ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ͂ «Αν ΜΑΡῚ ΜΑΝΟΥΣΟΥ Τὸ μοναστήρι Τὸ μοναστήρι ἦταν τυλιγμένο σ ̓ ἕνα ἄσπρο σύννεφο. Μιὰ πυκνὴ ὁμίχλη ἐμπόδιζε τὴ θέα πίσω ἀπ ̓ αὐτό. Ἔτσι ἔμοιαζε χτισμένο στὴν ἄκρη τῆς γῆς, ἀποκομμένο ἀπὸ ἐπίγειους ἢ οὐράνιους δρόμους. Πούσι πηχτὸ καὶ ὑδρατμοὶ ἀπὸ τὰ στόματα τῶν καλογέρων, ποὺ προσεύχονταν ἀσταμάτητα, μαυροφορεμένοι, γιὰ νὰ κρύβουνε τὶς μουντζοῦρες τῶν πράξεών τους. Ποτὲ δὲν νηστεύανε, γιατὶ εἴχανε νὰ φᾶνε. Πάντα στέλνανε τὸν ̓ Ακάκιο, ποὺ ἦταν ἐπὶ τῆς τροφοδοσίας, νὰ προμηθεύεται ὅ,τι καλύτερο ἀπὸ τὸ γειτονικὸ κεφαλοχώρι. -- Χίλιοι μύριοι καλογέροι σ ̓ ἕνα ράσο τυλιγμένοι. Τί εἶναι; «Τὸ καρπούζι μὲ τὰ μαῦρα σπόρια». Ἔτσι λέει τὸ αἴνιγμα. Πράγματι, τὸ μοναστήρι ἔμοιαζε μ ̓ ἕνα ὁλόλευκο καρπούζι ἔτοιμο νὰ σκάσει! Τὸ κτίσμα ἦταν παλιό, χρονολογεῖτο ᾱπὸ τὸ δέκατο ἕβδομο αἰῶνα. Κατὰ τὴν ἔπανάσταση ὑπῆρξε φυλακὴ εὐγενῶν. "Οταν ὁ ̓Ι]άκωβος ὁ Γ ́ τῆς Σκωτίας ἐξορίσθηκε, κατέφυγε σ ̓ αὐτὸ μαζὶ μὲ τὴν ἀκολουθία του, ὅπου καὶ τούς ἐκτέλεσαν. Οἱ τάφοι τους βρίσκονται ἀκόμη μέσα στὸ παρεκκλήσι, στὸν πρῶτο ὄροφο τοῦ κτηρίου. Διάκοσμος ἐπιβλητικὸς καὶ καταθλιπτικός, φορτισμμένος μὲ αἷμα καὶ βαρειὲς σκιές. Τὸ χρωματιστὸ παιδὶ αἰσθάνθηκε νὰ τὸ κυριεύει ἕνα αἴσθημα ἀποπληξίας καὶ μετάνιωσε ποὖχε ζητήσει νὰ διανυκτερεύσει ἐκεῖ πληρώνοντας τὴ βραδυὰ μὲ τὶς λίγες πολύχρωμες γκαζές ποὺ τοῦ εἶχαν ἀπομείνει. Βυθισμένο στὴν πνιγηρὴ ἀτμόσφαιρα τῶν “Τε Ώευπι”, τῆς τυπολατρείας καὶ τῶν Κανόνων, διαπίστωνε ὅτι πουθενὰ δὲν εἶχε αἰσθανθεῖ χειρότερα ἀπ ̓ ὅ,τι σ ̓ αὐτὴ τὴν ὃποτιθέμενη κοιτίδα τῆς ̓ Αλήθειας. - Ὃ δικός μου Θεὸς εἶναι ἐλεύθερος σὰν τὰ πουλιά. Δὲ φοράει τσιμεντένια παπούτσια καὶ δὲ βογγάει στὸ κάθε του βῆμα. Ὃ δικός μου Θεὸς κελαηδάει σὰν τ ̓ ἀηδόνι καὶ δὲ βρυχᾶται σὰ λιοντάρι σὲ κλουβί. Ὃ δικός μου Θεὸς ἀσφυκτιᾶ στὰ κιγκλιδώματα καὶ τὰ σφαλιστὰ παραθυρόφυλλα τῆς Μονῆς τοῦ Τάγματος τοῦ ̓Αγίου ̓Ίακώβου. 'Ο δικός μου Θεὸς στεναχωριέται μέσα στοὺς κόλπους τῆς ̓Εκκλησίας. Εἴναι ἐλεύθερος, εἶναι δικός μου κι ἐγὼ δικός Του. Φεύγω.