κ ΕΠΙΛΟΓ Η ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Περὶ τοῦ κ. ̓Αντωνίου Τρίτση Κύριε διευθυντά, Σχετικῶς μὲ τὸ κύριον ἄρθρον σας διὰ τὰς συνθήκας παραιτήσεως τοῦ κ. ̓Αντωνίου Τρίτση ἀς μοὶ ἐπιτραπῆ νὰ προσθέσω τὰ ἕξῆς: Μίαν λίαν σπανίαν περίπτωσιν ἀπολύτου σχεδὸν ὁμοφωνίας καὶ «ἐθνικῆς ὁμοψυχίας» ἀποτελεῖ, νομίζω, ἡ γενικὴ ἐπικρότησις καὶ πανηγυρικὴ ἀποδοχὴ τῆς παραιτήσεως ἢ μᾶλλον ἀπολύσεως (ἀποπομπῆς) τοῦ τέως ̓ ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας ὑπὸ τοῦ συνόλου τῆς Κοινῆς Γνώμης, ὑφ ̓ ὅλων δηλ. τῶν παρατάξεων ἀπὸ τῆς "Ακρας ἢ ̓Ακροτάτης ̓Αριστερᾶς μέχρι τῆς ” ́Ακρας Δεξιᾶς, τῶν παραγόντων τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς ̓Αξιωματικῆς ̓Αντιπολιτεύσεως περιλαμβανομένων. ' Βεβαίως ἐκ τῶν κυριωτέρων «τρωτῶν» τοῦ κ. Τρίτση, ἐκτὸς ἄλλων ὁμοίας ἤ ἀναλόγου φύσεως καὶ ἐξ ἴσου βαρυσημάντων, ὑπῆρξαν τὰ ἀκόλουθα: α) Οὗτος, ἐν πλήρει ἀκμῇ καὶ θριάμβῳ τῆς ̓Εκπαιδευτικῆς Μεταρρυθμίσεως παρασυρούσης ἐν τῇ ὁρμῇ της τὸ ἕν μετὰ τὸ ἄλλο τὰ μεγάλα ἐμπόδια τῆς μορφώσεως καὶ τῆς προόδου τοῦ Λαοῦ, ἀπολιθώματα ἐν πολλοῖς τοῦ παρελθόντος ἀλλὰ καὶ ἐπιτελέσματα τῆς Προγονοπληξίας, ὅπως ἡ χρῆσις π.χ. ὡς ἐπισήμου τῆς λογίας μορφῆς τῆς Νεοελληνικῆς, ἡ διδασκαλία τῶν ̓Αρχαίων ἐκ τοῦ πρωτοτύπου καὶ εἰς τὸν κατώτερον καὶ ὑποχρεωτικὸν κύκλον τῆς Μέσης ̓Εκπαιδεύσεως, ἡ πείσμων διατήρησις τοῦ παραδοσιακοῦ τρόπου γραφῆς καὶ πλεῖστα ἄλλα προσκόμματα ἄλλοτε ἀνυ- πέρβλητα, εὐθὺς ὡς ἀνέλαβε τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Παιδείας, συνέλαβε τὴν βδελυρὰν ἰδέαν τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ μαθήματος τῶν ̓Αρχαίων ̓ Ἑλληνικῶν ἐκ τοῦ πρωτοτύπου εἰς τὰ Γυμνάσια, ἔσχε δὲ τὸ σθένος καὶ τὸ θράσος, παρὰ τὴν ὁμόφωνον ἀντίθεσιν πρὸς αὐτὸν τοῦ «Παιδαγωγικοῦ ̓Ινστιτούτου», νὰ ἐμμείνῃ καὶ νὰ ἐξαγγείλῃ τὴν ἰδέαν ταύτην, προέβη μάλιστα καὶ εἰς συγκρότησιν ̓Επιτροπῆς, εἰς ἥν ἀνέθεσε τὴν μελέτὴν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. ̓Αλλά, κύριε Τρίτση, ἡ κατάργησις ἀκριβῶς τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων κειμένων ἐκ τοῦ πρωτοτύπου εἰς τὴν κατωτέραν βαθμίδα τῆς Μέσης ̓Εκπαιδεύσεως, εἰς τὴν ὁποίαν φοιτοῦν σήμερον ὑποχρεωτικῶς τὸ σύνολον τῶν "Ἑλληνοπαίδων, δὲν ἀπετέλεσεν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὸ θεμελιῶδες καὶ κεντρικὸν καὶ πλέον οὐσιῶδες γνώρισμα τῆς Γλωσσικῆς Μεταρρυθμίσεως ἤδη ἀπὸ τῆς πρώτης φάσεως τῆς ἐπιβολῆς της (1964-1967). Καὶ ἡ Βουλὴ τῶν ̓ Ελλήνων δὲν ἐψήφισε τῷ 1976 ὁμοφώνως καὶ πανηγυρικῶς τὴν Μεταρρύθμισιν ταύτην, πασῶν τῶν ἐν αὐτῇ πολιτικῶν παρατάξεων ὑπερθεματιζουσῶν ἐν τῇ ὑπερψηφίσει τοῦ γενναίου τούτου μέτρου καὶ ἁμιλλωμένων ἐν τῇ ἐπιδείξει προοδευτισμοῦ καὶ δημοκρατικότητος; [Πλὴν ἐλαχίστων βεβαίως περιπτώσεων, τῶν ἀσημάντων κ.κ. ̓Ισ. Λαυρεντίδου, Κ. Σερεπίσιου, Δ. Ζακυθηνοῦ, Κ. Τρικούπη, Χρ. Γραμματίδου καὶ δύο εἰσέτι ἄλλων, νομίζω, ̓Ε. ̓Ελευθεριάδου καὶ Π. Καλογιάννη, οἵτινες μόνοι αὐτοὶ ἐτόλμησαν πράγματι νὰ διατυπώσουν τότε ἀπὸ τοῦ Ι) Καὶ εἶδον μὲν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος καὶ ὕμνοι τινες πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ τ. 'Ὑπουργοῦ, ὡς ὑπὸ τοῦ κ. Τ. Λιγνάδη εἰς τὴν ἐφημερίδα «'Ἡ Καθημερινή» τῆς |5-5-88, σ. 17, «Ζῇ ὁ βασιλιᾶς ̓Αλέξανδρος;» καὶ τοῦ κ. Γ.Θ. Λαμψίδη εἰς τὴν «Αὐριανήν τῆς Κυριακῆς» τῆς αὐτῆς ἡμερομηνίας, σ.8, καθώς καὶ ὁ χαρακτηρισμός του πρὸ διετίας περίπου ὑπὸ τοῦ Προέδρου Συλλόγου Καθηγητῶν ̓Ανωτάτων ̓Εκπαιδευτικῶν “Ἱδρυμάτων (Π. Νικολοπούλου) ὡς τοῦ σπουδαιοτέρου ἐκ τῶν διατελεσάντων “Ὑπουργῶν τῆς Παιδείας ἀπὸ τῆς Μεταπολιτεύσεως τοῦ [974 καὶ ἐντεῦθεν. ̓Αλλ ̓ αἱ ἐλάχισται αὐταὶ ἐξαιρέσεις, ὅπως πάντοτε, συντελοῦν εἰς τὴν ἐπιβεβαίωσιν τοῦ κανόνος.