ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Πρωτο-ελληνικό, κλασσικό, σύγχρονο Τὶ εἶναι τὸ «κλασσικὸ» συγκρινόμενο μὲ τὸν προγενέστερο του χαμένο πολιτισμό, ποὺ μὲ τόση ἐπιμονὴ ἀγωνίζεται νὰ ἀνιχνεύση καὶ προσδιορίση, μέσω τῆς γλώσσας του (τοῦ μόνου αὐθεντικοῦ «ἴχνους» του, ποὺ σώθηκε ἔως σήμερα), ὁ «Δαυλός»; Ας μὴν χρησιμοποιήσουμε καθιερώμένους ὅρους, ὅπως τὴν παρακμή» τοῦ Νίτσε. Γιατὶ «παρακμὴ» τοῦ προγενέστερου δὲν ἦταν βέβαια τὸ κλασσικό. Οἱ Ἕλληνες τῆς κλασσικῆς περιόδου ἔδωσαν ὅ,τι στὴ συνέχεια γονιμοποίησε τὸν παγκόσμιο πολιτισμὸ (ἐπιστήμη, λογική, φιλοσοφία, θέατρο, ἀθλητισμό, ἱστορία, ὅλες σχεδὸν τὶς μορφὲς λογοτεχνίας καὶ γενικώτερα Τέχνης κλπ.), μόνο καὶ μόνο γιατὶ προσπάθησαν κι αὐτοὶ νὰ ἐπανασυνδεθοῦν καὶ συνεχίσουν αὐτό ποὺ προὐπῆρξε αὐτῶν καὶ, ἐξ αἰτίας μιᾶς ἀπότομῆς διακοπῆς τῆς «ἱστορικῆς συνέχειας», ὀφειλόμενης σὲ λόγους ποὺ δὲν ἔχουν ἀκριβῶς προσδιορισθῆ (πιθανώτατα γεὠλογικὰ ἢ μετεωρολογικὰ συμβάντα), εἶχε λησμονηθῆ. «Ἕν» ἦταν «τὸ σοφὸν» γι ̓ αὐτούς, ὅπως λέγει ὁ "Ηράκλειτος, τὸ «Ζηνὸς ὄνομα». Καὶ ὅσα προσπαθοῦσαν νὰ ἀντιληφθοῦν ἡταν ὅσα «Σίβυλλα φθέγγεται χιλίων ἐτῶν ἐξικνουμένη τῇ φωνῇ» ἐξ ὀνόματος τοῦ συμβό- λου τῆς ἀνθρώπινης σοφίας, τοῦ «ἄνακτος τοῦ ἐν Δελφοῖς». Καὶ ὁ Ὅμηρος, ὁ μοναδικὸς γι ̓ αὐτοὺς κρίκος συνδέσεως μὲ τὸ χαμένο παρελθόν, ἧταν «ὁ» ποιητὴς καὶ ἡ βάση ὁλόκληρῆς τῆς Παιδείας τους. Αὐτὸ ποὺ «ἀνακάλυψαν» οἱ κλασσικοὶ Ἕλληνες μὲ μοναδικὸ ὅπλο τους τὴν καταπληκτικὴ γλῶσσα ποὺ κληρονόμησαν ἀπὸ τοὺς «πρὸ τῆς νῦν γενέσεως», ὅπως λέει ὁ ̓Αριστοτέλης (καὶ ποὺ δὲν ἦταν συνεπῶς κάποιο «ἀναιτιῶδες θαῦμα», ὅπως θεωροῦν τὸν κλασσικὸ πολιτισμὸ οἱ θεοκρατούμενοι στοχαστές), εἶναι αὐτὸ ποὺ καὶ σήμερα ἀποτελεῖ τὸν πολιτισμὸ τῆς ἀνθρωπότητας. Ὅμως --κι ἐδῶ ὑπάρχει κάποιο δίκιο στοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν θεωρητικῶν τῆς «κλασσικῆς παρακμῆς»--ὁ κλασσικισμός, ποὺ ἰσχυροποιήθηκε κυρίως κατὰ τὴν ̓Αναγέννηση καὶ ἐπιβιώνει ὥς σήμερα, εἶναι «πολιτισμὸς γ ́ γενεᾶς», καὶ μάλιστα μὲ μεγάλα χάσματα ἱστορικὰ μεταξὺ τῶν «κατιόντων». Τὸ χρονολογικά ἀπροσδιόριστο κενὸ μεταξὺ τοῦ χαμένου Μεγάλου Πρωτοελληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ἢ ἀκριβέστερα τοῦ «Πολιτισμοῦ τῆς Πρωτοελληνικῆς Γλώσσας», καὶ τοῦ κλασσικοῦ πολιτισμοῦ ἀφ ̓ ἑνὸς καὶ ἐξ ἄλλου ὁ μεταξύ τοῦ τελευταίου καὶ τῆς ̓Αναγεννήσεως μεσολαβῶν χι-