ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Οὐτοπίας συνέχεια Ι. Πολλοὶ ἀναγνῶστες ἀπευθύνθηκαν τηλεφωνικῶς στὸ περιοδικὀ καὶ ζήτησαν νὰ δώσουμε ἕνα παράδειγμα «οὐτοπίας» γιὰ τὸν τόπο μας, ἢ ρώτησαν, ἂν νομίζωμε ὅτι ὑπάρχει κάποια μέθοδος γιὰ νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ κάπου καὶ νὰ ἐφαρμόσουμε στὴν πράξη κάτι τόσο δύσκολο σὰν αὐτὸ ποὺ ὅλοι οἱ πολιτικοὶ ἐπισημαίνουν, π.χ. τὸ θέμα τῆς ἐγκατάλειψης τῆς ὑπαίθρου ἀπ ̓ τοὺς ἀνθρώπους της. Κατ’ ἀρχὴν δὲν μπορεῖ νὰ γίνη τίποτα, ἐὰν δέν ὑπάρξη θέληση γιὰ ν ̓ ἀντιμετώπιστοῦν τὰ αἴτια ποὺ προκαλοῦν τὸ φαινόμενο αὔτό. ̓Ο τόπος μας, θὰ ἔλεγα, σὰν ἀρχὴ γιὰ κάποιο διάλογο, ἔχει ἔκταση 122.000 τετρ. χιλ. καὶ 10 ἓκ. περίπου κατοίκους σὲ 52 νομούς. Αὐτό, τελείως θεωρητικά, θὰ μποροῦσε νὰ σημαίνη ὅτι κάθε νομὸς ἔπρεπε νὰ εἶχε 199.000 κατοίκους, καὶ κάθε κάτοικος 13 στρέμματα γῆς. Αὐτὰ φυσικὰ δὲν συμβαίνουν καὶ τὸ χειρότερο δὲν μπαίνουν σὲ συξήτηση ὡς οὐτοπία! Μὲ τὰ δεδομένα δὲ τὰ ὑπάρχοντα, ἐλάχιστοι νομοὶ ἔχουν τὴν ἀναλογία αὐὖτῶν τῶν κατοίκων, ἐὰν ληφθῆ ὑπ ̓ ὄψιν ὅτι τὰ 6/10 τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ τὰ συγκεντρώνουν δύο νομοί. 2. Ἂν ὅμως δὲν τὸ θεωρούσαμε αὐτὸ ἀνέφικτο, δηλ. οὐτοπία, καὶ ξεκινούσαμε διαλέγοντας ἕνα νομὸ ὡς πρότυπο γιὰ μελέτη ἡ ὁποία θὰ εἶχε σὰν βασικὸ στόχο της νὰ τὸν κάνη ἀνεξάρτητο ἀπὸ κάθε κέντρο διοίκησης καὶ ἐξουσίας καὶ ἐζητούσαμε ἀπ ̓ αὐτὴν (τὴ μελέτη) νὰ μᾶς κάνη προτάσεις, τί θὰ μπορούσαμε νὰ περιμένουμε σὰν ἀπάντηση; (α) Τὴν σύνθεση ἀπὸ πλευρᾶς ἐνεργοῦ πληθυσμοῦ κατὰ κλάδο παραγωγῆς, ὦστε νὰ ἀναπτυχθῆ ὁ νομὸς σύμφωνα μὲ τὶς δυνατότητες ποὺ ἔχει τόσον ὡς ἔδαφος (γεωργία, κτηνοτροφία, ἁλιεία) ὅσον καὶ ὡς ὑπέδαφος (μεταλλεύματα). Αὐτὴ ἡ πρώτη τοποθέτηση σὲ πρωτογενῆ παραγωγὴ θὰ μᾶς ἐπέτρεπε ἐπίσης νὰ ἔχουμε προτάσεις ἀναπτύξεως βιοτεχνιῶν καὶ βιομηχανίας γιὰ τὰ προϊόντα τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς. ̓Ακόμη γιὰ τὴν ἀνάπτυξη πολλῶν ἄλλων κλάδων βοηθητικῶν κ.λ.π., ὅπως π.χ. τοῦ ἐσωτερικοῦ τουρισμοῦ, τῶν μεταφορῶν κ.ο.κ. (β) ̓Εκ τῶν πρώτων αὐτῶν πορισμάτων θὰ ὡδηγούμεθα στὴν ὀργάνωση τῆς παιδείας τοῦ νομοῦ μὲ ἀνάλογο τρόπο ὥστε νὰ μπορέση νὰ ἀνταποκριθῆ αὐτή, κατ ̓ ἀρχή, στὴ κάλυψη τῶν ἀναγκῶν τοῦ νομοῦ σὲ ἐκπαιδευμένα στελέχη στὰ τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης προσαρμοσμένα ὅμως στὶς ἰδιομορφίες καὶ δυνατότητες τοῦ ἰδιαίτερου γεωφυσικοῦ χώρου τοῦ νομοῦ, π.χ. ἡλιακὴ ἐνέργεια, αἰολικὴ ἐνέργεια, ἠλεκτρικὴ (λίμνες, ποταμοί, κάρβουνο) καὶ βεβαίως ἀγροτικὴ παραγωγή, κτηνοτροφία, ἁλιεία κ.λπ. Τὸ πρῶτο ἑπομένως βῆμα ἐπιβάλλει ἡ παιδεία νὰ ἀποδοθῆ στὸ νομό, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχη καὶ τὴν εὐθύνη τῆς ἀπορροφήσεως τῶν νέων στὶς θέσεις ἐργασίας ποὺ ὁ ἀναπτυσσόμενος νομὸς θὰ δημιουργῆ. , (γ) Φροντίζοντας ὁ νομὸς τὴν πνευματικὴ ὑγεία καὶ ἀνάπτυξη τῶν νέων φροντίζει ταυτοχρόνως καὶ τὴ σωματικὴ ὑγεία αὐτῶν. Εὐνόητον ἑπομένως ὅτι ὁ κλάδος ὑγεία πρέπει νὰ γίνη ὑπόθεση τοῦ νομοῦ. (δ) ̓Απονομὴ δικαιοσύνης. (ε) ̓Ασφάλεια τοῦ νομοῦ ἐκ παντὸς καὶ πάσης μορφῆς ἐπιδρομέως, ὅπως τῆς