κ ΕΠΙΛΟΓ Η ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Περὶ τοῦ κ. ᾿Αντωνίου Τρίτση Κύριε διευθυντά, Σχετικῶς μὲ τὸ κύριον ἄρθρον σας διὰ τὰς συνθήκας παραιτήσεως τοῦ κ. ᾿Αντωνίου Τρίτση ἀς μοὶ ἐπιτραπῆ νὰ προσθέσω τὰ ἕ- ξῆς: Μίαν λίαν σπανίαν περίπτωσιν ἀπολύ- του σχεδὸν ὁμοφωνίας καὶ «ἐθνικῆς ὁμο- ψυχίας» ἀποτελεῖ, νομίζω, ἡ γενικὴ ἐπικρό- τησις καὶ πανηγυρικὴ ἀποδοχὴ τῆς παραι- τήσεως ἢ μᾶλλον ἀπολύσεως (ἀποπομπῆς) τοῦ τέως ᾿ ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας ὑπὸ τοῦ συνόλου τῆς Κοινῆς Γνώμης, ὑφ᾽ ὅλων δηλ. τῶν παρατάξεων ἀπὸ τῆς "Ακρας ἢ ᾿Ακροτάτης ᾿Αριστερᾶς μέχρι τῆς ”΄Ακρας Δεξιᾶς, τῶν παραγόντων τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς ᾿Αξιωματικῆς ᾿Αντιπολιτεύσεως περιλαμβανομένων. ' Βεβαίως ἐκ τῶν κυριωτέρων «τρωτῶν» τοῦ κ. Τρίτση, ἐκτὸς ἄλλων ὁμοίας ἤ ἀνα- λόγου φύσεως καὶ ἐξ ἴσου βαρυσηµάντων, ὑπῆρξαν τὰ ἀκόλουθα: α) Οὗτος, ἐν πλήρει ἀκμῇ καὶ θριάμβῳ τῆς ᾿Εκπαιδευτικῆς Μεταρρυθμίσεως πα- ρασυρούσης ἐν τῇ ὁρμῇ της τὸ ἕν μετὰ τὸ ἄλλο τὰ μεγάλα ἐμπόδια τῆς μορφώσεως καὶ τῆς προόδου τοῦ Λαοῦ, ἀπολιθώματα ἐν πολλοῖς τοῦ παρελθόντος ἀλλὰ καὶ ἐπιτελέ- σματα τῆς Προγονοπληξίας, ὅπως ἡ χρῆ- σις π.χ. ὡς ἐπισήμου τῆς λογίας μορφῆς τῆς Νεοελληνικῆς, ἡ διδασκαλία τῶν ᾽Αρ- χαίων ἐκ τοῦ πρωτοτύπου καὶ εἰς τὸν κατώ- τερον καὶ ὑποχρεωτικὸν κύκλον τῆς Μέ- σης ᾿Εκπαιδεύσεως, ἡ πείσμων διατήρησις τοῦ παραδοσιακοῦ τρόπου γραφῆς καὶ πλεῖστα ἄλλα προσκόμματα ἄλλοτε ἀνυ- πέρβλητα, εὐθὺς ὡς ἀνέλαβε τὸ Ὑπουρ- γεῖον τῆς Παιδείας, συνέλαβε τὴν βδελυ- ρὰν ἰδέαν τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ μαθήματος τῶν ᾿Αρχαίων ᾿ Ἑλληνικῶν ἐκ τοῦ πρωτοτύ- που εἰς τὰ Γυμνάσια, ἔσχε δὲ τὸ σθένος καὶ τὸ θράσος, παρὰ τὴν ὁμόφωνον ἀντίθεσιν πρὸς αὐτὸν τοῦ «Παιδαγωγικοῦ ᾿Ινστιτού- του», νὰ ἐμμείνῃ καὶ νὰ ἐξαγγείλῃ τὴν ἰδέ- αν ταύτην, προέβη μάλιστα καὶ εἰς συγκρό- τησιν ᾿Επιτροπῆς, εἰς ἥν ἀνέθεσε τὴν μελέ- τὴν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. ᾿Αλλά, κύριε Τρίτση, ἡ κατάργησις ἀ- κριβῶς τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων κειμέ- νων ἐκ τοῦ πρωτοτύπου εἰς τὴν κατωτέραν βαθµίδα τῆς Μέσης ᾿Εκπαιδεύσεως, εἰς τὴν ὁποίαν φοιτοῦν σήμερον ὑποχρεωτι- κῶς τὸ σύνολον τῶν "Ἑλληνοπαίδων, δὲν ἀ- πετέλεσεν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὸ θεμελιῶδες καὶ κεντρικὸν καὶ πλέον οὐσιῶδες γνώρι- σµα τῆς Γλωσσικῆς Μεταρρυθµίσεως ἤδη ἀπὸ τῆς πρώτης φάσεως τῆς ἐπιβολῆς της (1964-1967). Καὶ ἡ Βουλὴ τῶν ᾿ Ελλήνων δὲν ἐψήφισε τῷ 1976 ὁμοφώνως καὶ πανη- γυρικῶς τὴν Μεταρρύθμισιν ταύτην, πασῶν τῶν ἐν αὐτῇ πολιτικῶν παρατάξεων ὑπερ- θεματιζουσῶν ἐν τῇ ὑπερψηφίσει τοῦ γεν- ναίου τούτου μέτρου καὶ ἁμιλλωμένων ἐν τῇ ἐπιδείξει προοδευτισμοῦ καὶ δημοκρα- τικότητος; [Πλὴν ἐλαχίστων βεβαίως πε- ριπτώσεων, τῶν ἀσημάντων κ.κ. ᾽Ισ. Λαυ- ρεντίδου, Κ. Σερεπίσιου, Δ. Ζακυθηνοῦ, Κ. Τρικούπη, Χρ. Γραμματίδου καὶ δύο εἰσέτι ἄλλων, νομίζω, ᾿Ε. ᾿Ελευθεριάδου καὶ Π. Καλογιάννη, οἵτινες μόνοι αὐτοὶ ἐτόλμη- σαν πράγματι νὰ διατυπώσουν τότε ἀπὸ τοῦ Ι) Καὶ εἶδον μὲν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος καὶ ὕμνοι τινες πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ τ. 'Ὑπουργοῦ, ὡς ὑπὸ τοῦ κ. Τ. Λιγνάδη εἰς τὴν ἐφημερίδα «'Ἡ Καθημερινή» τῆς |5-5-88, σ. 17, «Ζῇ ὁ βασιλιᾶς ᾿Α- λέξανδρος;» καὶ τοῦ κ. Γ.Θ. Λαμψίδη εἰς τὴν «Αὐριανήν τῆς Κυριακῆς» τῆς αὐτῆς ἡμερομηνίας, σ.8, καθώς καὶ ὁ χαρακτηρισμός του πρὸ διετίας περίπου ὑπὸ τοῦ Προέδρου Συλλόγου Καθηγητῶν ᾿Ανω- τάτων ᾿Εκπαιδευτικῶν “Ἱδρυμάτων (Π. Νικολοπούλου) ὡς τοῦ σπουδαιοτέρου ἐκ τῶν διατελεσάντων “Ὑπουργῶν τῆς Παιδείας ἀπὸ τῆς Μεταπολιτεύσεως τοῦ [974 καὶ ἐντεῦθεν. ᾿Αλλ᾽ αἱ ἐλάχισται αὐταὶ ἐξαιρέσεις, ὅπως πάντοτε, συντελοῦν εἰς τὴν ἐπιβεβαίωσιν τοῦ κανόνος.