6ΟΙΙΝ ΕΕΝΕΕΚΕΝ ̓ ̓Αναζητούμενες κοιτίδες (ΚΡΙΠΚΗῊ ΤΗΣ ΙΝΔΟΕΥΡΟΩΠΙΑΤΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ) [Τὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ μετάφραση τοῦ δ ́ κεφαλαίου (τίτλος “Ηοπιε]απᾶς Ιπ φαμεςΗ ο’) τοῦ βιβλίου ““ΑΓΟΠΑΕΟΙΟΡΥ Απᾶ 1,Απριβρο”’ τοῦ καθηγητοῦ τῆς ̓ Αρχαιολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Καϊμπριτζ κ. 6οἰίπ ΚΕεΠΙΤεΝ’, ποὺ κυκλοφόρησε πρόσφατα στὸ Λονδϊῖνο (βλ. σχετικὲς πληροφορίες στὸ «Δαυλό», τεύχη 77 καὶ 78). Τὸ ἄρθρο αὐτὸ ἀνατρέπει συστηματικᾶ ὡς παράλογη καὶ ἀφελῆ τὴν θεωρία ὅτι κάποια «ἰνδοευρωπαϊκή» φυλὴ ποὺ ἐξώρμησε ἀπὸ τὴν κεντρικὴ Εὐρώπη ἢ τὶς στέππες τῆς νότιας Ρωσίας μιλοῦσε κάποια γλῶσσα ποὺ ἀπέβη «μητέρα γλῶσσα τῶν γλωσσῶν» καὶ ἐν τέλει γελοιοποιεῖ τὶς διδασκαλίες περί «γλωσσικῶν μεταναστεύσεων», ποὺ διδάσκουν οἱ σύγχρονοι σχολαστικοὶ «συγκριτικοὶ γλωσσολόγοι» -- καὶ οἱ δικοί μας καθηγητὲς τῆς Γλωσσολογίας. Σὲ ἄλλο κεφάλαιο τοῦ ἔργου του ὃ κ. 6. Κεπίτεν ὅπως ἔχουμε ἤδη πληροφορήσει τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δ», καταδεικνύει ὅτι μητέρα γλῶσσα τῶν γλωσσῶν ἦταν ἡ Πρωτοελληνικὴ (“Ῥτοίοσχγεοοκ ̓), ποὺ ἀναπτύχθηκε στὴν πρὸς τὸ Αἰγαῖο Μικρασιατικἠ ἐνδοχώρα καί τὴν Ελλάδα καὶ ἐκεῖθεν διαδόθηκε στὴν Εὐρώπη καὶ τὴν ̓Ασία. Αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικοῦ ἐνδιαφέροντος (ὡς πρὸς τὸ ρῆγμα ποὺ ἐπιφέρει στὸν ἰσχύοντα γλὠσσολογικὸ δογματισμό) μέρος τοῦ ἔργου τοῦ Βρεταννοῦ καθηγητοῦ θὰ παρουσιάσουμε σ ̓ ἕνα ἀπὸ τὰ προσεχῆ τεύχη τοῦ «Δ»} Τώρα ἦλθε ἡ ὥρα νὰ ἀναρωτηθοῦμε σοβαρότερα, ἂν ὑπῆρχαν ὑγιεῖς βάσεις στὶς διάφορες προσπάθειες, ποὺ ἔχουν γίνει γιὰ τὸν ἐντοπισμὸ μερικῶν ἀρχικῶν κοιτίδων τῶν Πρωτο- ̓ ]1νδο-Εὐρωπαίων. Ἔχω ἤδη καταδείξει, ὅτι κατὰ τὴν ἄποψή μου δὲν ὑπῆρχαν. ̓Αν καὶ ὑπάρχουν πολλὲς καλὲς ἰδέες καὶ πολλὰ σχετικὰ σχόλια σὲ ὅσα ἔχουν γραφῆ ἐπάνω στὸ θέμα αὐτό, πιστεύω ὅτι δὲν ἔχει ἀναπτυχθῆ καμμία σχετική εὐλογοφανὴς θεωρία. Θὰ ἀποδείξω ὅτι οἱ περισσότεροι συγγραφεῖς ἔχουν πέσει σὲ ἐπικίνδυνες παγίδες. ́Ἔδειξαν ὑπερβολικὴ εὐπιστία στὴν ἰδέα κάποιου ἀνακατασκευασμένου πρωτο-ἰνδο-εὐρωπαϊκοῦ λεξιλογίου, ᾱπὸ τὸ ὁποῖο συνετέθη μία εἰκόνα -- σχηματισμένη ἀπὸ λέξεις ---τῆς ἀρχικῆς κοιτίδας. Πολὺ εὔκολα κατέληξαν στὴν ἄποψη ὅτι ἕνας συγκεκριμένος τύπος ἀγγείων ἢ ἕνα σύνολο ἀντικειμένων τοῦ ὑλικοῦ ἐξοπλισμοῦ μπορεῖ νὰ ἀντιστοιχῆ σὲ ἕνα σύνολο ἀνθρώπων καὶ κατὰ συνέπειαν σὲ μία εἰδικὴ γλῶσσα ἢ σύνολο γλωσσῶν. Καὶ δὲν ἔχουν ἐξηγήσει ἐπαρκῶς, γιατὶ ὅλες αὐτὲς οἱ γλῶσσες, ἢ οἱ ὁμιλοῦντες ὅλες αὐτὲς τὶς γλῶσσες, θὰ ἔπρεπε νὰ περιπλανῶνται στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν δυτικἠ ̓Ασία τόσο ἀκούραστα πραγματοποιώντας μία σειρὰ μεταναστεύ-