4595 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ τήρια, γιατὶ τοποθετεῖτε τόσο ὡραῖα τὰ πράγματα καὶ ἔχετε τὸ θάρρος νὰ τὰ λέτε ἔτσι ξεκάθαρα. Καὶ μένα, ἂν καὶ ζῷ στὴν ̓Επαρχία, καὶ «ἔχω καί κάποια ἡλικία», μὲ λύπησε ἡ παραίτηση τοῦ κ. Τρίτση. "Ηταν ὁ μόνος ποὺ τόλμησε νὰ προτείνει νὰ ἔπαναφέρουν τὰ ἀρχαῖα στὰ σχολεῖα μας. Σκίρτησε ἡ ψυχή μου ἀπὸ χαρὰ καὶ ἤμουν ἔτοιμη νὰ τοῦ γράψω ἕνα γράμμα καὶ νὰ τὸν συγχαρῶ, ἦλθε ὅμως ὁ μικρός μου γυιός ἀπὸ τὴν ̓Αμερικὴ καὶ τὸ ἀμέλησα. Ἔτυχε νὰ περπατάω μιὰ μέρα μαζί μὲ μιὰ νέα φοιτήτρια τῆς Νομικῆς. Λέγαμε πολλὰ καὶ διάφορα, σὲ μιὰ στιγμὴ τῆς εἷπα: «Πηγαίνεις στὴν ἐκκλησία καμμιὰ φορά, παιδί μου»; «Γιατὶ νὰ πηγαίνω, μοῦ ἀπάντησε σηκώνοντας ἀλαζονικὰ τοὺς ὤμους της, ἀφοῦ δὲν καταλαβαίνω τίποτα». "Ἔνιωσα τόση θλίψη σ ̓ αὐτή της τὴν ἀπάντηση. Εἶναι δυνατόν, ἐσὺ φοιτήτρια τῆς Νομικῆς, νὰ μὴν καταλαβαίνεις τὴ γλῶσσα τῆς ἐκκλησίας, αὐτὴ ποὺ οἱ παπποῦδες μας καὶ οἱ μανάδες μας καταλάβαιναν τόσο καλά, ἂν καὶ ἀγράμματοι; «Μᾶς ἔβαλαν λίγα ̓Αρχαῖα, μοῦ ἀπάντησε, ἀλλὰ δὲν εἴχαμε μεταφράσεις. ̓Αναγκάστηκα νὰ πάρω ἕνα χρόνο μαθήματα Γερμανικὰ καὶ νὰ παραγγείλω μεταφράσεις ἀπὸ τὴ Γερμανία, γιὰ νὰ μπορέσω νὰ τὰ ἐξηγήσω». Κύριε ἐλέησον, ἔφριξα μ ̓ αὐτὸν τὸν τραγέλαφο. ̓Ακοῦς ἐκεῖ, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες νά περιμένουμε ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς νὰ μᾶς μεταφράσουν τὴν γλῶσσα μας! Μήπως ἀλήθεια δὲν ὑπάρχουν καθηγηταὶ στὴν ̓ Ἑλλάδα, σκέφτηκα, γιὰ νὰ διδάξουν τὰ ̓Αρχαῖα στὰ παιδιά μας; Ποὺ χάνουν τὶς ὧρες τους διαβάζοντας ὅλα αὐτὰ τὰ σαχλὰ περιοδικά, ποὺ τὰ ἀφήνουν πιὸ κούφια καὶ πιὸ κενὰ ἀπὸ πρίν; ̓Εμεῖς εἴχαμε καθηγητάς ἁγίους, ἥρωας. "Αστραφτε καὶ βροντοῦσε ἡ "Ἔδρα σὰν μᾶς παράδιδαν Σοφοκλῆ καὶ Εὐριπίδη, ἐν γένει ̓Αρχαῖα. Περάσαμε τόσα χρόνια στὴ σκλαβιὰ καὶ ξαναγίνάμε ἐλεύθερο Κράτος, γιατὶ φυλάξαμε βαθειὰ μέσα μας πρὸ πάντων τὴν γλῶσσα μας. Τώρα ποὺ νοθεύομε τὴν γλῶσσα μας, καὶ περηφάνεια καὶ ἰδανικὰ δὲν ὑπάρχουν, παρὰ μόνο τὸ συμφέρον, ποῦ πηγαίνουμε, ποῦ θὰ καταλήξουμε, ποῦ ὁδηγοῦμε τὰ παιδιά μας; Μὲ τὴν ἔκφραση τῆς ἐξαιρέτου ἐκτιμήσεώς μου Νίκη Μπιλλήρη Κάλυμνος ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, ̓Επιτρέψατέ μου, νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὸ ἄρθρο σας «Ποιοὶ εἶναι “αὐτοὶ ̓ ̓ ἐπιτέλους; Τί εἴμαστε “ἐμεῖς ἐπί τέλους»; Καὶ νὰ σᾶς πῶ κι ἐγώ, λίγα δικά μου ταπεινὰ λόγια. Κάντε κάτι, ὅσο εἶναι ἀκόμη καιρός. "Ολοι ἐσεῖς τοῦ «Δαυλοῦ» μαζὶ μὲ ὅσοὺς ὑπάρχουν -- ἂν ὑπάρχουν. Κάποια κίνηση. Μιὰ πρωτοπορία. ̓Ανοίξτε ἕνα βιβλίο. Καλέστε τὸν λαὸ νὰ βάλει μιὰ ὑπογραφή, νὰ ψηφίσει καὶ νὰ ξυπνήσει ἀπ ̓ τὸ ἀφιόνι τῆς μπάλλας καὶ τοῦ ΠΡΟ-ΠΟ. Γιὰ νὰ δοῦμε τί θὰ γίνει μὲ τὸ μέλλον μας, μὲ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας. Εἶναι σωστὸ ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι αὐτοῦ τοῦ «φτωχοῦ τόπου» νὰ στεκόμαστε ἀμέτοχοι σ ̓ αὐτὴν τὴν καταστροφή; Εἶναι νοητό, ὅταν μετὰ ἀπὸ καιρὸ (γιὰ νὰ μὴν πῶ χρόνια) ἀνοίξωμε ἕνα Λατινικὸ βιβλίο, νὰ βλέπωμε ὅτι ἔχομε ξεχάσει ὅ,τι ἔχομε μάθει. Εἶναι ξένη γλῶσσα. Τὸ λέει ἄλλωστε ἀπὸ μόνη της ἡ λὲξη «ξένη». ̓Ἐπιτρέπεται ὅμως, Ἕλληνες κάθε ἡλικίας, νὰ πρέπει νὰ ἀνοίξωμε τὸ περιοδικὸ «Δαυλὸς» ---- δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχουν ἄλλα παρόμοια --- γιὰ νὰ διαβάζωμε, νὰ θυμώμαστε τὴν μητρική μας γλῶσσα; Καὶ νὰ μᾶς ξενίζει τὸ γεγονὸς ὅτι κάπου τὴν ξεχάσαμε, κάπου μᾶς δίνει τὴν αἴσθηση τῆς ξένης γλώσσας; “Οταν ὅλοι τὴν ἀπαρνήθηκαν, περιοδικά, ἐφημερίδες, ΤΟΝ. καὶ μᾶς βομβαρδίζουν μ ̓ ἐκεῖνα τ ̓ ἄνοστα: «Τὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων τῆς ̓Ἑλλάδας» καὶ ἀναρρίθμητα ἄλλα μαργαριτάρια καὶ γελοιότητες; Σὰν ἐκεῖνα κάποιου καθηγητοῦ (δὲν θυμᾶμαι τὸ ὄνομά του) ποὺ μιλοῦσε στὴν ΤΙΝ. κι ἔλεγε, καὶ