Ἢ «μονομαχία» τῆς κοιλάδας ̓ ̓Ηλὰ ἐξάπλωση τοῦ "Εβραϊκοῦ ΠνεύΗ ματος ὑπῆρξε μαχραίωνη ἐπιχείρηση, τῆς ὁποίας ὁ σχεδιασμός χάνεται στὰ βάθη τοῦ ἀπώτερου παρελθόντος καὶ οἱ διάφορες φάσεις της ἐξελίσσονται καὶ ὁλοχληρώνονται μέσα σὲ χρονικά διαστήματα ἀπροσδιόριστης διάρκειας. Σήμερα μποροῦμε νὰ δοῦμε, μὲ τὴν ἄνεση ποὺ μᾶς παρέχει ἡ προοπτικὴ τοῦ χρόνου, πῶς μία ὀλιγάνθρωπη καὶ παντελῶς βάρβαρη φυλὴ τῆς ἐρήμου, χωρὶς κανένα ἠθικοπνευματικὸ πολιτισμὸ, κατέκτησε σὲ πρῶτο στάδιο, θρησκευτικὰ, ἄλλα, χαὶ μάλιστα πολιτισμένα, "ἔθνη μὲ τὸ ὅπλο τοῦ δόγματος, ὅπλο καθαρὰ ἐβραϊκό, καθαρὰ ἐξουσιαστικὸ καὶ ἄγνωστο στὴν ὑπόλοιπὴ ἀνθρωπότητα, καὶ πῶς ἀργότερα, ὅταν ἣ χυριαρχία τοῦ θρησκευτικοῦ δογματισμοῦ ἄρχισε νὰ κλονίζεται, ἡ ἐξουσιαστικὴ τακτικὴ καὶ στρατηγικὴ τῆς Σιών ἀνανεώθηκε καὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν καθιέρωση τοῦ πολιτικοκοινωνικοῦ δογματισμοῦ, δηλαδὴ τῶν νεώτερων ἑβραιογενῶν ἀστοχαπιταλομαρξιστικῶν ἀντιλήψεων, πάνω στἰς ὁποῖες στηρίζεται ἡ χατεστημένη τάξη τοῦ χυδαίου οἰχονομισμοῦ καὶ τῆς χαμερποῦς Λογοκρατίας ποὺ ἰσχύει στὸν σύγχρονο κόσμο. ̓Αλλὰ αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς διαπιστώνουμε ἐκ τῶν ὑστέρων, δηλαδή τὴν ὑπουλότητα, εὐελιξία καὶ σατανικότητα τῶν μεθόδων μὲ τὶς ὁποῖες ὁ περιούσιος λαΥός αἰχμαλωτίζει καὶ ὑποδουλώνει πνευματικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τοὺς ἀνώτερους, ὑπερέχοντες ἀντιπάλους του, οἱ πνευματικοὶ καὶ πολιτικοὶ ἡγέτες τοῦ ἰουδαϊκοῦ "Ἔθνους εἶχαν ἀντιληφθῆ ὅτι ἀποτελεῖ τὸν μόνο τρόπο, τὸν μοναδικὸ δρόμο ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀκολουθήσουν, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ἀχαλίνωτη ἐξουσιαστική τους μανία. 'Ο μῦθος τοῦ Δαβίδ, τοῦ ἀντιπροσωπευτικώτερου καὶ σημαντικώτερου ἡγέτη τοῦ ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ ἱδρυτῆ τῆς Σιών σὰν πρωτεύουσας καὶ μυστικιστικοῦ συμβόλου τοῦ ̓Ισραήλ, ἐνέχει ὅλα τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα χαρακτηρίζουν ἠθικὰ τὴν ἑβραϊοὴ σκέψη καὶ προσδιορίζουν τὸν τρόπο δράσεως τοῦ ἑβραϊκοῦ "Ἓθνους, ”Ας τὸν θυμηθοῦμε, ἀφοῦ ἀναφέρουμε καὶ τὰ προηγηθέντα ποὺ ἀνάγκασαν τοὺς "Ἑβραίους συνωμότες νὰ εἰσαγάγουν νέα κριτήρια γιά τὴν ἀνάδειξη τῶν ἀρχόντων τους]. Ὃ προφήτης Σαμουήλ (Ξ πολιτικός «ἐγκέφαλος» τοῦ θρησκευτικοπολιτικοῦ Κατεστημένου τοῦ ̓Ισραήλ) ἀνακοινώνει στὸν βασιλιᾶ Σαούλ, τὸν ὁποῖο ὁ ἴδιος εἶχε χρίσει, ὅτι ὁ «Κύριος τῶν δυνάμεων» (Ξ ἡ ἰδέα τῆς ἑβραϊκῆς παγκυριαρχίας) ἐντέλλεται νὰ ἐξοντωθῆ τὸ Ἔθνος τῶν ̓Αμαληκιτῶν, νὰ ἐξολοθρευθῆ «χωρίς οἶκτο πᾶν ὅ,τι ἔχουν καὶ νὰ θανατωθῇ καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκα καὶ παιδὶ καὶ θηλάζον καὶ βοῦς καὶ πρόβατο καὶ κάμηλος καὶ ὄνος», διότι ὁ λαὸς αὐτὸς εἶχε ἀντισταθῆ, ὅταν οἱ ̓]ουδαῖοι εἰσέβαλαν στά ἐδάφη του ἐπιστρέφοντας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο. 'Ο Σαούλ, πράγματι, ἐπετέθη αἰφνιδιαστικά ἐναντίον τῶν ̓Αμαληκιτῶν, ἐξωλόθρευσε «ἐν στόματι μαχαίρας» ὅλους τοὺς ἄνδρες καὶ συνέ- 1. «Βασιλειῶν Α ́», χεφ. τε’, ιστ ́ καί ιζ ́.