τες ΕΙΓΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Περὶ τὴν « ̓ Ανθολογία τοῦ “Δαυλοῦ ̓» Ι Κύριε διευθυντά, Δὲν ἀδικῶ διόλου τὸν ἀξιότιμο κ. ̓Ηλία Γαζῆ --- πού, χωρὶς νὰ συμφωνῶ, κατανοῶ ὅσα τὸν φέρουν καίρια ὑποληπτόμενον τὰ «ἐθνικὰ ἰδεώδη» τοῦ Παπατσώνη (α). “Ὅμως τὸ θέμα δὲν εἶναι αὐτό. Εἶναι τὸ ὅτι ὁ κ. Γαζῆς, καταφερόμενος στὸ «Δαυλὸν» (τεῦχ. 76, σελ. 4315 --- δικαιολογημένως ἐν πολλοῖς...) ἐναντίον τῆς γριφώδους σημερινῆς ποίησης, ἀλλὰ κι ἀναφερόμενος σὲ δικό μου ἐπιστολικὸ δημοσίευμα (τεῦχ. 73, σελ. 4090) σχετικὸ μὲ τὴν ̓ Ανθολογία τοῦ Δαυλοῦ, δὲν εἶναι ἀκριβὴς-ἀντικειμενικὸς (β). “Ὅθεν τὸν παρακαλῶ νὰ δεχθεῖ εὐμενῶς τὶς ἀντιρρήσεις μου... ἀριθμημένες: Ι) Μὲ τὴν ἀναφορά μου σὲ ἀνθολογία νέων (κατὰ κανόνα -- ἀνέκδοτης ποίησης) τί θά πρεπε νὰ κάνω, κ. Γαζῆ; ̓Ακόμα κι ἂν ἔχετε δίκιο (γιὰ τὸ γριφῶδες), τί μοῦ προτείνετε; Ν ̓ ἀπορρίψω τὴ νειότη ποὺ ᾱγκριστρώνεται στὸ λόγον -- ἀκόμα κι ἂν ἀπὸ ματαιοφροσύνη ἀγκιστρώνεται; Νὰ ταπεινώσω-τραυματίσω νέους ἀνθρώπους, πού, ὁπωσδήποτε κάτι (μιὰν ἀλλαγή!) φιλοδοξώντας, γράφουν; Καὶ νὰ ἐξάρω ποιούς, κ. Γαζῆ; Αὐτοὺς ποὺ κάνουν σοῦζες, ἁρπάζουν τσάντες, «χτυποῦν ἐνέσα»; Δὲν θά ̓ταν ἄκριτη, ἄστοχη, ἐγκληματικὴ τέτοια συμπεριφορά «δημοσίου προσώπου» -- οἱασδήποτε σημαντικότητας κι ἀξιολόγησης; 2) Τακτικὸς συλλειτουργὸς τοῦ «Δαυλοῦ», κ. Γαζῆ, γνωρίζετε πολὺ καλὰ ὅτι ὁ γράφων οὐδέποτε ἐστράφην ἐναντίον τῆς νειότης, οὐδέποτε ἀπογοήτευσα-ἔψεξα νέον ἄνθρωπο! ́Οτι ὁ ἀσταμάτητος πόλεμός μου δὲν ἀφορᾶ στὰ νειᾶτα, μὰ στὴν ἀνοησία - ἀνεπάρκεια - σκοτεινότητα (μέσω τῶν... «ὑπερρεαλισμῶν», «παράλογων», «πρωτοποριακῶν» (!) «γριφικῶν»...) ἐσχατόγηρων, ἀνάξιων, παρακμιῶν! Πού, ἂς σημειωθεῖ, μὲ ἐνοχλοῦν ὄχι οἱ δόξες καὶ οἱ «κονόμες» τοῦς (εἰς βύρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ --- μικρὸ τὸ κακό]!), ἀλλ ̓ ἡ κομπραδόρικη, διαβρωτική, ὀλέθρια ἐπηρεαστικότητά τους, ̓Ακριβῶς εἰπεῖν, τὸ ὅτι ἡ ἐξ «οἰκονομικῆς εὐρωστίας», συναλλαγῆς, ἐξουσιασμοῦ ἐπίπλευσις τῆς ἀναξιότητάς τους καθιστᾶ μάταιο, ἀνώφελο, ἀπορριπτέο τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἀξιότητα -- ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν ἐπιζοῦν οἱ λαοί. Θέλω νὰ εἰπῶ πὼς αὐτὴ ἡ μόστρα ἀναξιότητας δὲν προκαλεῖ ἁπλῶς, μὰ συνιστᾶ ἀποδυνάμωσιν - ἐκφύλισιν τῆς ἀξίας, καθὼς τὰ ἐξουσιαστικὰ ἄτομα προωθοῦνται ἀνεπισχέτως ἐκ πλαγιότητος, φαυλότητος, διασυνδέσεων, ἀδελφάτων, κλικῶν, μεσαζόντων... Νὰ λοιπόν, γιατὶ μ ̓ ἐνοχλεῖ κύρια τὸ γριφικὸ Σεφέρηδων, Βρεττάκων, Ρίτσων -- τό... διαβόητο «δάχτυλο» τοῦ τελευταίου (Ρίτσου). Αὐτὸ πού... «ἱερὸ νόημα τὸ φέρει στὸ στόμα, νὰ βυζαίνεται καὶ νὰ τρέφει» -- τί εἴδους «τροφὴ» μπορεῖ νὰ χύνει στὸ στόμα ἕνα... δάχτυλο, ποτὲ δὲν κατάλαβα... 3) Τὸ ποίημα τῆς κ. ̓Αγγελῆ δὲν εἶναι διόλου «γρίφος». Η ταπεινότης μου ὄχι μόνον τὸ κατανοῶ πλήρως, ἀλλά, τὸ εἴδατε, ἑρμηνεύων τοὺς ἴδιους νυγμοὺς ποὺ φέρουν μιὰ κοπελίτσα ἴσως (δὲν γνωρίζω τὴν ποιήτρια), ἐπιτυγχάνω, ἐγὼ ὁ ἑξηνταπεντάρης, νὰ τό ξαναγράψω πάλι σὰν κοπελίτσα, προσθέτων βέβαια τὰ θετικὰ στοιχεῖα ποὺ δικαιολογεῖ ἡ ἡλικία καὶ ὡριμότης μου. 4) “Ὅλως παρεμπιπτόντως, σὲ ὑποσημείωσιν ἀφορῶσα σὲ δικό μου ποίημα καὶ σὲ δεκατρεῖς μόλις γραμμές (!), ἀναφέρομαι σ ̓ ὅσα βλέπω νὰ «φέρουν» ποιήτρια τὴν κ. ̓Αγγελῆ --- πέραν τούτου οὐδέν. Δὲν εἶναι ἄδικο, κ. Γαζῆ, νὰ μοῦ χρεώνετε «προσπᾶθειαν ἀνάλυσης» τοῦ ποιήματός τῆς --- τόσω μᾶλλον, πού, καθὸ «γρίφος», ὅπως διατείνεσθε, δὲν ἀναλύεται; Τί σᾶς κάνει νὰ μὲ πιστεύετε τόσον ὑστεροῦντα, ὥστε ὄχι μόνον νὰ μὴ βλέπω αὐτὸ ποὺ σεῖς βλέπετε εὖ-