πατε ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἄς Τὸ ᾿Αλφάβητο καὶ ἡ γραφὴ εἶναι ἑλληνικὰ Α΄ Μονομερὴς χρήση τῆς παραδόσεως Κύριε διευθυντά, Εἶναι πασίγνωστο ὅτι καὶ σήμερα ἀκό- µη ὅταν διαβάζουμε ἢ ἀκοῦμε ἢ συζητᾶμε ὅρους ἢ φράσεις, ὅπως «φοινικικὸ ἀλφά- βητο», «φοινικικὰ γράμματα», «φοινικικὴ γραφή», ὁ νοῦς µας ἀμέσως τρέχει στὸν «μυθικὸν Κάδμον» μὲ τοὺς Φοίνικές του ὁ ὁποῖος ἐκόμισε στοὺς Ἕλληνες τὰ Καδμή- ια γράμματα (ἐναλλακτική ὀνομασία), τὰ ὁ- ποῖα ἀργότερα ὁδήγησαν στὸ πρῶτο ἀλφά- βητο τοῦ Κόσμου. Η διαμορφωθεῖσα πα- γκόσμια θέση γιὰ τὴν φοινικικὴ προέλευ- ση τοῦ σημερινοῦ ἀλφαβήτου ἐδραιώθηκε μονομερῶς (καὶ ἑπομένως ἀντιεπιστημονι- κῶς) στὴν γνώμη τοῦ ᾿Ηροδότου (Ε, 58): «Οἱ δὲ Φοίνικες οὗτοι οἱ σὺν Κάδμῳ ἀπικό- μενοι ἧσαν οἱ Γεφυραῖοι, ἄλλα τε πολλά οἰκήσαντες ταύτην τὴν χώρην εἰσήγαγον διδασκάλια ἐς τοὺς Ἓλληνας καὶ δὴ καὶ γράμματα, οὐκ ἐόντα πρὶν Ἓλλησι, ὡς ἐ- μοὶ δοκέει»... ᾿Αλλὰ ἀπὸ τὰ σχόλια τῶν «συγγραφέων τῶν Ἑλλήνων Γραμματικῶν» ἐπὶ τῆς γραμματικῆς τοῦ Διονυσίου τοῦ Θρακός, ποὺ ἤκμασε ἐν Ρόδω τὸν 25 αἰῶνα π.Χ., ἡ ὁ- ποία ἀποτέλεσε τὴ βάση διαμορφώσεως τῶν γραμματικῶν ὅλων τῶν Εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν (1) (Εὐαγγ. Σ. Σταμάτη, “Ἱστορία τῶν ᾿ Ἑλληνικῶν Μαθηματικῶν, ἐν ᾿Αθή- ναις 1980, σελ. 26 ἕως 29), μαθαίνουμε ὅτι ἡ ἐπινόηση τοῦ ἀλφαβήτου ἀποδίδετο καὶ σὲ ἄλλους «εὑρετές» ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς, ὅπως στὸν Προμη- θέα, στὸν Φοίνικα (παιδαγωγὸ τοῦ ᾿Αχιλλ- έως), στὸν Κάδμο ἀπό τὴν Μίλητο, στὸν Φοίνικα (υἱόν τοῦ Προνάπου καὶ τῆς Εὺὐ- ρώπης) (χωρίς νά ἀπαρριθμήσουμε καὶ τοὺς εὑρετὲς τῆς ᾿Ελληνικῆς Μυθολογίας). Οἱ ἐκδοχὲς γιὰ τὴν ὀνομασία «γράμμα- τα φοινίκεια» ἀποδίδοντο στοὺς Φοίνικες (ἀπὸ τὸν Κάδμο ποὺ θεωρεῖτο Φοῖνιξ), στὶς δυνάµεις ἐγγραμμάτου φωνῆς καὶ εἰκόνος (ὄντα φοινίκεια), στὸ χρησιμοποιούμενο γιὰ τὴν γραφή τους µίλτο χρῶμα (φοινι- κοῦν χρῶμα), στὰ χρησιμοποιούμενα φοι- νίκεια πέταλα, στὸ ὅτι ὁ νοῦς φοινίσσεται (λαμπρύνεται), στὸ χρησιμοποιούμενο ἀπὸ τοὺς ἀντιγραφεῖς ξύλο ἀπὸ φοίνικος. Κάθε ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ διαβλέψει τὴν μονομερῆ χρησιμοποίηση τῆς γνώμης τοῦ 'Ἡροδότου, ἡ ὁποία ὁδήγησε -- λόγω τοῦ ἀναμφισβήτητου κύρους, ἀλλὰ καὶ λό- γω μακροχρόνιων σκοτεινῶν καὶ ἀντιεπι- στημονικῶν σχεδίων --στὴν διαμόρφωση τῆς θέσεως γιὰ τὸ θεμέλιο τοῦ πολιτισμοῦ, τὸ ἀλφάβητο, θέσεως ποὺ ἀκόμη δυστυχῶς συζητεῖται ἀπό ἐπίσημους φορεῖς καὶ ἔπι- στήµονες κύρους καὶ ἀναστήματος, καὶ ἔ- χει περάσει καὶ διατηρεῖται στὶς ἐγκυκλο- παίδειες (ὄχι ὅλες, εὐτυχῶς) καὶ στὰ σχο- λικὰ βιβλία µας. Τὸ πιὸ σωστὸ καί, συγχρόνως, πέρα ὡς πέρα ἐπιστημονικό, θὰ ἦταν νὰ υἱοθετή- σουμε τὰ ἐν κατακλεῖδι σχόλια τοῦ βιβλίου (1), στὴ νεοελληνικὴ μετάφραση: «Ὅσοι δὲ λέγουν ὅτι τὰ γράμματα τὰ ηὖρε ὁ Σίσυ- φος ἢ ὁ Παλαμήδης ἢ ὁ Φοῖνιξ ἢ ὁ Προ- µηθεύς, ἤ, εἰς τοὺς Αἰγυπτίους, ὁ Θώθ, τὸν ὁποῖον ἐρμηνεύουν "Ἑρμῆν, δὲν λέγουν ὀρθῶς' διότι ἡ φύσις ὅταν ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπον τοῦ ἐχάρισεν αὐτὴν τὴν ἔπι- τηδειότητα, ὥστε νὰ ἀνακαλύψη τὰ γράµ- µατα τοῦ ἀλφαβήτου». Β΄ ᾽Αλλαγὴ κατεύθυνσης τῆς ἔρευνας ᾿Απὸ τὸ ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ ᾿ Ανδρό- νικου, πού δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα» (30/4/88) ὑπὸ τὸν τίτλο «ἢ ΄Ελληνικὴ γραφή» διαχωρίζουµε τὰ ἀκό-