4458 νωμαλία του ἢ τὴν ἀδεξιότητά του καὶ κρύ- βεται ἢ τὰ κρύβει µέσα σὲ θολὲς λέξεις ἢ φράσεις ἢ στίχους ἢ συνθέσεις. 'Ίκανο- ποιεῖται χωρὶς νὰ ἱκανοποιεῖ, ἀλλὰ µωραί- νει, σπέρνει σύγχυση, στρώνει φάσματα κατάστικτα, θολά, ὅπως οἱ θολοῦρες τῶν ἀ- φηρημένων, τῆς ἀφηρημένης --- τάχα -- τέ- χνης, ποὺ πολλὲς νεόπλουτες κυράτσες, γιὰ νὰ μὴν τὶς ποῦν καθυστερημένες, θαυμά- ζουν χάσκουσες, σὰν ὥριμα πεπόνια. Νο- μίζω, πὼς αὐτὲς εἶναι οἱ βασικές αἰτίες τοῦ προβλήματος καὶ στὸ γρίφο καὶ στὴν ποί- ηση. ᾿Ασφαλῶς δὲν ἀναφέρομαι στὸ γρίφο καὶ τὴ διπλωματία οὔτε στὸ γρίφο καὶ τὴ μαντεία ἢ τὴ μαγεία, ἀλλ᾽ οὔτε καὶ στὸν ἔ- λογο γρίφο, ὡς ἀπαρχὴ τοῦ γίγνεσθαι σὲ ὅ- λα τὰ ἐπίπεδα, ἀλλὰ μόνον γιὰ τὸ μεγαλεῖο τοῦ γρίφου, ὡς «φιλοσοφίας ζήτησιν» καὶ. «παιδείας ἀπόδειξιν» καὶ ὡς κριτήριο τῶν ἐ- λεύθερων καὶ ὑπεύθυνων δημιουργῶν, ὡς ἀ- ναφορὰ εὐγένειας ψυχῆς, γιὰ τὸ «γενέσθαι τοὺς ἄλλους καλοὺς» καὶ «εἶναι τόν δη- ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ μιουργὸν καλὸν καὶ ἀγαθὸν» ἀπὸ τὴν μιὰ ᾱ- ποψη καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, πὼς ὁ γρίφος ὁ ᾱ- µουσος καί ἀφιλοσόφητος εἶναι µέσα στὰ χέρια ἀπαίδευτων, ποὺ θέλουν νὰ φτιάξουν ποίηση, µόνον καὶ µόνον γιὰ νὰ περάσουν µέσα ἀπὸ αὐτὴν καὶ μὲ µέσο τὸ γρίφο τὶς λογῆς µαλθακίες καὶ ἁμαρτωλότερες τῶν ἆ- μαρτωλῶν χαμαιρρέπουσες Ψυχοπάθειές τους. Τέλος ἡ ποίηση ἔχει καταδικό της σκοπὸ καὶ δὲν ἔχει σχέση μὲ καμμιὰ ἄλλη ἀξία καὶ μὲ κανένα ἄλλο σκοπό, γιατὶ χτί- ζει κόσμους μὲ καταδικά της ὑλικά, χωρὶς νὰ καταδέχεται τὰ ὑλικὰ τῶν ἄλλων τε- χνῶν, ἀφοῦ χτίζει νέους κόσμους καλύτε- ρους καὶ ἀνθρωπινότερους καὶ δὲν εἶναι τό- σο τὸ ἔνδυμά της, ὅσο ἡ οὐσία καὶ ὁ αὐτο- σκοπός της. Μετὰ τιμῆς Ν. Κεχαγιᾶς - Ναίθωνας Γυμνασιάρχης Η΄ Γυμνασίου ᾿Αθηνῶν Οἱ περὶ γλώσσας ἀπόψεις τῶν ᾿Ορφικῶν ᾿Αξιότιμε κ. διευθυντά, Διὰ πρώτην φορὰν θὰ διαφωνήσω μὲ τὸν ἐξαίρετον “Ἑλληνιστὴν φίλτατον κ. Τσατσόµμοιρον ὡς πρὸς τὸν χῶρον