ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΔΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 4597 ουμμ, τὸν Τζών Μακάρθυ καὶ ἄλλους. Καὶ ἄν ἀκόμη παραδεχθοῦμε ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι ἡ ἐποχή τοῦ «ἀναλφαβητισμοῦ τῆς πληροφορικῆςο) κατὰ τὴν προσφυεστάτη ἔκφραση τοῦ καθηγητοῦ τῆς πληροφορικῆς στὸ Τεχνολογικὸ ̓Ινστιτοῦτο τῆς Μασσαχουσέτης (ΜΙΤ. Γιόζεφ Βάϊζεμπάουμ, εἶναι αὐτὸ ἀρκετὸ ὥστε νὰ ἀποφανθοῦμε ὅτι ἡ τεχνολογία συμβάλλει τὰ μέγιστα στὴν παγκόσμια ἀγλωσσία; Πιστεύω πώς ἡ τεχνολογία δὲν εἶναι οὔτε εὐλογία οὔτε κατάρα. ̓Αναπτύσσεται καὶ ἀλλάσσει μαζὶ μὲ τὴν κοινωνία. Τὰ ἀποτελέσματά της καὶ ἡ ἐπίδρασή τῆς ἐξαρτῶνται σέ τελευταία ἀνάλυση ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ἀπὸ τὴν ἱεράρχηση τῶν ἀξιῶν μας, ἀπὸ τὴν βαθύτερη παιδεία μας. Χαίρομαι δὲ ἰδιαίτερα, ὅταν ὁ Μετέωρος γράφει πώς: « ̓ΗἾ ἀγλωσσία ...εἶναι κατάσταση ποὺ μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μόνο μ ̓ ἕνα τρόπο: τὴ Γλῶσσα, τὸν Λόγο». Τὴν Παιδεία, μ ̓ ἄλλα λόγια. Τὴν Παιδεία ἐκείνη, ἡ ὁποία μᾶς καθιστᾶ ὄχι ἁπλῶς ἱκανοὺς νὰ ἐπικοινωνοῦμε, νὰ προσεγγίζουμε τὴν πραγματικότητα καὶ νὰ κατανοοῦμε τὸν κοινωνικό μας περίγυρο, ἀλλὰ καὶ ἡ ὁποία ταὐτόχρονα μᾶς ἐπιτρέπει τὴν ἀναζήτηση μιᾶς πορείας πρὸς τὴν αὐτεπίγνωση. ̓Αλλ ̓ ἐπί τοῦ τελευταίου τούτου θέματος τῆς Παιδείας ἐλπίζω νὰ ἐπανέλθω μέσα ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ ἐκλεκτοῦ σας περιοδικοῦ. Μετὰ τιμῆς Μιχαὴλ Δανίκας Λέκτωρ στὸ Τεχνολογικὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Εἰπάπονεη ( Ἐρευνητικὴ ̓ Ομὰς 'Ὑψηλῶν Τάσεων) Εἰηάπονεη - - Ολλανδία Μία πρόταση γιὰ τὸ σύγχρονο ̓Αλφάβητο Κύριε διευθυντά, ̓Ενῷ ὁ «Δαυλὸς» διεξάγει ἕνα ἐπικὸν ἐθνικὸν ἀγῶνα, λίαν ἐπιστημονικὸν καὶ γόνιμον, διὰ τὴν καταγωγὴν τοῦ ̓ Ελληνικοῦ ̓Αλφαβήτου, σκόπιμον εἶναι νὰ ἀσχοληθῶμεν, δι ̓ ὀλίγων, μὲ μίαν μικρὰν βελτίωσιν τοῦ σημερινοῦ τοιούτου. Παρ ̓ ὅλον ὅτι ἡ γλῶσσα μας -. τὸ πολυτιμότερον δημιούργημα τοῦ γηίνου πολιτισμοῦ -- καταστρέφεται, μὲ ἐπιβληθείσὰς καταστροφάς τὸν μαλλιαρισμόν, τὸν βανδαλισμὸν τοῦ Συντακτικοῦ καὶ τῆς Γραμματικῆς, τό μονοτονικόν, τὴν «ἁπλοποίησιν» τῆς ὀρθῆς γραφῆς κ.ἄ., καὶ μὲ ἀναμενομένας καταστροφὰς τὴν φωνητικὴν «ὀρθογραφίαν», τὸν ἐκλατινισμὸν κ.λπ., καλὸν εἶναι ἡμεῖς οἱ ὀλίγοι, ὡς οἱ τελευταῖοι τῶν Μοϊκανῶν, νὰ ἀσχολούμεθα μὲ ὢφελίμους, ἀλλὰ καὶ λογικάς, ἐξελίξεις της. Μία ἐξ αὐτῶν ἀφορᾶ εἰς τὸ ἀλφάβητόν μας, περὶ τῆς ὁποίας ἀσχολούμεθα κατωτέρω: Ὡς γνωστόν, τὸ ἀλφάβητόν μας περιλαμβάνει 24 γράμματα, ἤτοι 7 φωνήεντα, 8 ἡμίφωνα καὶ 9 σύμφωνα. Περαιτέρω ὑπάρχουν καὶ αἱ 8 δίφθογγοι, σχηματιζόμεναι κατὰ ζεύγη φωνηέντων, μὲ χρησιμοποίησιν ὅλων τούτων πλὴν τοῦ ω. ̓Εκ τῶν 8 διφθόγγων, ὅμως, μόνον 3, αυ, ευ, ηυ, ἀκούονται μὲ δύο φθόγγους (ὁ πρῶτος φθόγγος των ἀκούεται ὡς τὸ ἀποτελοῦν τοῦτον φωνῆεν, ὁ δὲ δεύτερος, γραφόμενος διὰ τοῦ υ, προφέρεται ὁτὲ μὲν ὡς β καὶ ὁτέ ὡς φ). Αἱ ἄλλαι 2 δίφθογγοι, ει, οἱ, υι, ἀκούονται μόνον μὲ ἕνα φθόγγον, τὸν τοῦ δευτέρου των γράμματος, πλὴν τοῦ υι, ὅπου τὸ ὁμόηχον υ εἶναι περιττὸν νὰ ἀκουσθῆ (ἑπομένως, οὐχὶ ὀρθῶς λέγονται δί- φθογγοι). Η ἑβδόμη δίφθογγος, αι, ἀκούεται ὡς ε, τὸ ὁποῖον οὐδεμίαν φωνητικήν σχέσιν ἔχει μὲ τὰ δύο γράμματα τῆς διφθόγγου ταύτης, μονοφθόγγως ὅμως προφερομένης καί αὐτῆς. Πάντως, ἅπασαι αἱ ὡς ἄνω 7 δίφθογγοι ἀκούονται μὲ γνωστάς προφοράς γραμμάτων τοῦ ̓Ελληνικοῦ ̓Αλφαβήτου. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς τήν τελευταίαν δίφθογγον, τὸ ου, περὶ τῆς ὁποίας γίνεται ἡ παροῦσα πρότασις. Αὕτη οὐδεμίαν φωνητικὴν σχέσιν ἔχει μὲ τὰ συνθέτοντα ταύτην δύο φωνήεντα, ἀλλά καὶ μὲ οὐδένα ἕτερον ἦχον προφορᾶς τῶν ἄλλων "Ελληνικῶν γραμμάτων. Ἔχομεν, λοιπόν, μίαν ἐντελῶς ἄλλην, πρωτότυπον, μονοφθογγικὴν προ-