸ Βῆμα», 30 ̓Απριλίου θικῶν») διαδικασιῶν, ποὺ κατὰ κανόνα 1988). ἀποτελοῦν τὸ πραγματικὸ αἴτιο τῆς Στὴ στήλη αὐτὴ ἂς μοῦ ἐπιτραπῆ δημιουργίας τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος. νὰ σχολιάσω τὸ φαινόμενο τῆς ὑπάρΠολὺ περισσότερο ἡ ἱκανότητα νὰ ἔεως διανοουμένων καὶ ἐπιστημόνων, διακρίνη κανεὶς τὴν ἱστορικὰ καὶ λοκαθ ̓ ὅλα καλοπίστων καὶ ἀγαθῶν, ποὺ γικᾶ ἄτοπη καὶ αὐθαίρετη κρατοῦσα περιπίπτουν σὲ ἀφελῆ καὶ ἀπροσδόκηγνώμη ἢ πεποίθηση, ὅταν κρίνη τὴν ἐτα «ὀλισθήματα» λογικῆς καὶ γλώσπίσημη καὶ κατεστημένη ἱστορία, ἀσας, καταφώρως ἀδικαιολόγητα καὶ ᾱπαιτεῖ νοῦν πολυμερῆ, πνεῦμα μὲ νεπίτρεπτα, ἀφοῦ, ὅπως εἶναι γνωστό, διεισδυτικότητα καὶ ὀξυδέρκεια τέἡ λογικὴ εἶναι τὸ α καὶ τὸ ὦ τῆς ἐπιτοια, ποὺ νὰ μπορῆ νὰ τρυπᾶ τὴν κρούστήμης, ἡ δὲ ἐκτροπὴ ἀπ ̓ αὐτὴν ὄχι στα ποὺ περικλείει τὴν ἀλήθεια, αὐτὴν μόνο καταρρακώνει τὸ κῦρος καὶ τῆς ἐτὴν ἀλήθεια ποὺ πάντοτε «κρύπτεσθαι πιστήμης καὶ τοῦ ἐκτρεπομένου ἐπιστήφιλεῖ» κατὰ τὸν Δημόκριτο. μονος, ἀλλὰ καὶ θέτει σὲ κίνδυνο ἀκό“Ὅπως εἶπα, στὶς σελίδες ποὺ ἀκομη καὶ τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξή τους ὡς λουθοῦν ὁ κ. ̓Ανδρόνικος συλλαμβάτομέως καὶ ὡς συνειδήσεως, ἀντίστοινεται ἐκτρεπόμενος ἀπὸ τὴ λογικὴ καὶ χα, πνευματικῆς δραστηριότητας τῆς ἀδυνατῶν νὰ συνθέση μεθοδικὰ τὰ πολιτισμένης ἀνθρωπότητας. προσδιοριστικὰ νεώτερα δεδομένα τοῦ Θυμοῦμαι, ὅτι διάβασα κάποτε κάθέματος ποὺ τὸν ἀπασχολεὶ, γιὰ τὴ συποιο σχόλιο γιὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ ̓Εναγωγὴ συμπερασμάτων μὴ ἐπιδεχομέλευθερίου Βενιζέλου νὰ μεταφράση γων λογικὴν ἀμφισβήτηση. Κανεὶς ἂς τὸν Θουκυδίδη, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο μὴν ἐκλάβη τὴν κριτικὴ αὐτὴ γιὰ τὸν ἡ πρωτοβουλία αὐτὴ τοῦ πολιτικοῦ ἄνθρωπο ποὺ ἀνασκάπτει τάφους, βρίπρέπει νὰ εἶχε ἀτυχὲς ἀποτέλεσμα, σκει ἐντυπωσιακὰ εὑρήματα καὶ χαίρεγιατὶ ὁ ἴδιος δὲν ἦταν φιλόλογος ἢ ἱται τὴν παγκόσμια προβολή του ὡς στορικός. ̓Αλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Βενιζέλος θράσος μερικῶν ἀσημάντων ἀλαζόνων, φρονοῦσε προφανῶς ὅτι ἡ μετάφραση ποὺ τολμοῦν νὰ ἀμφισβητήσουν «αὐἑνὸς ἔργου, ὅπου ἀποτυπώνεται μιὰ θεντίες». ̓Η «αὐθεντία» σὰν ἔννοια δὲν πολιτικὴ σκέψη σὰν ἐκείνη τοῦ Θουστέκει στὴν ἔρευνα, εἶναι ὁ τάφος τῆς κυδίδη, εἶναι μιὰ πολὺ σοβαρὴ ὑπόθεἔρευνας. Η λογικὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ σὴ γιὰ νὰ τὴν ἀφήνουμε στοὺς φιλολόμητέρα τῆς ἔρευνας. γους καὶ ἱστορικοὺς --- καὶ γι ̓ αὐτό, Κρίνετε λοιπὸν τὴν κριτικὴ ποὺ ἀπαρὰ τὸν μέγα φόρτο τῶν ἀσχολιῶν κολουθεῖ καθ ̓ ἑαυτὴν κι ὄχι ἐν συνκαὶ ὑποχρεώσεών του, βρῆκε τὸν χρόδυασμῶ πρός τὴν διεθνῆ προβολὴ τοῦ νο καὶ καταπιάσθηκε μ ̓ αὐτήν. Ἡ κρινομένου. Αλλωστε, ἐδῶ κρίνονται μνεία τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ ἀνεκδότου ἐοἱ ἀπόψεις του γιὰ τὸ συγκεκριμένο δῶ δὲν ἔχει βέβαια σκοπὸ νὰ μειώση καὶ μέχρις ἐξαντλήσεως οἰκεῖο στὸν τὴ φιλολογικὴ ἢ τὴν ἱστορικὴ ἐπιστή«Δαυλό» ---. θέμα τῆς γραφῆς καὶ ὄχι ὁ μὴ --ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Βενιζέλος ἄνθρωπος. συμβουλευόταν φιλολόγους, καθὼς προχωροῦσε στὴ μετάφραση. ̓Αν τὸ ἀνέφερα, θέλω νὰ σημειώσω ἁπλῶς ὅτι Μετέωρος