ὅπου ἔ- λαμψε ἡ "Ἑλληνικὴ γλῶσσα («Δαυλός», τ. 76). Μιὰ γενικὴ παρατήρησις εἰς τὰς ἄλλας λεγομένας «κλασσικὰς» γλώσσας θὰ ἀπο- δείξη τοῦ λόγου µου τὸ ἀληθές, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν εἶμαι ἐγὼ ὅστις διακηρύττω, ἀλλὰ ἡ ἀστείρευτος ὑπεραιωνία διδασκα- λία τῶν θείων ᾿Ορφικῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρ- ἕαν καὶ οἱ πρῶτοι διδάσκαλοι τῆς γῆς, κα- τὰ γενικὴν ὁμολογίαν' εὑρισκομένη ἡ δι- δασκαλία αὕτη εἰς τὰς παραδόσεις ἁπάντων τῶν ἀρχαίων λαῶν. Τοῦτο ἐξ ἄλλου, εὑρί- σκεται εἰς συμφωνίαν καὶ μὲ τὴν ἔκδοσιν τοῦ .. Ννατάεξη, “'ΟΓρβειις᾽ πείβπιογρῃοδες’, Τοτοπίο Ὀπίνετςιίγ Ρτεςς. Δὲν ἀποτελεῖ στοιχεῖον σωβινισμοῦ οὐ- δὲ ἀρχαιομανίας τὸ νὰ προβῶμεν εἰς τὴν ἔ- ρευναν τοῦ ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος ρηθέντος «Ἕλληνες παῖδες θεῶν εἰσιν». Συνεχίζο- ντες τὴν ἐν λόγω ἔρευναν θέλομεν προβῆ εἰς τὴν συγκριτικὴν μελέτην τῶν παραδό- σεων τῶν ἀρχαίων λαῶν: (α) Κεντρώας ᾿Αμερικῆς, ἔνθα γίνεται μνεία περὶ τοῦ Λευκοῦ Θεοῦ ἐπανερχομέ- νου ἐξ ἀνατολῶν (τῆς Μ. Τηθύος Ξ Αἰ- γαίου), ὅπου καὶ ὁ θρυλούμενος τῶν πρώ- των ἀνθρώπων τῆς Χρυσῆς ἐποχῆς τοῦ "Ἠσιόδου (σχετ. Κῆπος τῆς ᾿Εδέμ, ὅστις ὑ- πὸ τῶν σιωνιστῶν «μετεφέρθη» εἰς Μεσο- ποταμίαν). (β) ᾿Ιέρνης (Ιρλανδίας), δεχθείσης τὴν θεὰν Γαπᾶ [βλ. ᾿Ιάρ-δανος Ξ ἱερὸς ἐπὶ τῷ βωμῷ θυσίας" ἐαρ- Ξ ἱδβΓξ σχετ. Ζεατ( Ἔ- τρουσκ.) Ξ Θεός, σχετ. "Οσιρις, σχετ. ἰαί- νω, ἴρις. ᾿Ηριδανός Ξ ξεροκαλόκαιρος, σχετ. ᾗρι - ἔαρ - ΕΒΓΙΥ «ΙΗΠΙΠΙΕΓ: «ἅμα ἦρι τοῦ θέρους». Δάρδανος Ξ ξεσχισµένος, κε- καυµένος (δαρ- σχετ. δέρω, δορά) δοκιµα- σθείς. Δαναὸς Ξ ὀπαδὸς τῆς γῆς: δαν- δανός Ξ κεκαυµένος, σχετ. δαίω Ξ καίω δ/[{α[σ]ί/ - µων, |.αγ-ί Ξ ὀντότης προγονικἡ ἔπισκε- φθεῖσα τὴν Γῆν κατὰ τὸ ἱστορηθὲν Θεοῖ- ᾿Αστροναῦται (άεπίρεη, “Ἰεζεκιήλ, Η- σαΐας, ᾿ Ενώχ, Πλάτων, ἀρχαιολόγος ΕαῑίΙ Παπη]ίοη, Κελτικὴ Μυθολογία περὶ τῶν Κυβῄᾗα Ὠε ὨβηββΠι Ξ Λαοῦ τῶν Δαναῶν). Κατὰ τήν ᾿Ιρλανδικὴν παράδοσιν ὁ λαὸς