ΔΕΙΝΙΑΣ ΕΚΡΗΤΓΝΥΟΜΕΝΟΣ [Παρ”’ ὅλο ποὺ ὁ «Δαυλός» βρέθηκε νὰ µατώνει σὲ πολλὰ μέτωπα, δὲν µπο- ρεῖ ν᾿ ἀδιαφορήσει γιὰ τὴν τρομακτικὴν ἐξάπλωση παραισθησιογόνων- ναρκωτικῶν οὐσιῶν στὴ χώρα µας. ᾿Εδῶ ὁ ἀναγνώστης ἔχει πρὸ ὀφθαλμῶν ἕνα αὐστηρὰ ὁριοθετημένο κείµενο, μιὰν εἰς βάθος ἀνατομίαν τοῦ καταλύ- του ποὺ ἀποσυνθέτει τὴν ἑλληνική «σύσταση» σὰν σύνολο ἀρχῶν. ᾿Αρχῶν σὲ ἀχρησία μέν, μὰ ποὺ ἡ πάλαι φὠτεινότητά τους τὶς διατηρεῖ ἰδανικὴ κα- ταφυγἠν καὶ προσιτότητα. Κανεὶς δὲν κλαίει ἐδῶ. Κανεὶς δὲν φεύγει τὴν εὐθύνη, νίπτει τὰ χέρια του! Ἢ Κυδαθηναίων Εἰκοσιεννιά, ἀπὸ χρόνια δίνοντας τὰ µέτρα κάμψης τῆς φυλετικῆς µας ὁρμῆς, θεωρεῖ εὐθύνη τὸ ὅτι λίαν ἐσχάτως ἀνώτατο πνευµα- τικὸ ἵδρυμα τῆς χώρας περιορίσθηκε σὲ κάποιο ψέλλισμα περὶ ύπογεννητι- κότητος τῆς ράτσας. ᾿Αλλ᾽ αὐτὸ ήταν ὅλο: οὔτε γι᾿ ἀστεῖο μιά, ἀκροθιγὴς ἔστω, ἀναφορὰ στὶς αἰτίες τοῦ φαινομένου... ]. Ἢ “Ελλάδα τῆς ἠἡρωίνης... Ποτὲ πρόνοια, πρόβλεψις, νουθέτηῃσις, ἔγκαιρη νοµοθέτησις. Πάντα ἐκ τῶν ὑ- στέρων, πάντα καταστολή, πάντα ρομαντικές, βαυκαλιστικὲς (οὔτε κὰν ἐμβαλω- µατικές) «᾿Ιθάκες»... Ὅλα στραβά, ἀντίζερβα, ἀνάποδα σὲ τούτη τὴ χώρα (τὸ Κά- τω Βόλτα): Νὰ φθάνουν σὲ τοῦτο τὸ λόγον ἐκεῖνοι ποὺ δὲν τὸν χρειάζονται -- οἱ σοφοί, προμηθεϊκοί, βαθυστόχαστοι, ἐπαΐοντες... Νὰ ἐγκύπτουν σ᾽ αὐτὲς τὶς σε- λίδες ὅσοι δὲν τὶς ἔχουν ἀνάγκη!.. -- Κι αὐτοί ποὺ τὶς ἔχουν; - Γι᾿ αὐτούς, ἡ µακάρια τούτη πατρίδα χρυσοπληρώνει τὸ λόγον τοῦ κ. Βρεττάκου (διακόσιες χιλιάδες τὸ μῆνα!), σίγουρη πώς αὐτὸς θὰ τούς διδάξει, προστατεύσει, ὑπερασπισθεῖ ἀπ᾽ τὸν ὀλέ- θριον ἑαυτό τους! Πώς θὰ τοὺς διαφεντέψει, προκαλύψει καὶ προφυλάξει ἀπ᾿ τοὺς ὀλέθριους γεννήτορες, ἀπ᾽ τὶς ὀλέ- θριες δομὲς μιᾶς κοινωνίας πού θέλει νὰ σα- πίζει --- ἀπ᾿ τὴν κατάρα καὶ καταισχύνη τῆς ἡρωίνης! Δὲν ὁμιλοῦμε ἐδῶ ἐπιπόλαια, ἀνεύθυνα, κακολογοῦντες: Καταγγέλλουμε πράγματα χειροπιαστὰ --- παραλλήλως ἐκθέτοντες τὸ δικό μας λόγον, τὸ πῶς ἐμεῖς ἀμύνουμε τοῦτο τὸ «ἀχαμνὸ νιᾶτο» πού χάνεται, σβήνει, φθείρεται ἀδικώντας τὸν ἑαυτό του, προδομένο ἀπ᾿ τοὺς πάντες καὶ προδίδον τοὺς πά- ντες... - Δεῖγμα! Δῶσε µας ἕνα δεῖγμα τοῦ λόγου ποὺ καταγγέλλεις! -- Ὄχι ἕνα. Δυό! "Οχι χθεσινὸ λόγον. Σηµερινόν, δῆτε τον: