ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ͂ «Αν Τὸ μοναστήρι ἦταν τυλιγμένο σ᾽ ἕνα ἄ- σπρο σύννεφο. Μιὰ πυκνὴ ὁμίχλη ἐμπόδιζε τὴ θέα πίσω ἀπ᾿ αὐτό. Ἔτσι ἔμοιαζε χτι- σµένο στὴν ἄκρη τῆς γῆς, ἀποκομμένο ἀπὸ ἐπίγειους ἢ οὐράνιους δρόμους. Πούσι πη- χτὸ καὶ ὑδρατμοὶ ἀπὸ τὰ στόματα τῶν κα- λογέρων, ποὺ προσεύχονταν ἀσταμάτητα, μαυροφορεμένοι, γιὰ νὰ κρύβουνε τὶς µου- ντζοῦρες τῶν πράξεών τους. Ποτὲ δὲν νηστεύανε, γιατὶ εἴχανε νὰ φᾶ- νε. Πάντα στέλνανε τὸν ᾿ Ακάκιο, ποὺ ἦταν ἐπὶ τῆς τροφοδοσίας, νὰ προμηθεύεται ὅ,τι καλύτερο ἀπὸ τὸ γειτονικὸ κεφαλοχώρι. -- Χίλιοι μύριοι καλογέροι σ᾽ ἕνα ρά- σο τυλιγμένοι. Τί εἶναι; «Τὸ καρπούζι μὲ τὰ μαῦρα σπόρια». Ἔ- τσι λέει τὸ αἴνιγμα. Πράγματι, τὸ µοναστή- ρι ἔμοιαζε μ᾽ ἕνα ὁλόλευκο καρπούζι ἔτοι- μο νὰ σκάσει! Τὸ κτίσμα ἦταν παλιό, χρονολογεῖτο ᾱ- πὸ τὸ δέκατο ἕβδομο αἰῶνα. Κατὰ τὴν ἔπα- νάσταση ὑπῆρξε φυλακὴ εὐγενῶν. "Οταν ὁ ᾿Ι]άκωβος ὁ Γ΄ τῆς Σκωτίας ἐξορίσθηκε, κατέφυγε σ᾽ αὐτὸ μαζὶ μὲ τὴν ἀκολουθία του, ὅπου καὶ τούς ἐκτέλεσαν. Οἱ τάφοι τους βρίσκονται ἀκόμη µέσα στὸ παρεκ- κλήσι, στὸν πρῶτο ὄροφο τοῦ κτηρίου. Διά- κοσµος ἐπιβλητικὸς καὶ καταθλιπτικός, φορτισμµένος μὲ αἷμα καὶ βαρειὲς σκιές. Τὸ χρωματιστὸ παιδὶ αἰσθάνθηκε νὰ τὸ κυριεύει ἕνα αἴσθημα ἀποπληξίας καὶ µετά- νιωσε ποὖχε ζητήσει νὰ διανυκτερεύσει ἐ- κεῖ πληρώνοντας τὴ βραδυὰ μὲ τὶς λίγες πολύχρωμες γκαζές ποὺ τοῦ εἶχαν ἀπομεί- νει. Βυθισμένο στὴν πνιγηρὴ ἀτμόσφαιρα τῶν “Τε Ώευπι”, τῆς τυπολατρείας καὶ τῶν Κανόνων, διαπίστωνε ὅτι πουθενὰ δὲν εἶχε αἰσθανθεῖ χειρότερα ἀπ᾽ ὅ,τι σ᾽ αὐτὴ τὴν ὃ- ποτιθέµενη κοιτίδα τῆς ᾿ Αλήθειας. - Ὃ δικός µου Θεὸς εἶναι ἐλεύθερος σὰν τὰ πουλιά. Δὲ φοράει τσιμεντένια πα- πούτσια καὶ δὲ βογγάει στὸ κάθε του βῆμα. Ὃ δικός μου Θεὸς κελαηδάει σὰν τ᾽ ἀηδό- νι καὶ δὲ βρυχᾶται σὰ λιοντάρι σὲ κλουβί. ΜΑΡῚ ΜΑΝΟΥΣΟΥ Τὸ μοναστήρι Ὃ δικός μου Θεὸς ἀσφυκτιᾶ στὰ κιγκλι- δώματα καὶ τὰ σφαλιστὰ παραθυρόφυλλα τῆς Μονῆς τοῦ Τάγματος τοῦ ᾿Αγίου ᾿Ία- κώβου. 'Ο δικός μου Θεὸς στεναχωριέται μέσα στοὺς κόλπους τῆς ᾿Εκκλησίας. Εἴ- ναι ἐλεύθερος, εἶναι δικός μου κι ἐγὼ δικός Του. Φεύγω.