ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 4594 κατακλυσμὸν τοῦ Δευκαλίωνος κανεὶς ἀπὸ τοὺς διασωθέντες δὲν διετήρησε τὴν μνήμὴν αὐτῶν (ἐννοεῖται, τῶν γραμμάτων) πλὴν τῶν Πελασγῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπλανήθησαν ἀπὸ τὴν ̓Ελλάδα εἰς τοὺς βαρβάρους, τοὺς ὁποίους ὁ ποιητὴς ὀνομάζει θείους, λέγων: “καὶ Λέλεγας καί Καύκωνας καὶ θείους Πελασγούς ̓ ̓ (καὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες δῖοί τε Πελασγοί) ( ̓Ιλιάς, Κ 425)». Στὴ βιβλιογραφία (3), σελ. 210, διαβάζουμε («Ο μινωικὸς ἀποικισμός») «Ὁ Μίλητος ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν ὁμώνυμη κρητικὴ πόλη ἐγκαταστάθηκε στὴν Καρία ἱδρύοντας τὴ Μίλητο, ποὺ πάντοτε ἀναγνώριζε ὡς μητρόπολή τῆς τὴν Κρητικὴ Μίλητο ποὺ βρισκόταν ἀνατολικὰ τῶν Μαλίων. Οἱ Κάρες καὶ οἱ Λύκιοι εἶχαν πάντοτε θεωρηθεῖ Κρητικῆς καταγωγῆς καὶ πολλὰ τοπωνύμια ἦταν συγγενικὰ στὶς δύο περιοχὲς τῆς Ν.Δ. Μικρᾶς ̓Ασίας καὶ τῆς Κρήτης». ̓ ̓Απὸ τὶς δύο παραπάνω ἀντενδείξεις ἡ (1) αἴρεται, κατὰ τὴ γνώμη μας, ἀπὸ τὸ ἀποδεχόμενο γεγονός, ὅτι οἱ Κάρες ἦταν Κρητικῆς καταγωγῆς (ὁ μινωικὸς πολιτισμὸς ἄρχισε τὸ 2500 π.Χ. καὶ καταστράφηκε τὸ 1450 π.Χ.), καὶ τὰ κοινὰ τοπωνύμια στὶς δύο χῶρες βρίσκονται σὲ ἁρμονία μὲ ἐπίσης κοινὰ τοπωνύμια σὲ ἄλλες περιοχὲς τῆς ̓Ελλάδος ἢ τοῦ ̓Ελληνικοῦ κόσμου, γενικῶς (π.χ. Ηπειρος, Φοινίκη, «Κάδμος»Ξ ποταμός κ.ἄ.). Ἢ (2) συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν ἀποδοχὴ ἢ μὴ τῶν « ̓Ινδοευρωπαίων»: Αἴροντας τὴν ὕπαρξη τῶν « Ινδοευρωπαίων» ἢ τουλάχιστον δεχόμενοι τὴν ὕπαρξη διαφόρων λαὧν ἀλλὰ μὲ δεσπόζον στοιχεῖο τὸ ̓Ελληνικὸ (τοὺς Γραικοὺς), ὅλα τὰ ζητήματα μποροῦν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν πολὺ πιὸ εὔκολα. Προὐπόθεση γιὰ μιὰ νέα κατεύθυνση ἔρευνας εἶναι ἡ ἀναγνώριση καὶ ἀποδοχὴ τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ Δευκαλίωνος [άπομίμηση τοῦ ὁποίου εἶναι καὶ «ἄλλοι κατακλυσμούῦ, ὅπως ὁ καταλυσμὸς τοῦ Νῶε, ὁ κατακλυσμὸς τοῦ ἔπους τοῦ Γιλγαμὲς (ἡ “Ἑλληνικὴ Μυθολογία ἀναφέρει τρεῖς κατακλυσμούς)]: ̓Απορίας ἄξιον εἶναι, γιατί δὲν ἀποδεχόμαστε τὸν κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνος, ἔστω καὶ «συμβατικά», γιὰ τὸν ὁποῖον ἔχουν γράψει οἱ περισσότεροι ἱστορικοί συγγραφεῖς, καί αὐτοί (οἱ κατακλυσμοί) ἀναφέρονται στὴν ̓Ελληνικὴ Μυθολογία, ἔνῶ δεχόμαστε τοὺς « ̓Ινδοευρωπαίους», γιὰ τοὺς ὁποίους κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους δὲν ἔχει γράψει τίποτα σχετικό. Οἱ ἔρευνες δείχνουν (τουλάχιστον οἱ “Ἑλληνικές) ὅτι οἱ Σουμέριοι, Βαβυλώνιοι, Φιλισταῖοι καὶ ἄλλοι λαοὶ τῆς Μικρᾶς ̓Ασίας ἦταν ̓Ελληνικοῦ γένους, ποὺ βρέθηκαν ἐκεῖ μετά τὸν κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνος, καὶ ἐνδέχεται αὐτὸς νὰ συμπίπτει μὲ τὴν ἐκκένωση τῆς λίμνης τῆς Θεσσαλίας καὶ τὴν δημιουργία τοῦ Πηνειοῦ ποταμοῦ. Κατὰ συνέπεια καὶ «ἡ νέα ἀνακάλυψη» στὴ βιβλ. (4), ποὺ ξεπέρασε καὶ τὸ «Φοινικικό» καὶ τὴν ἀρχαιότερη Σουμερικὴ γραφή, ἀντανακλᾶ ἕνα προὐπάρξαν ἀλφαβητικὸ σύστημα τῶν παμπάλαιων "Ἑλλήνων (Γραικῶν) τοῦ εὐρύτερου "Ἑλληνικοῦ κόσμου ὑπὸ τὸ γενικὸ ὄνομα «Αἰγηΐς», οἱ ὁποῖοι, μετὰ τὴν καταστροφή, σκόρπισαν πρὸς Βορρᾶν, πρὸς Νότον, πρὸς Δυσμὰς καὶ πρὸς ̓Ανατολὰς καὶ ἔγιναν οἱ μετέπειτα λαοὶ τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες τῆς Μητροπόλεως θεώρησαν βαρβάρους καὶ προέλληνες. Μετὰ τιμῆς Κ.Μ. Μαρκᾶτος Μαθηματικὸς Λάρισα Τὸ κύριο ἄρθρο γιὰ τὴ γλῶσσα ̓Αγαπητὲ κύριε διευθυντά, Διάβασα σήμερα τὸ ἄρθρο σας, ποὺ δημοσιεύετε στὸ Περιοδικὸ «Δαυλὸς» τοῦ μηνὸς ̓Ιουνίου 1988 «Ποιοί εἶναι '“αὐτοί” ἐπὶ τέλους; Τί εἴμαστε ́ ἐμεῖς”' ἐπί τέλους;». Καὶ μὲ ἄγγιξε βαθειὰ μέσα μου. Πρῶτα πρῶτα σᾶς στέλνω τὰ θερμά μου συγχαρη-