Εξουσία καὶ Πνεῦμα έσα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρώπινης ΝΜ ἐξέλιξης καὶ τὴν ἀδιάκοπη δια, Α Α ̓ ,ὔ μάχη τῶν ἰδεῶν αἰώνια ἀντίμαχες ἔστεκαν καὶ θὰ στέκουν πάντοτε οἱ ἔννοιες τῆς ̓Εξουσίας καὶ τοῦ Πνεύματος. Ἢ πρώτη ἐχφράζει τὸν κρατικὸ παρεμβατισμὸ στὴ δημόσια καὶ, συχνότατα, στὴν 3 Ν Α , , " / ἰδιωτικὴ ζωὴ. Κάθε μορφή καὶ κάθε εἷδος ἐξουσίας ἔρχεται ἀναπόφευκτα σὲ κάποια σύγχρουση μὲ τὸ ἄτομο, τὴν προσωπιχὴ του ζωὴ, τὴν ἀναφαίρετη ἐλευθερία του νὰ ἐκφράζεται ἀνεπηρέαστα, νὰ ἐνεργεῖ καὶ νὰ πράττει σύμφωνα Α Ν ’ 3 Α 3 / Ν μὲ τὶς θελήσεις του. Μὲ τὴν ἐξουσία τὸ κράτος ὑλοποιεῖ, βέβαια, τοὺς σκοποὺς του καὶ προσεγγίζει τοὺς στόχους του. ̓Αντιπαραθέτει ὅμως τὴν ἀπρόσωπη, τὴν συχνὰ αὐταρχικὴ καὶ καταπιεστικὴ θέληση του στὶς θελήσεις τῶν ἀτόμων, » , Ν « -“ Ν ̓ / ΔΝ ἐπάνω στὶς ὁποῖες καὶ ἐπιβάλλεται. Τὸ στοιχεῖο τῆς βίας, τοῦ αὐταρχισμοῦ, τῆς ἀλλοτρίωσης ἐμπεριέχεται στὶς μεθόδους ἄσχησης τῆς ̓Εξουσίας ἀπὸ μέρους τῶν φορέων της, ποὺ εἴτε ταυτίζονται μὲ τὸ Κράτος εἴτε τὸ ἀντιπροσωπεύουν νόμιμα ἡ, ὅπως πολλὲς φορές ἔχει συμβεῖ, παράνομα. Κι ̓ ὅλας ἔγινε σαφής ἡ βασιχὴ εἰδοποιὸς διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν ̓Εξουσία καὶ τὸν κύριο φορέα του, τὸ Κράτος. Τὸ Κράτος ἀποφασίζει καί διατάσσει. Αὐτός ἤ αὐτοὶ ποὺ τὸ ἐκπροσωποῦν παίρνουν ἀποφάσεις ποὺ τὶς νομιμοποιοῦν ̓ 4 ΔΝ Ν « - 4 -3 ’ ἀλλὰ καὶ τὶς ὑλοποιοῦν διὰ τῆς ἐξουσίας ποὺ εἶναι περιβεβλημένοι. 'Ἡ δύναμη, ἡ συχνὰ ἀπρόσωπη καὶ ἀπροσχημάτιστη βία, εἶναι τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα ἡ Ἔξου, Ἷ 2 σία ἐπιβάλλεται. ̓Ακριβῶς στὸ ἄλλο ἄκρο, καὶ σὲ σχέσὴ ἀδιάκοπης ἀναμέτρησης, βρίσκεται τὸ Πνεῦμα, μὲ τὶς δικές του σύμφυτες καὶ ἀναπόσπαστες ἰδιότητες: τὴν ἐλευθερία, τὴν πολυμέρεια καὶ τὴν δυσπιστία ἀπέναντι στό ἐξουσιαστικὸ κατεστημένο καὶ τὴν τάση του γιὰ ἐπέχταση καὶ αὖἔηση τῆς αὐτοσυνείδησής του. Πιό σωστὰ θὰ λέγαμε πὼς βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ μιὰν αἰώνια καὶ πάντα ἀνοιχτὴ ἀντιπαράθεση τῆς ἄμορφης καὶ συλλογικῆς καταπιεστικότητας τοῦ Κράτους, ---- Τοῦ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΟΖΟΥ τοῦ αὐταρχισμοῦ καὶ τῆς ἀλλοτρίωσης Α ΕΣ / ε ̓ ’ Ν “ ,ὔ ποὺ ἐκφράζει ἡ ̓Εξουσία καὶ τοῦ Λόγου, νοούμενου ἐδῶ ὡς Ἡ λογικὴ, τὸ πρόσωπο, Ἡ μορφή, Ἡ ἀτομικὴ ἰδιαιτερό/ » ’ Ν { τητα. Κάθε ἐλεύθερος, πνευματικὰ ὁλοχληρωμένος καὶ ἐσωτεριχκὰ αὐτάρχης ἄνθρωπος ἀνυψώνει, προβάλλει καὶ ἔπικαλεῖται τὸ Λόγο. Είναι ἡ ἀσπίδα του ἀπέναντι στὶς πιέσεις καὶ τὶς αὐθαιρεσίες τῆς ̓Εξουσίας. Εἶναι τὸ ὅπλο του κατὰ τῶν ὑπερβολῶν καὶ τῶν καταχρήσεων, τῆς βίας καὶ τῆς καταπίεσης τῆς Ἔξουσίας καὶ τῶν φορέων της, εἴτε αὐτῶν ποὺ τὴν ἐχφράζουν, εἴτε αὐτῶν ποὺ τήν κινοῦν καὶ τὴν χατευθύνουν. « 4 ” « ε Ο πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὁ ὁλοκληςρωμένος, ὁ σοφός, κατευθύνεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα. Γι ̓ αὐτὸ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ Ν Ν « ’ Ν Ν πολλὲς διαταγὲς καὶ ὁδηγίες, γιὰ νὰ πράξει τὸ δέον ἥ νὰ ἐνεργήσει σύμφωνα μὲ τὰ νόμιμα καὶ τὰ καθιερωμένα. Ἢ Εξουσία ἐπάνω του μόνον ἀρνητικὲς