4594 κατακλυσμὸν τοῦ Δευκαλίωνος κανεὶς ἀπὸ τοὺς διασωθέντες δὲν διετήρησε τὴν μνή- μὴν αὐτῶν (ἐννοεῖται, τῶν γραμμάτων) πλὴν τῶν Πελασγῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπλανήθη- σαν ἀπὸ τὴν ᾿Ελλάδα εἰς τοὺς βαρβάρους, τοὺς ὁποίους ὁ ποιητὴς ὀνομάζει θείους, λέ- γων: “καὶ Λέλεγας καί Καύκωνας καὶ θείους Πελασγούς᾽᾽ (καὶ Λέλεγες καὶ Καύ- κωνες δῖοί τε Πελασγοί) (᾿Ιλιάς, Κ 425)». Στὴ βιβλιογραφία (3), σελ. 210, διαβά- ζουμε («Ο μινωικὸς ἀποικισμός») «Ὁ Μίλητος ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν ὁμώνυμη κρητικὴ πόλη ἐγκαταστάθηκε στὴν Καρία ἱδρύοντας τὴ Μίλητο, ποὺ πάντοτε ἀνα- γνώριζε ὡς μητρόπολή τῆς τὴν Κρητικὴ Μίλητο ποὺ βρισκόταν ἀνατολικὰ τῶν Μαλίων. Οἱ Κάρες καὶ οἱ Λύκιοι εἶχαν πά- ντοτε θεωρηθεῖ Κρητικῆς καταγωγῆς καὶ πολλὰ τοπωνύμια ἦταν συγγενικὰ στὶς δύο περιοχὲς τῆς Ν.Δ. Μικρᾶς ᾿Ασίας καὶ τῆς Κρήτης». ᾿᾽Απὸ τὶς δύο παραπάνω ἀντενδείξεις ἡ (1) αἴρεται, κατὰ τὴ γνώμη µας, ἀπὸ τὸ ἀ- ποδεχόµενο γεγονός, ὅτι οἱ Κάρες ἦταν Κρητικῆς καταγωγῆς (ὁ μινωικὸς πολιτι- σμὸς ἄρχισε τὸ 2500 π.Χ. καὶ καταστρά- φηκε τὸ 1450 π.Χ.), καὶ τὰ κοινὰ τοπωνύμια στὶς δύο χῶρες βρίσκονται σὲ ἁρμονία μὲ ἐ- πίσης κοινὰ τοπωνύμια σὲ ἄλλες περιοχὲς τῆς ᾿Ελλάδος ἢ τοῦ ᾿Ελληνικοῦ κόσμου, γενικῶς (π.χ. Ηπειρος, Φοινίκη, «Κάδ- μος»Ξ ποταμός κ.ἄ.). Ἢ (2) συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν ἀποδοχὴ ἢ μὴ τῶν «᾿Ινδοευρωπαίων»: Αἴροντας τὴν ὕπαρξη τῶν « Ινδοευρωπαίων» ἢ τουλάχι- στον δεχόμενοι τὴν ὕπαρξη διαφόρων λα- ὧν ἀλλὰ μὲ δεσπόζον στοιχεῖο τὸ ᾿Ελλη- νικὸ (τοὺς Γραικοὺς), ὅλα τὰ ζητήματα μποροῦν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν πολὺ πιὸ εὔ- κολα. Προὐπόθεση γιὰ μιὰ νέα κατεύθυνση ἔρευνας εἶναι ἡ ἀναγνώριση καὶ ἀποδοχὴ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ Δευκαλίωνος [άπο- μίμηση τοῦ ὁποίου εἶναι καὶ «ἄλλοι κατα- κλυσμούῦ, ὅπως ὁ καταλυσμὸς τοῦ Νῶε, ὁ κατακλυσμὸς τοῦ ἔπους τοῦ Γιλγαμὲς (ἡ “Ἑλληνικὴ Μυθολογία ἀναφέρει τρεῖς κα- τακλυσμούς)]: ᾿Απορίας ἄξιον εἶναι, γιατί δὲν ἀποδε- χόµαστε τὸν κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίω- νος, ἔστω καὶ «συμβατικά», γιὰ τὸν ὁποῖον ἔχουν γράψει οἱ περισσότεροι ἱστορικοί συγγραφεῖς, καί αὐτοί (οἱ κατακλυσμοί) ἀ- ναφέρονται στὴν ᾿Ελληνικὴ Μυθολογία, ἔ- νῶ δεχόμαστε τοὺς «᾿Ινδοευρωπαίους», γιὰ τοὺς ὁποίους κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους δὲν ἔχει γράψει τίποτα σχετικό. Οἱ ἔρευνες δείχνουν (τουλάχιστον οἱ “Ἑλληνικές) ὅτι οἱ Σουμέριοι, Βαβυλώνιοι, Φιλισταῖοι καὶ ἄλλοι λαοὶ τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας ἦταν ᾿Ελληνικοῦ γένους, ποὺ βρέ- θηκαν ἐκεῖ µετά τὸν κατακλυσμὸ τοῦ Δευ- καλίωνος, καὶ ἐνδέχεται αὐτὸς νὰ συμπί- πτει μὲ τὴν ἐκκένωση τῆς λίμνης τῆς Θεσ- σαλίας καὶ τὴν δηµιουργία τοῦ Πηνειοῦ ποταμοῦ. Κατὰ συνέπεια καὶ «ἡ νέα ἀνακά- λυψη» στὴ βιβλ. (4), ποὺ ξεπέρασε καὶ τὸ «Φοινικικό» καὶ τὴν ἀρχαιότερη Σουµερι- κὴ γραφή, ἀντανακλᾶ ἕνα προὐπάρξαν ἀλ- φαβητικὸ σύστημα τῶν παµπάλαιων "Ἑλλή- νων (Γραικῶν) τοῦ εὐρύτερου "Ἑλληνικοῦ κόσμου ὑπὸ τὸ γενικὸ ὄνομα «Αἰγηΐς», οἱ ὁ- ποῖοι, μετὰ τὴν καταστροφή, σκόρπισαν πρὸς Βορρᾶν, πρὸς Νότον, πρὸς Δυσμὰς καὶ πρὸς ᾿Ανατολὰς καὶ ἔγιναν οἱ µετέπει- τα λαοὶ τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες τῆς Μητροπόλεως θεώρησαν βαρβάρους καὶ προέλληνες. Μετὰ τιμῆς Κ.Μ. Μαρκᾶτος Μαθηματικὸς Λάρισα Τὸ κύριο ἄρθρο γιὰ τὴ γλῶσσα ᾿Αγαπητὲ κύριε διευθυντά, Διάβασα σήµερα τὸ ἄρθρο σας, ποὺ δη- µοσιεύετε στὸ Περιοδικὸ «Δαυλὸς» τοῦ μηνὸς ᾿Ιουνίου 1988 «Ποιοί εἶναι '“αὐτοί” ἐπὶ τέλους; Τί εἴμαστε ΄ ἐμεῖς”' ἐπί τέλους;». Καὶ μὲ ἄγγιξε βαθειὰ µέσα µου. Πρῶτα πρῶτα σᾶς στέλνω τὰ θερμά µου συγχαρη-