Παρμενίδης: Ἧ θειότητα τῆς νοήσεως ἣν «πρωία» ἑνός Ψευτο - πολιτι- Τ σμοῦ, τέτοιου σὰν τὸ «δικό» µας, θὰ εἶδε ν᾿ ἀνατέλλγ ὁ ἀγαθὸς Παρμε- νίδης, καὶ μάλιστα ψευτοπολιτισμοῦ, ποὺ θεωρητικὰ δὲν ἀποκλείει ἡ δικὴ του δι- δασκαλία, ποὺ ἀναγνωρίζει τὴν ὕπαρξη πολλῶν ποιοτήτων, πολλῶν ὄντων. 'Ὑπερεξηκοντούτης καὶ παρέμενε ἀ- κόμη «ἄ-κριτος» ὀρθολογιστής - λογι- χιστῆς, δίδοντας πίστη στὶς αἰσθήσεις του, ποὺ -- ἄν καὶ εἶχε εὐγενῆ καὶ ὄχι βάρβαρη ψυχὴ, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὴν ἄποφη τοῦ ᾿Ηράκλειτου --- τὸν ἀπατοῦ- σαν, πληροφορώντας τον, ὅτι ὑπάρχουν μὴ ὄντα, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἄρνηση τῶν ὄντων. Ὃ διακεχριμένος, λοιπόν, «ἐπ᾿ ἀρε- τῇ» Παρμενίδης περιφρονοῦσε τὴν ᾿Α- λήθεια καὶ, μὲ μιὰ λογικὴ ἐπιχειρηματο- λογία, ἔπειθε τοὺς συζητητὲς μαθητὲς του, ὅτι τὸ μὴ ὄν ὑπάρχει, καὶ μάλιστα ἀποτελεῖ ποιότητα. ᾿Αλλὰ τά ἴδια ὄντα, μὲ τὴ λογικὴ αὐτή, θὰ μποροῦσαν νὰ λαμβάνωνται καὶ σὰν μὴ ὄντα, δηλαδὴ σὰν θετικὲς καὶ ἀρνητικές ποιότητες ταυτόχρονα, δηλα- δὴ σὰν «εἶναι» καὶ «μὴ εἶναι». Τὰ διπλο- σήμαντα αὐτὰ τῆς διδασκαλίας του δη- μιουργοῦσαν κάτι τὸ ἀλλοπρόσαλλο, κά- τι σχετικὸ μὲ τά μυθολογικὰ τέρατα πού ἔφεραν δυὸ χεφάλια, ὅπως ὁ Ρωμαῖος θεὸς ᾿Ιανός. 'Ο ἴδιος ἄνθρωπος μὲ δυὸ γνῶμες γιὰ τὸ ἴδιο. πράγμα, μὲ διαφορε- τικὲς ἀντιλήψεις τήν ἴδια στιγμὴ, μὲ διαφορετικοὺς τρόπους κ.ο.κ. Ὅ,τι δη- λαδὴ συμβαίνει σήμερα, ποὺ ὁ κοσμο - πολιτισμὸς µας κατάφερε νὰ δημιουργή- ση τὰ ἀνθρωπόμορφα «ρομπὸτ», ποὺ μέ- σὰ τοὺς κουβαλοῦν τὶς σκέψεις καὶ τὶς συνταγὲς τοῦ κατεστημένου ὑπό τὸ πρῖ- σµα κάποιου ὁποιουδήποτε προτύπου. Πρόκειται, δηλαδὴ, γιὰ κλασσική μορφὴ ψυχο - πνευματικοῦ διχασμοῦ, ποὺ σή- µερα προσέλαβε τερᾶστιες διαστάσεις]. « ” ε ’ / « -- Η ἴδια ὡσαύτως θεωρία ὡδηγοῦσε καὶ στὴν ἀμηχανία ἐξ αἰτίας τοῦ ἀτέρμο- νος ἀριθμοῦ ποιοτήτων, ποὺ δημιουργοῦν " ᾽ Ἀ ͵ / 4 ε - ἕνα ἰδεολογικὸ δαίδαλο, μέσα στὸν ὁποῖο χάνεται ὁ ἄνθρωπος. ᾿Η βασισμένη στὸ -------.- Τοῦ Σ. ΠΑΝΑΓΟΥ λογιχισμὸ καὶ τὶς αἰσθήσεις διδασκαλία τοῦ ᾿Ελεάτη ἄφηνε πολλὲς ρωγμὲς καὶ παράθυρα γιὰ διπλόδροµους καὶ ἀμφι- λογίες καὶ στούς ἐπίδοξους λογοχράτες, ἐπιστημονίζοντες καὶ ἐξουσιαστὲς, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ βυθίσουν τὴν ἀνθρωπό- τητα στὸν ἐπιστημονικὸ δογματισμὸ. Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἄγνοιας δὲν ἔχουν αἴσθηση τοῦ μέτρου καὶ ἀνεπίλεκτα συγκοµίζουν τὴν ὅποια γνώση τοῦ ἀ-νόητου καί ἀνού- σιου ἱστορισμοῦ. 'Ὁ Παρμενίδης διαισθάνθηκε τὸν χίν- δυνο ποὺ ἐγχυμονοῦσε ἡ θεωρία του. Εἶδε τὴ ερναία Ύδρα, ποὺ λέγεται φευτοεπιστήµη, νά κυοφορῆται µέσα στὴν ὅποια θεωρία ποὺ βασίζεται στίς ἐξενα- ντιωµένες αἰσθήσεις, ποὺ λειτουργοῦν ἀνεξάρτητα τοῦ λόγου τοῦ νοοῦντος ἀν- θρώπου, νὰ δηλητηριάζη τὴν ἀνθρωπό- τητα μὲ τὰ πάσης φύσεως διπλοσήµαν- 1. «Οὐχ οἵδ᾽ ὅττι θέω' δίχα μοι τὰ νοήμματα» (Σαπφώ, ἄποσπ. 1371, ἀ).