ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ᾿Ανάλυση τῆς λέξεως «Δύναμις» ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ [᾿ Ογδόη συνέχεια] Πρὸ τῆς συνεχίσεως τῶν ἀναλύσεως πανάρχαιων λέξεων, ποὺ ἀποτελοῦν τὶς ἀποδείξεις ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ὅσες ὑπ᾽ αὐτῆς βοηθήθηκαν νὰ ἀναπτν- χθοῦν δὲν εἶναι συμβατικές --- καὶ ἐπομένως ὑπάρχει οὐσιαστικὴ σχέση μεταξύ σηµαινοµένου καὶ σημαίνοντος --- εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀπαντήσω, ἐν συντο- µία, σὲ ἐρώτημα μερικῶν ἀναγνωστῶν: ᾿Εὰν ὑπάρχη ὁμοιότητα μεταξὺ τῶν ἕνο- τήτων («ἀρκτικόλεξων)) πού χάριν συντοµίας σήµερα παράγονται, π.χ. «Κ.Θ.Β.Ε» μὲ τὴ σημασία τοῦ Κρατικοῦ Θεάτρου Βορείου "Ἑλλάδος, καὶ τῶν ἀρχαίων λέξεων ποὺ συνθέτονται ἐκ τῶν ἀρκτικῶν γραμμάτων ἤ συμβόλων ποὺ συμμετέχουν στὴν ὀργάνωση τῶν ἐννοιῶν αὐτῶν. ᾽Απαντῶ: “Ὑπάρχει µεγάλη διαφορὰ σ᾽ αὐτές τὶς νεότερες ἑνότητες. Στὸ παράδειγµα «Κ.Θ.Β.Ε.»: (1ον) κάλ- λιστα ἡ ἑνότητα αὐτὴ ἀπομονωώμένη δύναται νὰ ὑπονοῆ ὁτιδήποτε ἄλλο, ὅπως π.χ. «Κέντρον Θεωρητικῶν καὶ Βιολογικῶν ᾿Επιστημῶν» ἤ κάτι ἄλλο. (2ον) Εξ αὐτῆς τῆς συμβατικῆς, παρὰ ταῦτα, ἐνότητας οὐδέν παράγεται γραμματικῶς. Τέ- λος θὰ ἐπαναλάβω καὶ ἐδῶ κάτι τὸ ὁποῖο ἀνεπτύχθη ἐν μέρει γιὰ τὰ «Μουσεῖα Λό- γων», ἀλλὰ ὄχι τόσο ὅσο ἐπεβάλλετο. [Ἢ ἐπιβαλλόμενη ἀνάπτυξη τοῦ θέματος τῶν «Μουσείων» θὰ γίνῃ στὸ τεῦχος Αὐγούστου-Σεπτεμβρίου τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ θὰ κυκλοφορήση στὶς 15 Σεπτεµβρίου στὴν ᾿ Αθήνα καὶ στὶς 18 ᾿Οκτωβρίου στὴν ἐπαρχία]. Οἱ ἑλληνικὲς λέξεις περικλείουν ἕναν ὁρισμὸ τοῦ πράγματος στὸ ὁποῖο ἀναφέρονται. Αὐτό, ἔλεγα, εἶναι τὸ «ὃ ἐστιν», ποὺ ἁπασχόλησε τὸν Πλά- τωνα στὸν διάλογο «Κρατύλος». "Ας συνεχίσω ὅμως μὲ τὶς ἀναλύσεις τῶν πα- νάρχαιων λέξεων τῆς ἑλληνικῆς γραμματείας, ἐκ τῶν ᾿Ομηρικῶν ἐπῶν, τῆς «Θε- ογονίας» καὶ τῶν ἔργων τοῦ 'Ἡσιόδου. Πρώτη λέξη ἡ ὁποία θὰ μᾶς ἀπασχολήση εἶναι ἡ λέξη «δύναμις», τῆς ὁποίας σύμβολο ἀπέβη τὸ σύμφωνο «Δ». Δύναμις |. Στὸν "Ὅμηρο ἡ λέξη «δύναμις» δὲν εἶναι κάτι ἀναφερόμενο στὴ σωματική ρώμη᾽ ὅπως θὰ διαπιστώσουμε, ὑποκρύπτει τὸ «δι᾽ ὅ», δηλαδὴ τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος καθίσταται ἱκανὸς γιὰ πράξεις μεγαλύτερες καὶ σπουδαιότερες ἐκείνων γιὰ τίς ὁποῖες συνήθως εἶναι ἱκανὴ ἡ σωματικὴ ρώμη. «Ἢ τ᾽ ἂν ἀμυ- ναίμην, εἴ μοι δύναμίς γε παρείη» [᾿Οδ. Β 62: Θὰ μποροῦσα, ν᾿ ἀμυνθῶ, ἐὰν ἡ δύ- ναμή μου συμπαρίστατο σ᾽ ἐμὲ καὶ μὲ βοηθοῦσε] «Αἴ γὰρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τε- λέσειε Κρονίων, γνοίης χ᾽ οἴη ἐμὴ δύναμις καὶ χεῖρες ἕπονται» [ ᾿Οδ. Υ 236: Αν αὐτὸ τὸ λόγο (ποὺ ἕεστόμισες, ὅτι θὰ σκοτωθοῦν οἱ μνηστῆρες), ξένε, τὸν ἔκανε πράξη ὁ γυιός τοῦ Κρόνου, τότε θὰ μάθαινες, πόση δύναμη ἔχω καὶ τὸ ἐὰν μ᾽ ἀ-