ΣΙ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ «Δημοτική»: Πόττειον κακόν..." α) "Όταν ἡ καθολικὴ σύγχυσις ἀπομειώνει τὴ γλῶσσα στὴν κατὰ ποσότητα ἐπάρκειαν καὶ στὴν κατὰ ποιότητα πληρότητά της. β) Γιάννης Καλιόρης: Ἕνας Προμηθέας στὸ γλωσσικὸ χῶρον. [4η συνέχεια] Φταίει τὸ «ἦθος τοῦ κηπουροῦ», ποὺ ἀνάξια, βρώμικα, ντροπιασμένα συνέλαβε, «ἁγίασε» καὶ κοινώνισε [στὰ «ὁ τρελλὸς (ἀνεύθυνος!) μὲ τὴν τρελλάρα του (παρασιτισμό, κομπίνα|) γεμίζει τὴν κοιλάρα του», καὶ «ὅ,τι φά ̓, ὅτι πιῶ κι ὅ,τι ἁρπάξει ὁ μῶλος μου»] ὃ «ρωμιοσυνισμὸς» τῆς εὐτέλειας καὶ τῆς παρακμῆς --ὁ πτωχαλαζών αὐτοχλευασμὸς τῆς ἀναξιότητας. Ρωμιοσύνη τῶν Ρίτσων, τοῦ τάχα «μὴν τὴν κλαῖς», κυνηγώντας μιὰν αἰσχρὴ «ὑπερτέλειαν», ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς ὕβρης! Τίμημα θάνατος. ̓Επιμένοντες στὴν προσπάθεια νὰ προσεγγίσουμε τὴ γλῶσσα, ἤτοι νὰ ψαύσουμε ὅ,τι ἀνάγλυφα τὴν προσδιορίζει μοναδικὸ μέσον διατύπωσης-ἀποτύπωσης λόγου (ὀρθοῦ, ᾱκριβοῦς, βασανισμένου --διαφορετικὰ θὰ παρκάραμε κ ̓ ἐμεῖς στίς... ἀδερφωσύνες, εἰρῆνες, πανανθρώπινες ἀγάπες καὶ «βρώμικους πόλεμους τοῦ Βιετνάμ»!..), συνεχίζουμε τὴν ἀποστομωτικὴ (ἐλπίζουμε) κατάδειξιν τοῦ «λάθος δρόμου», στὸν ὁποῖον οἱ μεταπρατικοὶ νόμοι ἔρριξαν τὸν "Ἑλληνικὸ λαό. "Αν εἶναι ἀκριβὲς πώς «ὅ,τι ποιητής δὲν εἶπε δέν εἰπώθη», μᾶς βεβαιώνει συνεπεῖς τὸ γεγονὸς πὼς ἀκριβῶς στὸν ποιητικὸ λόγον ἀναζητοῦμε κ ̓ ἐπισημαίνουμε: καὶ τὸ ἀδέξοδον στὸ ὁποῖον συνθλίβεται ἡ φυλή, καὶ τὰ σαθρά, νοσηρά, ἀνάξια, διαβρωτικὰ ποὺ ἡ μεταπρατικἡ ὑπερβατικότης, διακέλευσις, καπηλεία προβάλλει (ὡς) ποίησιν, δηλαδή (ὡς) πολύτιμον, οὐσιαστικότατο λόγον. Πιὸ κατηγορηματικά: Μᾶς βεβαιώνει, λέγω, τὸ ὅτι στὸν ποιητικὸ λόγον ἐπισημαίνουμε: καὶ τὴ φυλετικὴ κάμψι τῶν “Ἑλλήνων (ἀλλοίωσι τῶν φυλετικῶν μας χαρακτηριστικῶν --ἀπώλειαν τῆς ἐθνικῆς μας ὑπόστασης ὁσημέραι...), καὶ τὰ αἴτιά της (τῆς κάμψης). Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ εἰπωθεῖ κατηγορηματικὰἁ πὼς γιὰ τὴν παρουσία αὐτοῦ τοῦ ποιητικοῦ λόγου ἐλέγχεται ἔνοχος σύνολος ὁ "Ἑλληνικὸς λαός! “Οτι αὐτοβούλως προσέρχεται ἑαυτοῦ ἐνάντιος, αὐτουργὸς τῆς ἴδιας του ἥττας, δράστης τοῦ ἴδιου του ἀφανισμοῦ! Θὰ τὸ εἴποῦμε καθαρά: Θύτες καὶ θύματα εἶναι ἐξ ἴσου ἔνοχοι, ἐξ ἴσου ὑπεύθυνοι: ”Αν ὁ Ἕλληνας δὲν προαλείφετο παιδιόθεν γιὰ θύτης, ἄν δὲν προεξασκεῖτο γιὰ ἔξουσιαστὴς (ἐκμεταλλευτής, κάπηλος), δὲν θὰ συνηντᾶτο, τόσο συχνά, ὁ ἴδιος, θύμα! ̓Η ἀτομική, συντεχνιακή, ταξικὴ διαφθορὰ εἶναι «ἔντασις ἐν χώρω» ---τὴν ὁποίαν συνιστοῦν διάστροφες συναινετικὲς ἐπιλογές. Εἶναι σύλληψις, εὐχή, πρόσρησι, ἀπεκδοχή, συμμετοχὴ στὴν ἐν συνεχεῖ ἀναπτύξει σύστασιν καί... φιλοσοφίαν διαφθορᾶς. Διαφθορᾶς, ποὺ σὲ ᾱμοιβαία, ἀνταποκριτικὴν ἐπιδραστικότητα (ἀλληλοπάθεια) μὲ τὸ ἄτομο ἀποβαίνει σαφῶς ἐρεισματικὴ «ἀτμοσφαίρας», κλίματος, ἀφετηρίας. Προτύπου ζωῆς, παναπεῖ, ποὺ γαλουχεῖ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τὸ 'Ἑλληνόπουλο --ποὺ ἐκτρέφει τὴν αὐριανή του ἀδισταξίαν, τὸν αὐριανό του γαιαπυριμιχθητισμόνΙ.. 3. Ἢ τρίτη συνέχεια τῆς σειρᾶς αὐτῆς τῶν ἄρθρων τοῦ κ. Σ.Γ.Γ. Παναγιωτάτου εἶχε δημοσιευθῆ στὸ τοΏνω 7] ἐπ. 31074) την μα ριιῦ αὰὰ