ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟ Θὰ μᾶς ἁπαντήση ὁ κ. Μ. ᾿Ανδρόνικος; Διάβασα στὸ «Βῆμα τῆς Κυριακῆς» (30-4-88) καὶ στὶς «᾿ Επιφυλλίδες» τὶς ἀπό- ψεις τοῦ ἐπιφανοῦς στὸ χῶρο τῆς ἀρχαιολογίας καθηγητοῦ κ. Μανώλη ᾿ Ανδρό- νικου γιὰ τὴν «Ελληνική γραφή». Θὰ ἐπιχειρήσω νὰ διατυπώσω μερικὲς σκέ- Ψεις καὶ ἐρωτήματα, ποὺ μοῦ γέννησαν οἱ ἀπόψεις αὐτὲς τοῦ κ. καθηγητοῦ. Στὸ πρῶτο µέρος, ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ δεχθῆ σὰν πρόλογο καὶ εἰσαγωγὴ σὲ ὅσα ἐπακολουθοῦν, κάνει μιὰ σύντομη ἱστορικὴ ἀνασκόπηση τοῦ θέματος «Ελληνικὴ γραφή», γιὰ νὰ τονίση ὅτι: μόλις τὸ 1952 τὸ ἅλυτο ὡς τότε πρόβλη- μα, τὸ ἐὰν δηλ. οἱ ἕλληνες τῶν Μινωϊκῶν χρόνων ἢ τῶν Μυκηναϊκῶν γνώριζαν γραφή, ἦρθε νὰ λύση ἡ ἐργασία τοῦ ΜίσΠΒεΙ Ῥεπίτίς, ὁ ὁποῖος ἀποκρυπτογράφη- σε τὶς πινακίδες τῆς Κνωσοῦ (Α. Ενβης) καὶ τῆς Πύλου (Κ. ΒΙερεπ) καὶ ἀποκά- λυψε ὅτι ἡ γλῶσσα τῶν πινακίδων ήταν ἡ ἑλληνική. «᾿Απὸ τότε», μᾶς λέγει ὁ συγγραφεὺς τοῦ ἄρθρου, «ἔχουν γραφεῖ ἀμέτρητες μελέτες γιὰ τὴ γραφὴ αὐτή». Καὶ καταλήγει: Ἕνα πρόβλημα ποὺ φαίνεται πὼς ἔμεινε ἀνεπηρέαστο ἀπὸ τὴ γνώση πὼς οἱ Ἕλληνες γνώριζαν νὰ γράφουν τὴν γλῶσσα τους 400 χρόνια πρὶν νὰ μάθουν καὶ νὰ δανεισθοῦν τὰ φοινικικὰ γράμ- ματα, ἦταν τὸ πῶς, πότε καὶ ποῦ οἱ ἕλληνες ἔκαναν αὐτὸν τὸν δανεισμό. «Ὅλοι οἱ ἐπιγραφικοί», συνεχίζει, «τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιολογίας δέχονται πὼς ἡ γνώση -- τῆς μυκηναϊκῆς γραφῆς --- χάθηκε μὲ τὸ τέλος τοῦ μυκηναϊκοῦ κόσμου, γιατί, πιστεύουν, ἡ μυκηναϊκὴ γραφὴ ἐξυπηρετοῦσε τὸ μυκηναϊκὸ ἀνα- κτορικὸ σύστημα καὶ µόνο’ ἔτσι ὅταν αὐτὸ ἔπαψε νὰ ὑπάρχει, ξεχάστηκε καὶ ἡ γνώση τῆς γραφῆς καὶ ἀκολούθησαν τέσσερις αἰῶνες “ἀγραμματοσύνης”' τῶν “Ελλήνων, ὡς τὴν στιγμὴ ποὺ ξαναέμαθαν τὴ γραφὴ ἀπὸ τοὺς Φοίνικες». Σ᾿ αὐτὴ τὴν ὁμόφωνη --- μᾶς λέγει --- «κοινὴ γνώμη» τῶν ἐπιστημόνων ὑπῆρ- ἔς ἕνας ἀντίθετος ὑπαινιγμός, τοῦ «Ι.Β. γνᾶοε καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ συντάκτου τοῦ κειμένου, δηλ. τοῦ κ. Μ. ᾿Ανδρόνικου, ὁ ὁποῖος καὶ ὑπεστήριξε σὲ σύντομη ᾱ- νακοίνωση (1967) ὅτι «οἱ Ἕλληνες ποτὲ δὲν ξέχασαν αὐτὸ ποὺ μιὰ φορὰ ἔμαθαν, ἀλλὰ μὲ τὴν εὔστροφη σκέψη ποὺ εἶχαν κατανόησαν τὰ πλεονεκτήματα τῆς Φοι- νικικῆς γραφῆς καὶ ἀντικατέστησαν τὸ ἄβολο μυκηναϊκὸ σύστημα γραφῆς μὲ τὸ πιὸ εὔχρηστο φοινικικό». Στὸ δεύτερο µέρος ἀναπτύσσεται ἡ ἄποψη τοῦ συγγραφέως, ὁ ὁποῖος διαπι- στώνει καὶ αὐτὸς τὴν ὕπαρξη ἑνὸς «κενοῦ», ὄχι ὅμως 450 ἐτῶν, καὶ λέγει: «Τὸ κενό τῶν 450 χρόνων πρέπει νὰ μειωθεῖ, γιὰ νὰ πάψει νὰ ἐντυπωσιάζει». Τὴ φρά- ση «γιὰ νὰ πάψει νὰ ἐντυπωσιάζει» δὲν θεωρῶ βεβαίως ὅτι τὴν ἔθεσε ὁ συγγρα- φεὺς ὡς ἐπιχείρημα τῆς ἔρευνας. Εν πάση ὅμως περιπτώσει διὰ συλλογισμῶν ποὺ δέχονται πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πιὸ ἔγκυρους ἐπιγραφικούς, τὸ «κενὸ» τῆς «ᾱ- γραμματοσύνης» τὸ περιορίζει σὲ 250 µόνο χρόνια ὃ Τέλος ἀναλύοντας τὴ «Μυκηναϊκή» γραφὴ ὑποδεικνύει ὅτι «κάθε σύμβολο αὐ- τῆς μποροῦσε νὰ ἀποτελεῖται εἴτε ἀπὸ ἕνα φωνῆεν εἴτε ἀπὸ ἕνα σύμφωνο καὶ ἕνα φωνήεν (α, ε, ι ἀλλὰ καὶ κα, κε, κι κ.ο.κ.)», γιὰ νὰ συμπληρώση: «Τὸ φοινικικὸ