Εξουσία καὶ Πνεῦμα έσα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρώπινης , Α Α ᾽ ,ὔ ΝΜ ἐξέλιξης καὶ τὴν ἀδιάκοπη δια- μάχη τῶν ἰδεῶν αἰώνια ἀντίμαχες ἔστε- καν καὶ θὰ στέκουν πάντοτε οἱ ἔννοιες τῆς ᾿Εξουσίας καὶ τοῦ Πνεύματος. Ἢ πρώτη ἐχφράζει τὸν κρατικὸ παρεμβατι- σμὸ στὴ δημόσια καὶ, συχνότατα, στὴν 3 Ν Α , , " / ἰδιωτικὴ ζωὴ. Κάθε µορφή καὶ κάθε εἷ- δος ἐξουσίας ἔρχεται ἀναπόφευκτα σὲ κάποια σύγχρουση μὲ τὸ ἄτομο, τὴν προσωπιχὴ του ζωὴ, τὴν ἀναφαίρετη ἐ- λευθερία του νὰ ἐκφράζεται ἀνεπηρέα- στα, νὰ ἐνεργεῖ καὶ νὰ πράττει σύμφωνα Α Ν ’ 3 Α 3 / Ν μὲ τὶς θελήσεις του. Μὲ τὴν ἐξουσία τὸ κράτος ὑλοποιεῖ, βέβαια, τοὺς σκοποὺς του καὶ προσεγγίζει τοὺς στόχους του. ᾿Αντιπαραθέτει ὅμως τὴν ἀπρόσωπη, τὴν συχνὰ αὐταρχικὴ καὶ καταπιεστικὴ θέληση του στὶς θελήσεις τῶν ἀτόμων, » , Ν « -“ Ν ᾽ / ΔΝ ἐπάνω στὶς ὁποῖες καὶ ἐπιβάλλεται. Τὸ στοιχεῖο τῆς βίας, τοῦ αὐταρχισμοῦ, τῆς ἀλλοτρίωσης ἐμπεριέχεται στὶς μεθόδους ἄσχησης τῆς ᾿Εξουσίας ἀπὸ μέρους τῶν φορέων της, ποὺ εἴτε ταυτίζονται μὲ τὸ Κράτος εἴτε τὸ ἀντιπροσωπεύουν νόµιµα ἡ, ὅπως πολλὲς φορές ἔχει συμβεῖ, παρά- νομα. Κι᾽ ὅλας ἔγινε σαφής ἡ βασιχὴ εἰδο- ποιὸς διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν ᾿Εξουσία καὶ τὸν κύριο φορέα του, τὸ Κράτος. Τὸ Κράτος ἀποφασίζει καί διατάσσει. Αὐ- τός ἤ αὐτοὶ ποὺ τὸ ἐκπροσωποῦν παίρ- νουν ἀποφάσεις ποὺ τὶς νομιμοποιοῦν ᾽ 4 ΔΝ Ν « - 4 -- 3 ’ ἀλλὰ καὶ τὶς ὑλοποιοῦν διὰ τῆς ἐξουσίας ποὺ εἶναι περιβεβλημένοι. 'Ἡ δύναμη, ἡ συχνὰ ἀπρόσωπη καὶ ἀπροσχημάτιστη βία, εἶναι τὰ µέσα μὲ τὰ ὁποῖα ἡ Ἔξου- Ἷ 2 , σία ἐπιβάλλεται. ---- Τοῦ ᾿Ακριβῶς στὸ ἄλλο ἄκρο, καὶ σὲ σχέ- σὴ ἀδιάκοπης ἀναμέτρησης, βρίσκεται τὸ Πνεῦμα, μὲ τὶς δικές του σύμφυτες καὶ ἀναπόσπαστες ἰδιότητες: τὴν ἐλευ- θερία, τὴν πολυμέρεια καὶ τὴν δυσπιστία ἀπέναντι στό ἐξουσιαστικὸ κατεστημένο καὶ τὴν τάση του γιὰ ἐπέχταση καὶ αὖ- ἔηση τῆς αὐτοσυνείδησής του. Πιό σω- στὰ θὰ λέγαμε πὼς βρισκόμαστε µπρο- στὰ σὲ μιὰν αἰώνια καὶ πάντα ἀνοιχτὴ ἀντιπαράθεση τῆς ἄμορφης καὶ συλλογι- κῆς καταπιεστικότητας τοῦ Κράτους, ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΡΟΖΟΥ τοῦ αὐταρχισμοῦ καὶ τῆς ἀλλοτρίωσης Α ΕΣ / ε ᾽ ’ Ν “ ,ὔ ποὺ ἐκφράζει ἡ ᾿Εξουσία καὶ τοῦ Λόγου, νοούμενου ἐδῶ ὡς Ἡ λογικὴ, τὸ πρό- σωπο, Ἡ μορφή, Ἡ ἀτομικὴ ἰδιαιτερό- / » ’ Ν { τητα. Κάθε ἐλεύθερος, πνευματικὰ ὁλο- χληρωμένος καὶ ἐσωτεριχκὰ αὐτάρχης ἄν- θρωπος ἀνυψώνει, προβάλλει καὶ ἔπικα- λεῖται τὸ Λόγο. Είναι ἡ ἀσπίδα του ἀπέναντι στὶς πιέσεις καὶ τὶς αὐθαιρεσίες τῆς ᾿Εξουσίας. Εἶναι τὸ ὅπλο του κατὰ τῶν ὑπερβολῶν καὶ τῶν καταχρήσεων, τῆς βίας καὶ τῆς καταπίεσης τῆς Ἔξου- σίας καὶ τῶν φορέων της, εἴτε αὐτῶν ποὺ τὴν ἐχφράζουν, εἴτε αὐτῶν ποὺ τήν κι- νοῦν καὶ τὴν χατευθύνουν. « 4 ” « ε Ο πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὁ ὁλοκλης- ρωμένος, ὁ σοφός, κατευθύνεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα. Γι᾿ αὐτὸ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ Ν Ν « ’ Ν Ν πολλὲς διαταγὲς καὶ ὁδηγίες, γιὰ νὰ πράξει τὸ δέον ἥ νὰ ἐνεργήσει σύµφωνα μὲ τὰ νόμιμα καὶ τὰ καθιερωμένα. Ἢ Εξουσία ἐπάνω του μόνον ἀρνητικὲς