ΣΙ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΣ «Δημοτική»: Πόττειον κακόν..." α) "Όταν ἡ καθολικὴ σύγχυσις ἀπομειώνει τὴ γλῶσσα στὴν κατὰ ποσότητα ἐπάρκειαν καὶ στὴν κατὰ ποιότητα πληρότητά της. β) Γιάννης Καλιόρης: Ἕνας Προμηθέας στὸ γλωσσικὸ χῶρον. [4η συνέχεια] Φταίει τὸ «ἦθος τοῦ κηπουροῦ», ποὺ ἀνάξια, βρώμικα, ντροπιασµένα συνέ- λαβε, «ἁγίασε» καὶ κοινώνισε [στὰ «ὁ τρελλὸς (ἀνεύθυνος!) μὲ τὴν τρελλά- ρα του (παρασιτισµό, κομπίνα|) γεμίζει τὴν κοιλάρα του», καὶ «ὅ,τι φά᾽, ὅ- τι πιῶ κι ὅ,τι ἁρπάξει ὁ μῶλος μου»] ὃ «ρωμιοσυνισμὸς» τῆς εὐτέλειας καὶ τῆς παρακμῆς --ὁ πτωχαλαζών αὐτοχλευασμὸς τῆς ἀναξιότητας. Ρω- μιοσύνη τῶν Ρίτσων, τοῦ τάχα «μὴν τὴν κλαῖς», κυνηγώντας μιὰν αἰσχρὴ «ὑπερτέλειαν», ὑπερέβη τὰ ὅρια τῆς ὕβρης! Τίμημα θάνατος. ᾿Επιμένοντες στὴν προσπάθεια νὰ προσεγγίσουμε τὴ γλῶσσα, ἤτοι νὰ ψαύσουμε ὅ,τι ἀνάγλυφα τὴν προσδιορίζει μοναδικὸ μέσον διατύπωσης-ἀποτύπωσης λόγου (ὀρθοῦ, ᾱ- κριβοῦς, βασανισµένου --διαφορετικὰ θὰ παρκάραµε κ᾿ ἐμεῖς στίς... ἀδερφωσύνες, εἰρῆ- νες, πανανθρώπινες ἀγάπες καὶ «βρώµικους πόλεµους τοῦ Βιετνάμ»!..), συνεχίζουμε τὴν ἀ- ποστομωτικὴ (ἐλπίζουμε) κατάδειξιν τοῦ «λάθος δρόμου», στὸν ὁποῖον οἱ μεταπρατικοὶ νό- μοι ἔρριξαν τὸν "Ἑλληνικὸ λαό. "Αν εἶναι ἀκριβὲς πώς «ὅ,τι ποιητής δὲν εἶπε δέν εἰπώ- θη», μᾶς βεβαιώνει συνεπεῖς τὸ γεγονὸς πὼς ἀκριβῶς στὸν ποιητικὸ λόγον ἀναζητοῦμε κ᾿ ἐπισημαίνουμε: καὶ τὸ ἀδέξοδον στὸ ὁποῖον συνθλίβεται ἡ φυλή, καὶ τὰ σαθρά, νοσηρά, ἀνάξια, διαβρωτικὰ ποὺ ἡ µεταπρατικἡ ὑπερβατικότης, διακέλευσις, καπηλεία προβάλλει (ὡς) ποίησιν, δηλαδή (ὡς) πολύτιμον, οὐσιαστικότατο λόγον. Πιὸ κατηγορηµατικά: Μᾶς βεβαιώνει, λέγω, τὸ ὅτι στὸν ποιητικὸ λόγον ἐπισημαίνουμε: καὶ τὴ φυλετικὴ κάµψι τῶν “Ἑλλήνων (ἀλλοίωσι τῶν φυλετικῶν µας χαρακτηριστικῶν --ἀπώλειαν τῆς ἐθνικῆς µας ὑ- πόστασης ὁσημέραι...), καὶ τὰ αἴτιά της (τῆς κάμψης). Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ εἰπωθεῖ κατηγορηματικὰἁ πὼς γιὰ τὴν παρουσία αὐτοῦ τοῦ ποιητικοῦ λόγου ἐλέγχεται ἔνοχος σύνολος ὁ "Ἑλληνικὸς λαός! “Οτι αὐτοβούλως προ- σέρχεται ἑαυτοῦ ἐνάντιος, αὐτουργὸς τῆς ἴδιας του ἥττας, δράστης τοῦ ἴδιου του ἀφανι- σμοῦ! Θὰ τὸ εἴποῦμε καθαρά: Θύτες καὶ θύματα εἶναι ἐξ ἴσου ἔνοχοι, ἐξ ἴσου ὑπεύθυνοι: ”Αν ὁ Ἕλληνας δὲν προαλείφετο παιδιόθεν γιὰ θύτης, ἄν δὲν προεξασκεῖτο γιὰ ἔξουσια- στὴς (ἐκμεταλλευτής, κάπηλος), δὲν θὰ συνηντᾶτο, τόσο συχνά, ὁ ἴδιος, θύμα! ᾿Η ἀτομι- κή, συντεχνιακή, ταξικὴ διαφθορὰ εἶναι «ἔντασις ἐν χώρω» ---τὴν ὁποίαν συνιστοῦν διά- στροφες συναινετικὲς ἐπιλογές. Εἶναι σύλληψις, εὐχή, πρόσρησι, ἀπεκδοχή, συμμετοχὴ στὴν ἐν συνεχεῖ ἀναπτύξει σύστασιν καί... φιλοσοφίαν διαφθορᾶς. Διαφθορᾶς, ποὺ σὲ ᾱ- µοιβαία, ἀνταποκριτικὴν ἐπιδραστικότητα (ἀλληλοπάθεια) μὲ τὸ ἄτομο ἀποβαίνει σαφῶς ἐρεισματικὴ «ἀτμοσφαίρας», κλίματος, ἀφετηρίας. Προτύπου ζωῆς, παναπεῖ, ποὺ γαλουχεῖ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τὸ 'Ἑλληνόπουλο --ποὺ ἐκτρέφει τὴν αὐριανή του ἀδισταξίαν, τὸν αὐ- ριανό του γαιαπυριμιχθητισµόνΙ.. 3. Ἢ τρίτη συνέχεια τῆς σειρᾶς αὐτῆς τῶν ἄρθρων τοῦ κ. Σ.Γ.Γ. Παναγιωτάτου εἶχε δημοσιευθῆ στὸ τοΏνω 7] ἐπ. 31074) την μα ριιῦ αὰὰ