4596 ΕΙΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Μετά τιμῆς "Ελένη Θεολογίδου-Βελισσάρη Μακεδονίας 27 ̓Αθήνα τοῦ ἐπέτρεπαν νὰ λέει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ λέμε ὁ συγγραφεύς, ἡ συγγραφεύς, ἀλλὰ ὁ συγγραφέας καὶ ἡ συγγράφισσα. Αν εἶναι δυνατόν. Ἢ ἀποκρυπτογράφηση τοῦ Δίσκου τῆς Φαιστοῦ ̓Αξιότιμε, Κύριε Λάμπρου, Εἰς τό ἔγκριτον μηνιαίας ἐκδόσεως Περιοδικόν σας «ΔΑΥΛΟΣ», ἀριθμὸς τεύχους 78 (τόμος Ζ ́) ̓Ιούνιος 1988 δημοσιεύσατε ὑπὸ τὰ ἀρχικὰ Κ.Π. τὸ «Προτεραιότητα ἐνδιαφερόντώων...», ἀπευθυνόμενονς εἰς τὸν Κωθηγητήν κ. Μανώλη ̓Ανδρόνικον: εἰς τὴν ὃ 3 γράφετε: «Δημοσιεύθηκε καὶ στὴν “Ελλάδα ἡ εἴδηση ὅτι ὁ Ρῶσος Βλ. Μιχαήλωφ μπόρεσε νὰ διαβάση τὸν Δίσκο τῆς Φαιστοῦ {...)». Σᾶς πληροφορῦ ὅτι ὁ ̓Ἑκδοτικὸς Οἱκος «Φμυρνιωτάκη», Σόλωνος 86, ἔχει κυκλοφορήσει τὸ ἔργον «ΗΠ ἀποκρυπτογράφηση τοῦ Δίσκου τῆς Φαιστοῦ» τοῦ (θανόντος ἀπὸ τὴν ἐπάρατον ἀσθένεια εἰς νεαρὰν ἡλικίαν καὶ ἐγκαταλείψαντος σύζυγον καὶ τέκνα ἄρρενα) Θεοδώρου ̓Αξιώτου, ἀποφοίτου τῆς Σ.Σ. Εὐελπίδων, τῆς ̓ Ανωτέρας Σχολῆς Πολέμου καὶ Στρ. Σχολῶν ”Αμερικῆς, Γερμανίας, Γαλλίας μὲ πλουσίαν συγγραφικὴν παραγωγικἠν ἐργασίαν. Εἶναι ἀπορίας δὲ ἄξιον, πῶς δὲν ἀπέκτησε ἔστω καὶ μετὰ θάνατον τὸν τίτλον τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ, διότι ρίχνει νέο φῶς στὰ μυστήρια τῶν Πυραμίδων καὶ τῶν Μεγαλιθικῶν ἔργων, ποὺ ἦταν ὠργανωμένα σὲ ἕνα Ἑλληνικὸ παγκόσμιο γεωδαιτικὸ σύστημα. Μὲ ἄπειρη ἐκτίμησιν Πίνδαρος Χρ. Γκίλλας Ταξίαρχος (Τ/68) ἐ.ἀ. Ζωγράφου ̓Αθῆναι Ὃ τρομακτικὸς κίνδυνος τῆς ἀγλωσσίας-ἀλογίας ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, ̓Εδιάβασα μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον τὸ ἄρθρο τοῦ Μετεώρου «Ὁ τρομακτικὸς ἐφιάλτης τῆς ἀγλωσσίας - ἀλογίας» (τεῦχος 77, σσ. 4382-4383). Τὸ φαινόμενο τῆς ᾱγλωσσίας δὲν εἶναι ἀποκλειστικὰ ἕλληνικό, ὅπως σωστὰ γράφει ὁ Μετέωρος. Μιὰ μελέτη δημοσιευθεῖσα στὴν «Εφημερίδα τῆς Γενεύης) ἀπὸ τὸν Λουί Βινιτζέρ, δημοσιευθεῖσα μάλιστα πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν, περιεῖχε μερικὰ στοιχεῖα συγκλονιστικά: ̓Αμερικανοὶ ἀποδεδειγμένα ἐπικοινῶοἱ νοῦν ὅλο καὶ ὀλιγώτερο στὴν γλῶσσα τους καὶ ἕνα σημαντικὸ ποσοστὸ δὲν ἤξερε νὰ μετρᾶ σωστά ὡς τὸ εἴκοσι. Σύμφωνα μὲ ἐπίσημες ἀμερικανικὲς πηγές, κατέληγε ἡ μελέτη, περὶ τὸ 2060 τοῦ ἀμερικανικοῦ πληθυσμοῦ εἶναι οὐσιαστικὰ ἀγράμματοι (ἡ ἐν λόγω μελέτη ἐδημοσιεύθη στὶς 26 καὶ 27 Ιουνίου 1980). ̓Εξ ἴσου περιορισμένη εἶναι ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸν περίγυρό του. Κατὰ συνέπεια ἡ κριτική του ἱκανότητα εἶναι ἐξαιρετικὰ περιορισμένη καί εἶναι μοιραῖο νὰ καθίσταται ἕρμαιο τῶν διαφόρὼν «σκεπτομένων» ἐπιτηδείων, τῶν οἶωνδήποτε ἐκκολαπτομένων δικτατορίσκων καῖ τῶν κάθε λογῆς ἀρτηριοσκληρωτικῶν «ἰδεολόγων». Τὸ ἄρθρο θίγει πολὺ σύντομα, εἶν ̓ ἀλήθεια, καὶ τὴν σχέση τῆς σημερινῆς ἀγλωσσίας μὲ τὸν τεχνολογικὸ πολιτισμό. Εἶναι ἡ τεχνολογία (ποὺ ἔχει εἰσδύσει σὲ πάμπολλους τομεῖς τῆς ζωῆς μας) αἰτία, κατὰ ἕνα σημαντικὸ ποσοστό; Τὸ ἐρώτημα αὐτὸ εἶναι πολύπλοκο καὶ δὲν ἐπιδέχεται μιὰ ἁπλῆ καταφατικὴ ἢ ἀρνητικὴ ἀπάντηση. Τὸ θέμα τοῦτο (καθὼς καὶ τὸ εὐρύτερο θέμα τῆς ἐπιρροῆς τῆς τεχνολογίας καὶ δὴ τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν στὴν ζωὴ τοῦ μέσου ἀνθρώπου) ἔχουν ἀπασχολήσει ἐπιφανεστάτους ἐπιστήμονες, ὅπως τὸν Χέρμπερτ Σάιμον, τὸν Γιόζεφ Βάϊζεμπά-