4458 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ νωμαλία του ἢ τὴν ἀδεξιότητά του καὶ κρύβεται ἢ τὰ κρύβει μέσα σὲ θολὲς λέξεις ἢ φράσεις ἢ στίχους ἢ συνθέσεις. 'Ίκανοποιεῖται χωρὶς νὰ ἱκανοποιεῖ, ἀλλὰ μωραίνει, σπέρνει σύγχυση, στρώνει φάσματα κατάστικτα, θολά, ὅπως οἱ θολοῦρες τῶν ἀφηρημένων, τῆς ἀφηρημένης --- τάχα -- τέχνης, ποὺ πολλὲς νεόπλουτες κυράτσες, γιὰ νὰ μὴν τὶς ποῦν καθυστερημένες, θαυμάζουν χάσκουσες, σὰν ὥριμα πεπόνια. Νομίζω, πὼς αὐτὲς εἶναι οἱ βασικές αἰτίες τοῦ προβλήματος καὶ στὸ γρίφο καὶ στὴν ποίηση. ̓Ασφαλῶς δὲν ἀναφέρομαι στὸ γρίφο καὶ τὴ διπλωματία οὔτε στὸ γρίφο καὶ τὴ μαντεία ἢ τὴ μαγεία, ἀλλ ̓ οὔτε καὶ στὸν ἔλογο γρίφο, ὡς ἀπαρχὴ τοῦ γίγνεσθαι σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, ἀλλὰ μόνον γιὰ τὸ μεγαλεῖο τοῦ γρίφου, ὡς «φιλοσοφίας ζήτησιν» καὶ. «παιδείας ἀπόδειξιν» καὶ ὡς κριτήριο τῶν ἐλεύθερων καὶ ὑπεύθυνων δημιουργῶν, ὡς ἀναφορὰ εὐγένειας ψυχῆς, γιὰ τὸ «γενέσθαι τοὺς ἄλλους καλοὺς» καὶ «εἶναι τόν δη- μιουργὸν καλὸν καὶ ἀγαθὸν» ἀπὸ τὴν μιὰ ᾱποψη καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, πὼς ὁ γρίφος ὁ ᾱμουσος καί ἀφιλοσόφητος εἶναι μέσα στὰ χέρια ἀπαίδευτων, ποὺ θέλουν νὰ φτιάξουν ποίηση, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ περάσουν μέσα ἀπὸ αὐτὴν καὶ μὲ μέσο τὸ γρίφο τὶς λογῆς μαλθακίες καὶ ἁμαρτωλότερες τῶν ἆμαρτωλῶν χαμαιρρέπουσες Ψυχοπάθειές τους. Τέλος ἡ ποίηση ἔχει καταδικό της σκοπὸ καὶ δὲν ἔχει σχέση μὲ καμμιὰ ἄλλη ἀξία καὶ μὲ κανένα ἄλλο σκοπό, γιατὶ χτίζει κόσμους μὲ καταδικά της ὑλικά, χωρὶς νὰ καταδέχεται τὰ ὑλικὰ τῶν ἄλλων τεχνῶν, ἀφοῦ χτίζει νέους κόσμους καλύτερους καὶ ἀνθρωπινότερους καὶ δὲν εἶναι τόσο τὸ ἔνδυμά της, ὅσο ἡ οὐσία καὶ ὁ αὐτοσκοπός της. Μετὰ τιμῆς Ν. Κεχαγιᾶς - Ναίθωνας Γυμνασιάρχης Η ́ Γυμνασίου ̓Αθηνῶν Οἱ περὶ γλώσσας ἀπόψεις τῶν ̓Ορφικῶν ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, Διὰ πρώτην φορὰν θὰ διαφωνήσω μὲ τὸν ἐξαίρετον “Ἑλληνιστὴν φίλτατον κ. Τσατσόμμοιρον ὡς πρὸς τὸν χῶρον ὅπου ἔλαμψε ἡ "Ἑλληνικὴ γλῶσσα («Δαυλός», τ. 76). Μιὰ γενικὴ παρατήρησις εἰς τὰς ἄλλας λεγομένας «κλασσικὰς» γλώσσας θὰ ἀποδείξη τοῦ λόγου μου τὸ ἀληθές, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν εἶμαι ἐγὼ ὅστις διακηρύττω, ἀλλὰ ἡ ἀστείρευτος ὑπεραιωνία διδασκαλία τῶν θείων ̓Ορφικῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρἕαν καὶ οἱ πρῶτοι διδάσκαλοι τῆς γῆς, κατὰ γενικὴν ὁμολογίαν' εὑρισκομένη ἡ διδασκαλία αὕτη εἰς τὰς παραδόσεις ἁπάντων τῶν ἀρχαίων λαῶν. Τοῦτο ἐξ ἄλλου, εὑρίσκεται εἰς συμφωνίαν καὶ μὲ τὴν ἔκδοσιν τοῦ .. Ννατάεξη, “'ΟΓρβειις ̓ πείβπιογρῃοδες’, Τοτοπίο Ὀπίνετςιίγ Ρτεςς. Δὲν ἀποτελεῖ στοιχεῖον σωβινισμοῦ οὐδὲ ἀρχαιομανίας τὸ νὰ προβῶμεν εἰς τὴν ἔρευναν τοῦ ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος ρηθέντος «Ἕλληνες παῖδες θεῶν εἰσιν». Συνεχίζοντες τὴν ἐν λόγω ἔρευναν θέλομεν προβῆ εἰς τὴν συγκριτικὴν μελέτην τῶν παραδόσεων τῶν ἀρχαίων λαῶν: (α) Κεντρώας ̓Αμερικῆς, ἔνθα γίνεται μνεία περὶ τοῦ Λευκοῦ Θεοῦ ἐπανερχομένου ἐξ ἀνατολῶν (τῆς Μ. Τηθύος Ξ Αἰγαίου), ὅπου καὶ ὁ θρυλούμενος τῶν πρώτων ἀνθρώπων τῆς Χρυσῆς ἐποχῆς τοῦ "Ἠσιόδου (σχετ. Κῆπος τῆς ̓Εδέμ, ὅστις ὑπὸ τῶν σιωνιστῶν «μετεφέρθη» εἰς Μεσοποταμίαν). (β) ̓Ιέρνης (Ιρλανδίας), δεχθείσης τὴν θεὰν Γαπᾶ [βλ. ̓Ιάρ-δανος Ξ ἱερὸς ἐπὶ τῷ βωμῷ θυσίας" ἐαρ- Ξ ἱδβΓξ σχετ. Ζεατ( Ἔτρουσκ.) Ξ Θεός, σχετ. "Οσιρις, σχετ. ἰαίνω, ἴρις. ̓Ηριδανός Ξ ξεροκαλόκαιρος, σχετ. ᾗρι - ἔαρ - ΕΒΓΙΥ «ΙΗΠΙΠΙΕΓ: «ἅμα ἦρι τοῦ θέρους». Δάρδανος Ξ ξεσχισμένος, κεκαυμένος (δαρ- σχετ. δέρω, δορά) δοκιμασθείς. Δαναὸς Ξ ὀπαδὸς τῆς γῆς: δαν- δανός Ξ κεκαυμένος, σχετ. δαίω Ξ καίω δ/[{α[σ]ί/ μων, |.αγ-ί Ξ ὀντότης προγονικἡ ἔπισκεφθεῖσα τὴν Γῆν κατὰ τὸ ἱστορηθὲν Θεοῖ̓Αστροναῦται (άεπίρεη, “Ἰεζεκιήλ, Ησαΐας, ̓ Ενώχ, Πλάτων, ἀρχαιολόγος ΕαῑίΙ Παπη]ίοη, Κελτικὴ Μυθολογία περὶ τῶν Κυβῄᾗα Ὠε ὨβηββΠι Ξ Λαοῦ τῶν Δαναῶν). Κατὰ τήν ̓Ιρλανδικὴν παράδοσιν ὁ λαὸς