ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Πρωτο-ελληνικό, κλασσικό, σύγχρονο Τὶ εἶναι τὸ «κλασσικὸ» συ- γκρινόµενο μὲ τὸν προγενέστε- ρο του χαμένο πολιτισμό, ποὺ μὲ τόση ἐπιμονὴ ἀγωνίζεται νὰ ἀνιχνεύση καὶ προσδιορίση, μέ- σω τῆς γλώσσας του (τοῦ μόνου αὐθεντικοῦ «ἴχνους» του, ποὺ σώθηκε ἔως σήμερα), ὁ «Δαυ- λός»; Ας μὴν χρησιμοποιήσουμε καθιερώµένους ὅρους, ὅπως τὴν παρακμή» τοῦ Νίτσε. Γιατὶ «παρακμὴ» τοῦ προγενέστερου δὲν ἦταν βέβαια τὸ κλασσικό. Οἱ Ἕλληνες τῆς κλασσικῆς περιόδου ἔδωσαν ὅ,τι στὴ συνέ- χεια γονιµοποίησε τὸν παγκό- σµιο πολιτισμὸ (ἐπιστήμη, λο- γική, φιλοσοφία, θέατρο, ἀθλη- τισµό, ἱστορία, ὅλες σχεδὸν τὶς μορφὲς λογοτεχνίας καὶ γενι- κώτερα Τέχνης κλπ.), μόνο καὶ μόνο γιατὶ προσπάθησαν κι αὐ- τοὶ νὰ ἐπανασυνδεθοῦν καὶ συ- νεχίσουν αὐτό ποὺ προὐπῆρξε αὐτῶν καὶ, ἐξ αἰτίας μιᾶς ἀπό- τομῆς διακοπῆς τῆς «ἱστορικῆς συνέχειας», ὀφειλόμενης σὲ λό- γους ποὺ δὲν ἔχουν ἀκριβῶς προσδιορισθῆ (πιθανώτατα γε- ὠλογικὰ ἢ μετεωρολογικὰ συμ- βάντα), εἶχε λησμονηθῆ. «Ἕν» ἦταν «τὸ σοφὸν» γι᾿ αὐτούς, ὅ- πως λέγει ὁ "Ηράκλειτος, τὸ «Ζηνὸς ὄνομα». Καὶ ὅσα προ- σπαθοῦσαν νὰ ἀντιληφθοῦν ἡ- ταν ὅσα «Σίβυλλα φθέγγεται χιλίων ἐτῶν ἐξικνουμένη τῇ φωνῇ» ἐξ ὀνόματος τοῦ συμβό- λου τῆς ἀνθρώπινης σοφίας, τοῦ «ἄνακτος τοῦ ἐν Δελφοῖς». Καὶ ὁ Ὅμηρος, ὁ μοναδικὸς γι᾿ αὐτοὺς κρίκος συνδέσεως μὲ τὸ χαμένο παρελθόν, ἧταν «ὁ» ποιητὴς καὶ ἡ βάση ὁλό- κληρῆς τῆς Παιδείας τους. Αὐτὸ ποὺ «ἀνακάλυψαν» οἱ κλασσικοὶ Ἕλληνες μὲ μονα- δικὸ ὅπλο τους τὴν καταπλη- κτικὴ γλῶσσα ποὺ κληρονόμη- σαν ἀπὸ τοὺς «πρὸ τῆς νῦν γενέ- σεως», ὅπως λέει ὁ ᾿Αριστοτέ- λης (καὶ ποὺ δὲν ἦταν συνεπῶς κάποιο «ἀναιτιῶδες θαῦμα», ὅ- πως θεωροῦν τὸν κλασσικὸ πο- λιτισμὸ οἱ θεοκρατούμενοι στοχαστές), εἶναι αὐτὸ ποὺ καὶ σήμερα ἀποτελεῖ τὸν πολιτισμὸ τῆς ἀνθρωπότητας. Ὅμως --κι ἐδῶ ὑπάρχει κάποιο δίκιο στοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν θεωρη- τικῶν τῆς «κλασσικῆς παρακμ- ῆς»--ὁ κλασσικισμός, ποὺ ἰ- σχυροποιήθηκε κυρίως κατὰ τὴν ᾿Αναγέννηση καὶ ἐπιβιώνει ὥς σήμερα, εἶναι «πολιτισμὸς γ΄ γενεᾶς», καὶ μάλιστα μὲ μεγά- λα χάσματα ἱστορικὰ μεταξὺ τῶν «κατιόντων». Τὸ χρονολο- γικά ἀπροσδιόριστο κενὸ μετα- ξὺ τοῦ χαμένου Μεγάλου Πρω- τοελληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ἢ ἀ- κριβέστερα τοῦ «Πολιτισμοῦ τῆς Πρωτοελληνικῆς Γλώσ- σας», καὶ τοῦ κλασσικοῦ πολι- τισμοῦ ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ ἐξ ἄλλου ὁ μεταξύ τοῦ τελευταίου καὶ τῆς ᾿Αναγεννήσεως μεσολαβῶν χι-