Τί ζητεῖται ἀπὸ τὴ γνώση 4507 σὲ μεγαλύτερες κατηγορίες ἐρεθισμῶν τοῦ ὑποκειμένου ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο. Ἢ αὐστηρότητα τοῦ ἰσομορφισμοῦ ἐκφράζει τὴν πιστότητα τῆς εἰκόνας, ὡς πρὸς τὸ ἀντικείμενο, πρᾶγμα ποὺ δὲν εἶναι ἀνεξάρτητο τοῦ ὑποκειμένου, ἐνῶ ἡ ἕκταση τοῦ ἰσομορφισμοῦ ἀντιστοιχεῖ στὴν κάλυψη τῶν ἰδιοτήτων τοῦ ἀντικειμένου. Ο προηγούμενος ὁρισμὸς τῆς ἀλήθειας ἔχει τὰ παρακάτω μειονεκτήματα: 1) Εἶναι ὑπερβατικός, γιατὶ προὐποθέτει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀντικειμένου. 2) Καθορίζει μὲ ἕνα διαισθητικὸ καὶ ἀόριστο τρόπο τὴν ἔννοια τῆς ἀλήθειας, γιατὶ ἀπὸ τὴ φύση τῶν πραγμάτων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁρισθεῖ ἕνας ἀντικειμενικὸς τρόπος κατασκευῆς τοῦ ἰσομορφισμοῦ. 3) 'Η συνεχὴς ἐπέκταση τοῦ ἰσομορφισμοῦ ἔχει χαρακτῆρα ὁριακὸ καὶ περιορίζεται ἀπὸ τὸ πεπερασμένο τῶν δυνατοτήτων τοῦ ὑποκειμένου. 4) Αν ὑποθέσουμε ὅτι ἐπεκτείνουμε τὸν ἰσομορφισμὸ καὶ στὶς νοητικὲς πραγματικότητες, τότε ἡ εἰκόνα τοῦ ἰσομορφισμοῦ συντίθεται ἀπὸ στοιχεῖα ὑποθετικά. 5) Ἢ παρουσία τοῦ παρατηρητῆ ἐπηρεάζει τὴν λειτουργία τοῦ ἀντικειμένου. Εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν Φυσική, πὼς οἱ πληροφορίες τοῦ παρατηρητῆ δὲν εἶναι ἀνεξάρτητες οὔτε ἀπὸ τὴν παρουσία του οὔτε ἀπὸ τὴν κατάσταση ποὺ βρίσκεται. Ἢ ὑπόθεση ὅτι τὸ ὑποκείμενο παραμένει ἀνεξάρτητο καὶ σχηματίζει εἰκόνα τοῦ ἀντικειμένου, εἶναι παραδοχή, ἡ ὁποία σὲ ὁρισμένες κατηγορίες φαινομένων εἶναι τελείως ἐσφαλμένη. Μετὰ ἀπὸ τίς παραπάνω παρατηρήσεις γεννιοῦνται τὰ ἐρωτήματα: Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς ἀδυναμίες ποὺ ἀναφέραμε; ̓Ὑπάρχουν κριτήρια ποὺ μᾶς προσδιορίζουν τὴν προσέγγιση τῆς ἀλήθειας; Προφανῶς, δὲν μποροῦμε Θὰ ἐπιβιώσουμε ὡς Ἔθνος; (1) ̓Αλίμονο στὸ ἔθνος ἐκεῖνο, τοῦ ὁποίου οἱ δημόσιοι ἄνδρες ἔχουν τὴν ραδιουργία καὶ τὸ ψεῦδος ὡς κύρια εἰδικότητα καὶ τὴν ἰδιοτέλεια, τὸ συμφέρον ὡς μοναδικὴ ἀρετή, δηλητηριασμένην μάλιστα ἀπὸ ὑπερβολικὴ δόση χρυσοῦ καί ἀργύρου. Σὲ προβλήματα σχετικὰ μὲ τὸ μέλλον πρέπει νὰ στεκόμαστε μὲ πολλὴν ἐπιφύλαξη, μὲ μεγάλη περίσκεψη καὶ δισταγμό. Διότι τὸ ἀνθρώπινο μάτι, ὅσο διεισδυτικὸ καὶ γυμνασμένο κι ἄν εἶναι, δὲν μπορεῖ νὰ εἰσχωρήσει μέσα στὰ ἀνήλιαγα καὶ ἀφιλόξενα βάθη τοῦ μέλλοντος καὶ μὲ ἐπιστημονικὴν ἐγκυρότητα νὰ τὰ φωτίσει. Ἢ Μελλοντολογία, ποὺ πάει σήμερα νὰ ἀναπτυχθεῖ σὲ ἐπιστήμη, ξέρει πόσο ἀδιαπέραστη καὶ ἀδιάγνωστη εἶναι αὐτὴ ἡ «πραγματικότητα» ποὺ λέγεται Μέλλον. “Υπάρχουν βέβαια οἱ ἐκπρόσωποι καὶ οἱ ὀπαδοὶ τοῦ ἱστορικισμοῦ, ἐκείνης δηλ. τῆς ἀντιλήψεως ἡ ὁποία δέχεται πώς ἡ ἱστορία προσδιορίζεται ἀπὸ νόμους. Ἡ γνώση τῶν νόμων αὐτῶν ---λένε--- ἐπιτρέπει μιὰν ἀκριβῆ πρόβλεψη τοῦ μέλλοντος, τῆς πορείας τῆς ἱστορίας. Ἔχομε πολλὲς μορφὲς ἱστορικισμοῦ. Ὃ θεϊκιστικὸς ἱστορικισμὸς κατανοεῖ τὴν ἱστορία ὡς ἔργο τῆς θελήσεως τοῦ Θεοῦ’ ὁ νατουραλιστικὸς θεωρεῖ ὡς ἀναπτυξιακὸ νόμο τῆς ἱστορίας τὴ φύση καὶ τὶς δυνάμεις της ̓ ὁ πνευματικὸς νομίζει τὸν Νοῦ ὡς ἱστορικὸ νόμο’ καὶ ὁ οἰκονομικὸς ἱστορικισμὸς ̓ -Υἁ.