Τί ζητεῖται ἀπὸ τὴ γνώση 4507 σὲ μεγαλύτερες κατηγορίες ἐρεθισμῶν τοῦ ὑποκειμένου ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο. Ἢ αὐστηρότητα τοῦ ἰσομορφισμοῦ ἐκφράζει τὴν πιστότητα τῆς εἰκόνας, ὡς πρὸς τὸ ἀντικείμενο, πρᾶγμα ποὺ δὲν εἶναι ἀνεξάρτητο τοῦ ὑποκειμένου, ἐνῶ ἡ ἕκταση τοῦ ἰσομορφισμοῦ ἀντιστοιχεῖ στὴν κάλυψη τῶν ἰδιοτήτων τοῦ ἀντικειμένου. Ο προηγούμενος ὁρισμὸς τῆς ἀλήθειας ἔχει τὰ παρακάτω μειονεκτήματα: 1) Εἶναι ὑπερβατικός, γιατὶ προὐποθέτει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀντικειμένου. 2) Καθορίζει μὲ ἕνα διαισθητικὸ καὶ ἀόριστο τρόπο τὴν ἔννοια τῆς ἀλήθειας, γιατὶ ἀπὸ τὴ φύση τῶν πραγμάτων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁρισθεῖ ἕνας ἀντικειμε- νικὸς τρόπος κατασκευῆς τοῦ ἰσομορφισμοῦ. 3) 'Η συνεχὴς ἐπέκταση τοῦ ἰσομορφισμοῦ ἔχει χαρακτῆρα ὁριακὸ καὶ πε- ριορίζεται ἀπὸ τὸ πεπερασμένο τῶν δυνατοτήτων τοῦ ὑποκειμένου. 4) Αν ὑποθέσουμε ὅτι ἐπεκτείνουμε τὸν ἰσομορφισμὸ καὶ στὶς νοητικὲς πραγματικότητες, τότε ἡ εἰκόνα τοῦ ἰσομορφισμοῦ συντίθεται ἀπὸ στοιχεῖα ὑπο- θετικά. 5) Ἢ παρουσία τοῦ παρατηρητῆ ἐπηρεάζει τὴν λειτουργία τοῦ ἀντικειμένου. Εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν Φυσική, πὼς οἱ πληροφορίες τοῦ παρατηρητῆ δὲν εἶναι ἀ- νεξάρτητες οὔτε ἀπὸ τὴν παρουσία του οὔτε ἀπὸ τὴν κατάσταση ποὺ βρίσκεται. Ἢ ὑπόθεση ὅτι τὸ ὑποκείμενο παραμένει ἀνεξάρτητο καὶ σχηματίζει εἰκόνα τοῦ ἀντικειμένου, εἶναι παραδοχή, ἡ ὁποία σὲ ὁρισμένες κατηγορίες φαινομένων εἶ- ναι τελείως ἐσφαλμένη. Μετὰ ἀπὸ τίς παραπάνω παρατηρήσεις γεννιοῦνται τὰ ἐρωτήματα: Εἶναι δυ- νατὸν νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς ἀδυναμίες ποὺ ἀναφέραμε; ᾿Ὑπάρχουν κριτήρια ποὺ μᾶς προσδιορίζουν τὴν προσέγγιση τῆς ἀλήθειας; Προφανῶς, δὲν μποροῦμε Θὰ ἐπιβιώσουμε ὡς Ἔθνος; (1) ᾿Αλίμονο στὸ ἔθνος ἐκεῖνο, τοῦ ὁποίου οἱ δημόσιοι ἄνδρες ἔχουν τὴν ραδιουρ- γία καὶ τὸ ψεῦδος ὡς κύρια εἰδικότητα καὶ τὴν ἰδιοτέλεια, τὸ συμφέρον ὡς μοναδικὴ ἀρετή, δηλητηριασμένην μάλιστα ἀπὸ ὑπερβολικὴ δόση χρυσοῦ καί ἀργύρου. Σὲ προβλήματα σχετικὰ μὲ τὸ μέλλον πρέπει νὰ στεκόμαστε μὲ πολλὴν ἐπιφύ- λαξη, μὲ μεγάλη περίσκεψη καὶ δισταγμό. Διότι τὸ ἀνθρώπινο μάτι, ὅσο διεισδυτι- κὸ καὶ γυμνασμένο κι ἄν εἶναι, δὲν μπορεῖ νὰ εἰσχωρήσει μέσα στὰ ἀνήλιαγα καὶ ἀφιλόξενα βάθη τοῦ μέλλοντος καὶ μὲ ἐπιστημονικὴν ἐγκυρότητα νὰ τὰ φωτίσει. Ἢ Μελλοντολογία, ποὺ πάει σήμερα νὰ ἀναπτυχθεῖ σὲ ἐπιστήμη, ξέρει πόσο ἀδια- πέραστη καὶ ἀδιάγνωστη εἶναι αὐτὴ ἡ «πραγματικότητα» ποὺ λέγεται Μέλλον. “Υπάρχουν βέβαια οἱ ἐκπρόσωποι καὶ οἱ ὀπαδοὶ τοῦ ἱστορικισμοῦ, ἐκείνης δηλ. τῆς ἀντιλήψεως ἡ ὁποία δέχεται πώς ἡ ἱστορία προσδιορίζεται ἀπὸ νόμους. Ἡ γνώση τῶν νόμων αὐτῶν ---λένε--- ἐπιτρέπει μιὰν ἀκριβῆ πρόβλεψη τοῦ μέλλοντος, τῆς πορείας τῆς ἱστορίας. Ἔχομε πολλὲς μορφὲς ἱστορικισμοῦ. Ὃ θεϊκιστικὸς ἱ- στορικισμὸς κατανοεῖ τὴν ἱστορία ὡς ἔργο τῆς θελήσεως τοῦ Θεοῦ’ ὁ νατουραλι- στικὸς θεωρεῖ ὡς ἀναπτυξιακὸ νόμο τῆς ἱστορίας τὴ φύση καὶ τὶς δυνάμεις της᾿ ὁ πνευματικὸς νομίζει τὸν Νοῦ ὡς ἱστορικὸ νόμο’ καὶ ὁ οἰκονομικὸς ἱστορικισμὸς ᾿ -Υἁ.