Ὅραμα οἰκουμενικό ἤ ἐν μπορεῖ μὲ κανένα τρόπο αὐτὴ ἡ ζω ἠἡ--ᾧ ἐμ α ποὺ ζοῦμε σήμερα ὅσοι κατοικοῦμε στὸν πατροπαράδοτο ἑλληνικὸ χῶρο, νὰ ἔχη ὁποιαδήποτε σχέση μὲ τό «ἑλληνικάό»: γιὰ τὸν λόγο ὅτι τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ αὐτοῦ ποὺ ὀνομάζουμε «ἑλληνικό», εἶναι ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἡ ἀνιεράρχητη, ἡ παντοδύναμη, ἡ ὕψιστη θεὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ποὺ ποτέ δὲν ὑποτάσσεται σὲ καμμιὰ ἄλλη ἀρχὴ --- οὔτε κὰν στὴν ἀρχὴ Ἑλλάδα, ἂν συμδῆ ἡ Ἑλλάδα νὰ συγκρούεται καὶ νὰ ἀντιφάσκη πρὸς τὴν ἀλήθεια. Πραγματικά, τὰ κύρια γνωρίσματα τῆς σημερινῆς ζωῆς μας, ὅσα ἀκριὀῶς στοιχειοθετοῦν τὸ πλαίσιο τῆς πνευματικῆς, πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς τάξεως πραγμάτων μέσα στὴν ὁποία κινούμαστε, εἶναι ὅ,τι ἀκριδῶς ἀποτελεῖ τὴν ἀντίθεση, τὴν ἄρνηση τοῦ ἑλληνικοῦ: ὁ ἀστοκαπιταλομαρξιστικὸς οἰκονομισμὸς εἶναι ὁ χυδαῖος ἰδεολογικὸς ἀντίποδας τοῦ ἑλληνικοῦ ἰδεαλισμοῦ --- ἡρωϊσμοῦ ̓ τὸ δόγμα αὐτὴ ἡ χαμερπὴς ἐξουσιαστικὴ ἀρχαία ἐφεύρεση τοῦ ἰουδαϊκοῦ πνεύματος, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀνατροπὴ τῶν ἀποκλειστικὰ ἑλληνικῶν πνευματικῶν ἀξιῶν τοῦ διαλόγου, τοῦ ἐλέγχου, τῆς ἔρευνας, τῆς διαλεκτικῆς ἡ ἐξουσία, σ ̓ ὅλες τὶς μορφές της, ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ---πνευματική, μέχρι τὴν πολιτικὴ --- οἱκονομικὴ ποὺ στὶς μέρες μας γιγαντώθηκε τερατωδῶς, εἶναι αὐτὴ ποὺ κατέλαδε τὴ θέση τῆς ἔναρχης κοινωνίας, αὐτοῦ τοῦ ἐπίσης καθαρὰ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ ἰδανικοῦ ἀλλὰ καὶ πολιτικῆς πράξεως ̓ ὁ ὕπουλος ἰδεολογικὸς, πολιτικὸς καὶ κοινωνικὸς ἐξανδραποδισμὸς τῶν ἀτόμων καὶ τῶν ὁμάδων, ποὺ στηρίχθηκε στὴν ὠμὴ ἄρνηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου, πῆρε τὴν μορφὴ μιᾶς, ἀσύλληπτης ἐκτάσεως, ἠθικοπνευματικῆς δουλείας τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου, δουλείας ποὺ συγκρινόμενη μὲ τὴν παλαιὰ «νομικὴ δουλεία» εἶναι χίλιες φορὲς πιὸ ἐξουθενωτική, πιὸ ἀδάσταχτη, πιὸ αἰσχρή ̓ καὶ οὕτω καθεξῆς. Δέσμιοι τῆς πιὸ ἀδυσώπητης ἰδεολογικῆς τυραννίας ποὺ ἐγκαθιδρύθηκε ποτὲ στὸν κόσμο, ἔγκλειστοι στὴν πιὸ σκοτεινὴ πνευματικὴ φυλακὴ τῆς ἶστορίας, τυφλὰ ἕρμαια μέσα στὴν κόλαση ἑνὸς τρόπου ζωῆς ποὺ ἔχασε κάθε τι τὸ φυσικό, τὸ γνήσιο, τὸ ἀληθινό, μὲ δυὸ λόγια στερημένοι ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ἀλήθεια στὴ σκέψη καὶ στὴ πράξη μας, παραδέρνουμε ἀσύνειδοι μέσα σ ̓ ἕνα χάος, ὁδεύουμε πάνω σὲ μιὰ ὀλισθηρὴ τροχιά ποὺ δὲν ἔχει ἀρχή, δὲν ἔχει κατεύθυνση καὶ δὲν ἔχει τέρμα --- καί, τὸ χειρότερο, διακατεχόμαστε ἀπὸ τὴν αὐταπάτη ὅτι «προοδεύουμε» καὶ «ζοῦμε καλύτερα ἀπὸ πρίν». Αὐτὸ τὸ τελευταῖο σημεῖο, αὐτὴ ἡ παραλυτικὴ ψευδαίσθηση,