τες ΕΙΓΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Περὶ τὴν «᾿ Ανθολογία τοῦ “Δαυλοῦ᾽» Κύριε διευθυντά, Δὲν ἀδικῶ διόλου τὸν ἀξιότιμο κ. ᾿Η- λία Γαζῆ --- πού, χωρὶς νὰ συμφωνῶ, κατα- νοῶ ὅσα τὸν φέρουν καίρια ὑποληπτόμενον τὰ «ἐθνικὰ ἰδεώδη» τοῦ Παπατσώνη (α). “Ὅμως τὸ θέµα δὲν εἶναι αὐτό. Εἶναι τὸ ὅτι ὁ κ. Γαζῆς, καταφερόμενος στὸ «Δαυλὸν» (τεῦχ. 76, σελ. 4315 --- δικαιολογηµένως ἐν πολλοῖς...) ἐναντίον τῆς γριφώδους σημε- ρινῆς ποίησης, ἀλλὰ κι ἀναφερόμενος σὲ δικό μου ἐπιστολικὸ δημοσίευμα (τεῦχ. 73, σελ. 4090) σχετικὸ μὲ τὴν ᾿ Ανθολογία τοῦ Δαυλοῦ, δὲν εἶναι ἀκριβὴς-ἀντικειμενικὸς (β). “Ὅθεν τὸν παρακαλῶ νὰ δεχθεῖ εὐμε- νῶς τὶς ἀντιρρήσεις μου... ἀριθμημένες: Ι) Μὲ τὴν ἀναφορά µου σὲ ἀνθολογία νέων (κατὰ κανόνα -- ἀνέκδοτης ποίησης) τί θά πρεπε νὰ κάνω, κ. Γαζῆ; ᾿Ακόμα κι ἂν ἔχετε δίκιο (γιὰ τὸ γριφῶδες), τί μοῦ προτείνετε; Ν᾽ ἀπορρίψω τὴ νειότη ποὺ ᾱ- γκριστρώνεται στὸ λόγον -- ἀκόμα κι ἂν ἀ- πὸ ματαιοφροσύνη ἀγκιστρώνεται; Νὰ τα- πεινώσω-τραυματίσω νέους ἀνθρώπους, πού, ὁπωσδήποτε κάτι (μιὰν ἀλλαγή!) φι- λοδοξώντας, γράφουν; Καὶ νὰ ἐξάρω ποιούς, κ. Γαζῆ; Αὐτοὺς ποὺ κάνουν σοῦ- ζες, ἁρπάζουν τσάντες, «χτυποῦν ἐνέσα»; Δὲν θά ᾽ταν ἄκριτη, ἄστοχη, ἐγκληματικὴ τέτοια συμπεριφορά «δημοσίου προσώπου» -- οἱασδήποτε σηµαντικότητας κι ἀξιολό- γησης; 2) Τακτικὸς συλλειτουργὸς τοῦ «Δαυ- λοῦ», κ. Γαζῆ, γνωρίζετε πολὺ καλὰ ὅτι ὁ γράφων οὐδέποτε ἐστράφην ἐναντίον τῆς νειότης, οὐδέποτε ἀπογοήτευσα-ἔψεξα νέον ἄνθρωπο! ΄Οτι ὁ ἀσταμάτητος πόλεμός μου δὲν ἀφορᾶ στὰ νειᾶτα, μὰ στὴν ἀνοησία - ἀ- νεπάρκεια - σκοτεινότητα (μέσω τῶν... «ὑ- περρεαλισμῶν», «παράλογων», «πρωτοπο- ριακῶν» (!) «γριφικῶν»...) ἐσχατόγηρων, ἀ- νάξιων, παρακμιῶν! Πού, ἂς σημειωθεῖ, μὲ ἐνοχλοῦν ὄχι οἱ δόξες καὶ οἱ «κονόμες» Ι τοῦς (εἰς βύρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ --- µι- κρὸ τὸ κακό]!), ἀλλ᾽ ἡ κοµπραδόρικη, δια- βρωτική, ὀλέθρια ἐπηρεαστικότητά τους, ᾽Ακριβῶς εἰπεῖν, τὸ ὅτι ἡ ἐξ «οἰκονομικῆς εὐρωστίας», συναλλαγῆς, ἐξουσιασμοῦ ἐ- πίπλευσις τῆς ἀναξιότητάς τους καθιστᾶ µά- ταιο, ἀνώφελο, ἀπορριπτέο τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἀξιότητα -- ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν ἐ- πιζοῦν οἱ λαοί. Θέλω νὰ εἰπῶ πὼς αὐτὴ ἡ µόστρα ἀναξιότητας δὲν προκαλεῖ ἁπλῶς, μὰ συνιστᾶ ἀποδυνάμωσιν - ἐκφύλισιν τῆς ἀξίας, καθὼς τὰ ἐξουσιαστικὰ ἄτομα προ- ωθοῦνται ἀνεπισχέτως ἐκ πλαγιότητος, φαυλότητος, διασυνδέσεων, ἀδελφάτων, κλικῶν, µεσαζόντων... Νὰ λοιπόν, γιατὶ μ᾽ ἐνοχλεῖ κύρια τὸ γριφικὸ Σεφέρηδων, Βρεττάκων, Ρίτσων -- τό... διαβόητο «δά- χτυλο» τοῦ τελευταίου (Ρίτσου). Αὐτὸ πού... «ἱερὸ νόημα τὸ φέρει στὸ στόμα, νὰ βυζαίνεται καὶ νὰ τρέφει» -- τί εἴδους «τροφὴ» μπορεῖ νὰ χύνει στὸ στόμα ἕνα... δάχτυλο, ποτὲ δὲν κατάλαβα... 3) Τὸ ποίημα τῆς κ. ᾿Αγγελῆ δὲν εἶναι διόλου «γρίφος». Η ταπεινότης µου ὄχι μό- νον τὸ κατανοῶ πλήρως, ἀλλά, τὸ εἴδατε, ἑρμηνεύων τοὺς ἴδιους νυγμοὺς ποὺ φέρουν μιὰ κοπελίτσα ἴσως (δὲν γνωρίζω τὴν ποιή- τρια), ἐπιτυγχάνω, ἐγὼ ὁ ἑξηνταπεντάρης, νὰ τό ξαναγράψω πάλι σὰν κοπελίτσα, προσθέτων βέβαια τὰ θετικὰ στοιχεῖα ποὺ δικαιολογεῖ ἡ ἡλικία καὶ ὡριμότης μου. 4) “Ὅλως παρεμπιπτόντως, σὲ ὑποση- μείωσιν ἀφορῶσα σὲ δικό μου ποίημα καὶ σὲ δεκατρεῖς μόλις γραμμές (!), ἀναφέρομαι σ᾽ ὅσα βλέπω νὰ «φέρουν» ποιήτρια τὴν κ. ᾿Αγγελῆ --- πέραν τούτου οὐδέν. Δὲν εἶναι ἄδικο, κ. Γαζῆ, νὰ μοῦ χρεώνετε «προσπᾶ- θειαν ἀνάλυσης» τοῦ ποιήματός τῆς --- τό- σω μᾶλλον, πού, καθὸ «γρίφος», ὅπως δια- τείνεσθε, δὲν ἀναλύεται; Τί σᾶς κάνει νὰ μὲ πιστεύετε τόσον ὑστεροῦντα, ὥστε ὄχι μό- νον νὰ μὴ βλέπω αὐτὸ ποὺ σεῖς βλέπετε εὖ-