6ΟΙΙΝ ΕΕΝΕΕΚΕΝ ᾿᾽Αναζητούμενες κοιτίδες (ΚΡΙΠΚΗῊ ΤΗΣ ΙΝΔΟΕΥΡΟΩΠΙΑΤΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ) [Τὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ μετάφραση τοῦ δ΄ κεφαλαίου (τίτ- λος “Ηοπιε]απᾶς Ιπ φαμεςΗ ο’) τοῦ βιβλίου ““ΑΓΟΠΑΕΟΙΟΡΥ Απᾶ 1,Απριβρο”’ τοῦ καθηγητοῦ τῆς ᾿ Αρχαιολογίας στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Καϊμπριτζ κ. 6οἰίπ ΚΕεΠΙΤεΝ’, ποὺ κυκλοφόρησε πρόσφατα στὸ Λονδϊῖνο (βλ. σχετικὲς πληρο- φορίες στὸ «Δαυλό», τεύχη 77 καὶ 78). Τὸ ἄρθρο αὐτὸ ἀνατρέπει συστηµα- τικᾶ ὡς παράλογη καὶ ἀφελῆ τὴν θεωρία ὅτι κάποια «ἰνδοευρωπαϊκή» φυλὴ ποὺ ἐξώρμησε ἀπὸ τὴν κεντρικὴ Εὐρώπη ἢ τὶς στέππες τῆς νότιας Ρωσίας μιλοῦσε κάποια γλῶσσα ποὺ ἀπέβη «μητέρα γλῶσσα τῶν γλωσσῶν» καὶ ἐν τέλει γελοιοποιεῖ τὶς διδασκαλίες περί «γλωσσικῶν μεταναστεύσεων», ποὺ διδάσκουν οἱ σύγχρονοι σχολαστικοὶ «συγκριτικοὶ γλωσσολόγοι» -- καὶ οἱ δικοί µας καθηγητὲς τῆς Γλωσσολογίας. Σὲ ἄλλο κεφάλαιο τοῦ ἔργου του ὃ κ. 6. Κεπίτεν ὅπως ἔχουμε ἤδη πληροφορήσει τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δ», καταδεικνύει ὅτι μητέρα γλῶσσα τῶν γλωσσῶν ἦταν ἡ Πρωτοελληνικὴ (“Ῥτοίοσχγεοοκ᾽), ποὺ ἀναπτύχθηκε στὴν πρὸς τὸ Αἰγαῖο Μικρασιατικἠ ἐνδοχώρα καί τὴν Ελλάδα καὶ ἐκεῖθεν διαδόθηκε στὴν Εὐρώπη καὶ τὴν ᾿Ασία. Αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικοῦ ἐνδιαφέροντος (ὡς πρὸς τὸ ρῆγμα ποὺ ἐπιφέρει στὸν ἰσχύοντα γλὠσσολογικὸ δογματισμό) µέρος τοῦ ἔργου τοῦ Βρεταννοῦ καθηγητοῦ θὰ παρουσιάσουμε σ᾽ ἕνα ἀπὸ τὰ προσεχῆ τεύχη τοῦ «Δ»} Τώρα ἦλθε ἡ ὥρα νὰ ἀναρωτηθοῦμε σοβαρότερα, ἂν ὑπῆρχαν ὑγιεῖς βάσεις στὶς διάφορες προσπάθειες, ποὺ ἔχουν γίνει γιὰ τὸν ἐντοπισμὸ μερικῶν ἀρχικῶν κοιτίδων τῶν Πρωτο-᾿ ]1νδο-Εὐρωπαίων. Ἔχω ἤδη καταδείξει, ὅτι κατὰ τὴν ἄπο- ψή µου δὲν ὑπῆρχαν. ᾿Αν καὶ ὑπάρχουν πολλὲς καλὲς ἰδέες καὶ πολλὰ σχετικὰ σχόλια σὲ ὅσα ἔχουν γραφῆ ἐπάνω στὸ θέμα αὐτό, πιστεύω ὅτι δὲν ἔχει ἀναπτυ- χθῆ καμμία σχετική εὐλογοφανὴς θεωρία. Θὰ ἀποδείξω ὅτι οἱ περισσότεροι συγγραφεῖς ἔχουν πέσει σὲ ἐπικίνδυνες παγίδες. ΄Ἔδειξαν ὑπερβολικὴ εὐπιστία στὴν ἰδέα κάποιου ἀνακατασκευασμένου πρωτο-ἰνδο-εὐρωπαϊκοῦ λεξιλογίου, ᾱ- πὸ τὸ ὁποῖο συνετέθη µία εἰκόνα -- σχηματισμένη ἀπὸ λέξεις ---τῆς ἀρχικῆς κοιτίδας. Πολὺ εὔκολα κατέληξαν στὴν ἄποψη ὅτι ἕνας συγκεκριμένος τύπος ἀγγείων ἢ ἕνα σύνολο ἀντικειμένων τοῦ ὑλικοῦ ἐξοπλισμοῦ μπορεῖ νὰ ἀντιστοι- χῆ σὲ ἕνα σύνολο ἀνθρώπων καὶ κατὰ συνέπειαν σὲ µία εἰδικὴ γλῶσσα ἢ σύνολο γλωσσῶν. Καὶ δὲν ἔχουν ἐξηγήσει ἐπαρκῶς, γιατὶ ὅλες αὐτὲς οἱ γλῶσσες, ἢ οἱ ὁ- μιλοῦντες ὅλες αὐτὲς τὶς γλῶσσες, θὰ ἔπρεπε νὰ περιπλανῶνται στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν δυτικἠ ᾿Ασία τόσο ἀκούραστα πραγματοποιώντας µία σειρὰ μεταναστεύ-