ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ̓Ανάλυση τῆς λέξεως «Δύναμις» ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ [ ̓ Ογδόη συνέχεια] Πρὸ τῆς συνεχίσεως τῶν ἀναλύσεως πανάρχαιων λέξεων, ποὺ ἀποτελοῦν τὶς ἀποδείξεις ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ὅσες ὑπ ̓ αὐτῆς βοηθήθηκαν νὰ ἀναπτνχθοῦν δὲν εἶναι συμβατικές --- καὶ ἐπομένως ὑπάρχει οὐσιαστικὴ σχέση μεταξύ σημαινομένου καὶ σημαίνοντος --- εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀπαντήσω, ἐν συντομία, σὲ ἐρώτημα μερικῶν ἀναγνωστῶν: ̓Εὰν ὑπάρχη ὁμοιότητα μεταξὺ τῶν ἕνοτήτων («ἀρκτικόλεξων)) πού χάριν συντομίας σήμερα παράγονται, π.χ. «Κ.Θ.Β.Ε» μὲ τὴ σημασία τοῦ Κρατικοῦ Θεάτρου Βορείου "Ἑλλάδος, καὶ τῶν ἀρχαίων λέξεων ποὺ συνθέτονται ἐκ τῶν ἀρκτικῶν γραμμάτων ἤ συμβόλων ποὺ συμμετέχουν στὴν ὀργάνωση τῶν ἐννοιῶν αὐτῶν. ̓Απαντῶ: “Ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ σ ̓ αὐτές τὶς νεότερες ἑνότητες. Στὸ παράδειγμα «Κ.Θ.Β.Ε.»: (1ον) κάλλιστα ἡ ἑνότητα αὐτὴ ἀπομονωώμένη δύναται νὰ ὑπονοῆ ὁτιδήποτε ἄλλο, ὅπως π.χ. «Κέντρον Θεωρητικῶν καὶ Βιολογικῶν ̓Επιστημῶν» ἤ κάτι ἄλλο. (2ον) Εξ αὐτῆς τῆς συμβατικῆς, παρὰ ταῦτα, ἐνότητας οὐδέν παράγεται γραμματικῶς. Τέλος θὰ ἐπαναλάβω καὶ ἐδῶ κάτι τὸ ὁποῖο ἀνεπτύχθη ἐν μέρει γιὰ τὰ «Μουσεῖα Λόγων», ἀλλὰ ὄχι τόσο ὅσο ἐπεβάλλετο. [Ἢ ἐπιβαλλόμενη ἀνάπτυξη τοῦ θέματος τῶν «Μουσείων» θὰ γίνῃ στὸ τεῦχος Αὐγούστου-Σεπτεμβρίου τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ θὰ κυκλοφορήση στὶς 15 Σεπτεμβρίου στὴν ̓ Αθήνα καὶ στὶς 18 ̓Οκτωβρίου στὴν ἐπαρχία]. Οἱ ἑλληνικὲς λέξεις περικλείουν ἕναν ὁρισμὸ τοῦ πράγματος στὸ ὁποῖο ἀναφέρονται. Αὐτό, ἔλεγα, εἶναι τὸ «ὃ ἐστιν», ποὺ ἁπασχόλησε τὸν Πλάτωνα στὸν διάλογο «Κρατύλος». "Ας συνεχίσω ὅμως μὲ τὶς ἀναλύσεις τῶν πανάρχαιων λέξεων τῆς ἑλληνικῆς γραμματείας, ἐκ τῶν ̓Ομηρικῶν ἐπῶν, τῆς «Θεογονίας» καὶ τῶν ἔργων τοῦ 'Ἡσιόδου. Πρώτη λέξη ἡ ὁποία θὰ μᾶς ἀπασχολήση εἶναι ἡ λέξη «δύναμις», τῆς ὁποίας σύμβολο ἀπέβη τὸ σύμφωνο «Δ». Δύναμις |. Στὸν "Ὅμηρο ἡ λέξη «δύναμις» δὲν εἶναι κάτι ἀναφερόμενο στὴ σωματική ρώμη ̓ ὅπως θὰ διαπιστώσουμε, ὑποκρύπτει τὸ «δι ̓ ὅ», δηλαδὴ τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος καθίσταται ἱκανὸς γιὰ πράξεις μεγαλύτερες καὶ σπουδαιότερες ἐκείνων γιὰ τίς ὁποῖες συνήθως εἶναι ἱκανὴ ἡ σωματικὴ ρώμη. «Ἢ τ ̓ ἂν ἀμυναίμην, εἴ μοι δύναμίς γε παρείη» [ ̓Οδ. Β 62: Θὰ μποροῦσα, ν ̓ ἀμυνθῶ, ἐὰν ἡ δύναμή μου συμπαρίστατο σ ̓ ἐμὲ καὶ μὲ βοηθοῦσε] «Αἴ γὰρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τελέσειε Κρονίων, γνοίης χ ̓ οἴη ἐμὴ δύναμις καὶ χεῖρες ἕπονται» [ ̓Οδ. Υ 236: Αν αὐτὸ τὸ λόγο (ποὺ ἕεστόμισες, ὅτι θὰ σκοτωθοῦν οἱ μνηστῆρες), ξένε, τὸν ἔκανε πράξη ὁ γυιός τοῦ Κρόνου, τότε θὰ μάθαινες, πόση δύναμη ἔχω καὶ τὸ ἐὰν μ ̓ ἀ-