4472 ΗΛΙΑΣ Δ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ: κοινωνικὸ γίγνεσθαι, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι οἱ διαδικασίες ἀναδεικνύουν τὸν «ὑπείροχον» στὴν κορυφὴ τῆς κοινωνικῆς πυραμίδος [Δ]. Τὸ γράμμα «Υ̓» τίθεται ἀμέσως μετὰ τὸ «Δ», διότι ἀποτελεῖ τὴν ἀναγκαία ζεύξη ἰσχύος καὶ «ὑπερόχου» [«αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων»: Πάντοτε νὰ ἀριστεύης (πρέπει νὰ ἐπιδιώκης) ὅπως καὶ νὰ ὑπερέχῃς τῶν ἄλλων]. Αὐτὴ ἡ δυάδα καὶ ὁ μεταξὺ τῶν δύο «ζυγός» (δυγός) ἀποτελεῖ τὴν ἰσχυρότερη ἄμυνα τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι κατὰ τῆς ἐντροπίας, ἡ ὁποία θὰ ἑμφανισθῆ ὡς τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀνατροπῆς αὐτοῦ, ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὸ ζεῦγος ΔΕΥ, δηλαδὴ τῆς ἔλλογῆς τάξεως. Καὶ ἡ συνέχεια τῆς λέξεως μᾶς ἐπισημαίνει τὴν τεράστια σημασία τοῦ «νοεῖν» (Ν) [«νοεῖν καὶ ἰδεῖν ἕκαστα» ( ̓ ̓Οδ. Σ 28), διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ λογικὸ συμπέρασμα στὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι, ἐὰν δὲν παρατηρῆς καὶ κατανοῆς τὴν ἀκολουθία ἑκάστης πράξεως ἢ συμβάντος, ὥστε νὰ ὑποδεικνύης ἐν συνεχεία ἀπὸ ποιά ἐνέργεια προῆλθε τὸ κοινωνικῶς ὀρθό ἀποτέλεσμα. Διότι ἡ δύναμις, ὡς ἀφηρημένη ἔννοια, ἐκφράζεται στὸ σύμπαν ὡς τάξη συγκρατοῦσα τὴν τάση πρὸς τὴν ἐντροπία. Αὐτὴ τὴν τάξη ἐκφράζει ἡ ἁρμονία καὶ τὸ μέτρο (Α,Μ). «Ἠλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα! εἰ δὲ μή, ̓Ερινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν», λέγει ὁ ̓ Ἡράκλειτος. Διὰ τῆς «συνοδείας» τοῦ γράμματος «Ν» μὲ τὰ Α καὶ Μ μᾶς δίνεται ὁ τρόπος ἀξιολογήσεως τοῦ «νοεῖν» καὶ στὰ «ἀνθρώπεια» ὡς μέρος καὶ αὐτὰ τοῦ συμπαντικοῦ γίγνεσθαι. 'Ἡ κοινωνικὴ σημασία αὐτοῦ, ἡ ἁρμονία καὶ τὸ μέτρο, εἶναι ἡ «Δίκη». 'Ο "Ἡσίοδος μᾶς λέγει: «Πάντα ἰδών Διὸς ὀφθαλμός καὶ πάντα νοήσας καί νυ τάδ ̓, αἱ κ ̓ ἐθέλῃσ ̓ ἐπιδέρκεται, οὐδέ ἑ λήθει οἵην δὴ καὶ τήνδε δίκην πόλις ἐντός ἐέργει» [Τὰ πάντα παρατηρῶν ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ Διὸς καὶ τὰ πάντα κατανοῶν διὰ τῆς διανοίας του, ὅπὼς τὰ συμβαίνοντα (ποὺ ἀνέφερα), ἐὰν τὸ θελήση ἐξετάζει μὲ ὀξυδέρκεια καὶ δὲν λησμονεῖ ποιά ἀκριβῶς εἶναι αὐτὴ ἡ δίκη (ἁρμονία καὶ μέτρο) ποὺ βρίσκεται ἔγκλειστη σὲ κάποια πόλη]. «Τὸ “Ἐλληνικὸ ̓Αλφάβητο ἁπλοποίησῃ τῆς Κρητικῆς ἱερογλυφικῆς γραφῆς» {Κκοδετί τάνες, “ΤΗΕ Οτεεκ Μγι}ς ̓", νοὶ. 1, 52,1] Ὃ Αγγλος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς ̓Οξφόρδης Ρόμπερτ Γκρέηβς, ποὺ τὸ τεράστιο ἐπιστημονικό του ἔργο μέχρι σήμερα περιλαμβάνει 150 τόμους περίπου, ὑποστηρίζει στὸ τρίτομο σύγγραμμά του «Οἱ "Ελληνικοί Μύθοι» (“Τῆς ότεεκ Μγιἢς") ποὺ κυκλοφόρησε καὶ στὰ ̓Ελληνικὰ (ἐκδ. «Πλειάς-Ρούγκας») ὅτι: «Τὸ ̓Ελληνικὸ ̓Αλφάβητο ἦταν ἁπλοποίηση τῶν κρητικῶν ἱερογλυφικῶν» (τόμος 1ος σελ. 207-208). Συμφωνεῖ μάλιστα μὲ τὴν γνώμη «τῶν περισσοτέρων μελετητῶν», οἱ ὁποῖοι βεβαιώνουν ὅτι τὸ πρῶτο γραπτὸ αἰγυπτιακὸ ἀλφάβητο τοῦ 1θου π.Χ. αἰῶνος ἀνεπτύχθη «κάτω ἀπὸ κρητικὴ ἐπίδραση». Πέραν αὐτῶν δέχεται «τὸ ὅτι ὁ Σιμωνίδης καὶ ὁ ̓Επίχαρμος πρόσθεσαν καινούργια γράμματα στὸ ̓Αλφάβητο: εἶναι ἱστορία, ὄχι μύθος!». ̓Αποκαλύπτει ἐπίσης ὅτι «ἱερεῖς τοῦ ̓Απόλλωνος πρόσθεσαν δύο φωνήεντα, τὸ μακρό Ο καὶ τὸ βραχὺ Ε». ̓Αναλύει τὶς σχέσεις πελασγικοῦ ἀλφαβήτου, ποὺ ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὸ τωρινό, καὶ ἀρχαιοῖρλανδικοῦ καὶ ἀναφέρει τὴ γνώμη, ὅτι τὰ γράμματα ποὺ διασώθηκαν στὸ ἀρχαῖο ἰρλανδικὸ ἀλφάβητο ἦλθαν ἀπὸ τὴν ̓Ελλάδα μέσω ̓Ισπανίας κ.τ.λ. Παρατηρεῖ ἐπίσης ὅτι οἱ Φοίνικες ἔμποροι χρησιμοποίησαν τὸ ἀλφάβητο «γιὰ ἐμπορικοὺς σκοπούς». --