4472 ΗΛΙΑΣ Δ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ: κοινωνικὸ γίγνεσθαι, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι οἱ διαδικασίες ἀναδεικνύουν τὸν «ὑπεί- ροχον» στὴν κορυφὴ τῆς κοινωνικῆς πυραμίδος [Δ]. Τὸ γράμμα «Υ̓» τίθεται ἀμέσως μετὰ τὸ «Δ», διότι ἀποτελεῖ τὴν ἀναγκαία ζεύ- ξη ἰσχύος καὶ «ὑπερόχου» [«αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων»: Πά- ντοτε νὰ ἀριστεύης (πρέπει νὰ ἐπιδιώκης) ὅπως καὶ νὰ ὑπερέχῃς τῶν ἄλλων]. Αὐ- τὴ ἡ δυάδα καὶ ὁ μεταξὺ τῶν δύο «ζυγός» (δυγός) ἀποτελεῖ τὴν ἰσχυρότερη ἄμυνα τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι κατὰ τῆς ἐντροπίας, ἡ ὁποία θὰ ἑμφανισθῆ ὡς τό ἀπο- τέλεσμα τῆς ἀνατροπῆς αὐτοῦ, ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὸ ζεῦγος ΔΕΥ, δηλαδὴ τῆς ἔλ- λογῆς τάξεως. Καὶ ἡ συνέχεια τῆς λέξεως μᾶς ἐπισημαίνει τὴν τεράστια σημα- σία τοῦ «νοεῖν» (Ν) [«νοεῖν καὶ ἰδεῖν ἕκαστα» (᾿᾽Οδ. Σ 28), διότι δὲν εἶναι δυνα- τὸν νὰ ὑπάρξῃ λογικὸ συμπέρασμα στὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι, ἐὰν δὲν παρατηρῆς καὶ κατανοῆς τὴν ἀκολουθία ἑκάστης πράξεως ἢ συμβάντος, ὥστε νὰ ὑποδεικ- νύης ἐν συνεχεία ἀπὸ ποιά ἐνέργεια προῆλθε τὸ κοινωνικῶς ὀρθό ἀποτέλεσμα. Διότι ἡ δύναμις, ὡς ἀφηρημένη ἔννοια, ἐκφράζεται στὸ σύμπαν ὡς τάξη συγκρα- τοῦσα τὴν τάση πρὸς τὴν ἐντροπία. Αὐτὴ τὴν τάξη ἐκφράζει ἡ ἁρμονία καὶ τὸ μέτρο (Α,Μ). «Ἠλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται µέτρα! εἰ δὲ μή, ᾿Ερινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν», λέγει ὁ ᾿ Ἡράκλειτος. Διὰ τῆς «συνοδείας» τοῦ γράμ- ματος «Ν» μὲ τὰ Α καὶ Μ μᾶς δίνεται ὁ τρόπος ἀξιολογήσεως τοῦ «νοεῖν» καὶ στὰ «ἀνθρώπεια» ὡς μέρος καὶ αὐτὰ τοῦ συμπαντικοῦ γίγνεσθαι. 'Ἡ κοινωνικὴ σημασία αὐτοῦ, ἡ ἁρμονία καὶ τὸ μέτρο, εἶναι ἡ «Δίκη». 'Ο "Ἡσίοδος μᾶς λέγει: «Πάντα ἰδών Διὸς ὀφθαλμός καὶ πάντα νοήσας καί νυ τάδ᾽, αἱ κ᾿ ἐθέλῃσ᾽ ἐπι- δέρκεται, οὐδέ ἑ λήθει οἵην δὴ καὶ τήνδε δίκην πόλις ἐντός ἐέργει» [Τὰ πάντα παρατηρῶν ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ Διὸς καὶ τὰ πάντα κατανοῶν διὰ τῆς διανοίας του, ὅ- πὼς τὰ συμβαίνοντα (ποὺ ἀνέφερα), ἐὰν τὸ θελήση ἐξετάζει μὲ ὀξυδέρκεια καὶ δὲν λησμονεῖ ποιά ἀκριβῶς εἶναι αὐτὴ ἡ δίκη (ἁρμονία καὶ μέτρο) ποὺ βρίσκεται ἔγκλειστη σὲ κάποια πόλη]. «Τὸ “Ἐλληνικὸ ᾿Αλφάβητο ἁπλοποίησῃ τῆς Κρητικῆς ἱερογλυφικῆς γραφῆς» {Κκοδετί τάνες, “ΤΗΕ Οτεεκ Μγι}ς᾽", νοὶ. 1, 52,1] Ὃ Αγγλος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς ᾿Οξφόρδης Ρόμπερτ Γκρέηβς, ποὺ τὸ τεράστιο ἐπιστημονικό του ἔργο μέχρι σήμερα περιλαμβάνει 150 τόμους περίπου, ὑποστηρίζει στὸ τρίτομο σύγγραμμά του «Οἱ "Ελληνικοί Μύθοι» (“Τῆς ότεεκ Μγιἢς") ποὺ κυκλοφόρησε καὶ στὰ ᾿Ελληνικὰ (ἐκδ. «Πλειάς-Ρούγκας») ὅ- τι: «Τὸ ᾿Ελληνικὸ ᾿Αλφάβητο ἦταν ἁπλοποίηση τῶν κρητικῶν ἱερογλυφικῶν» (τόμος 1ος σελ. 207-208). Συμφωνεῖ μάλιστα μὲ τὴν γνώμη «τῶν περισσοτέρων μελετητῶν», οἱ ὁποῖοι βεβαιώνουν ὅτι τὸ πρῶτο γραπτὸ αἰγυπτιακὸ ἀλφάβητο τοῦ 1ϑου π.Χ. αἰῶνος ἀνεπτύχθη «κάτω ἀπὸ κρητικὴ ἐπίδραση». Πέραν αὐτῶν δέχε- ται «τὸ ὅτι ὁ Σιμωνίδης καὶ ὁ ᾿Επίχαρμος πρόσθεσαν καινούργια γράμματα στὸ ᾿Αλφάβητο: εἶναι ἱστορία, ὄχι μύθος!». ᾿Αποκαλύπτει ἐπίσης ὅτι «ἱερεῖς τοῦ ᾿Α- πόλλωνος πρόσθεσαν δύο φωνήεντα, τὸ μακρό Ο καὶ τὸ βραχὺ Ε». ᾿Αναλύει τὶς σχέσεις πελασγικοῦ ἀλφαβήτου, ποὺ ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὸ τωρινό, καὶ ἀρχαιοῖρ- λανδικοῦ καὶ ἀναφέρει τὴ γνώμη, ὅτι τὰ γράμματα ποὺ διασώθηκαν στὸ ἀρχαῖο ἰρλανδικὸ ἀλφάβητο ἦλθαν ἀπὸ τὴν ᾿Ελλάδα µέσω ᾿Ισπανίας κ.τ.λ. Παρατηρεῖ ἐ- πίσης ὅτι οἱ Φοίνικες ἔμποροι χρησιμοποίησαν τὸ ἀλφάβητο «γιὰ ἐμπορικοὺς σκοπούς». --