4598 φοράν, πέραν τῶν 24 γνωστῶν ἀλφαβητι- κῶν µας προφορῶν. “ὥστε ἡ «δίφθογγος» αὕτη, μὲ ἐντελῶς ἰδικόν της φωνητικὸν φθόγγον, εἶναι μονόφθογγος, ὅπως εἶναι μονόφθογγα, μὲ ἴδιον φωνητικὸν φθόγγον ἕ- καστον, καὶ τὰ 24 γράμματά µας" ἀκόμη καὶ 4 ἐκ τῶν διφθόγγων μας, τῶν φθόγγων των. ὅμως, ὄντων ὁμοίων μέ τινας τοιούτους τῶν γραμμάτων μας. ᾿Επὶ μακρόν, παλαιότερον (καὶ ἀκόμη συνηθίζεται ὑπό τινων τοῦτο), ἡ «δίφθογ- γος» οὐ ἐγράφετο δι᾽ ἑνός μοναδικοῦ συμ- βόλου, μὲ βάσιν τὸ ο καὶ μὲ ὑπέρθεσιν τὸυ (ο). ᾿Εφ᾽ ὅσον, λοιπόν, τὸ ου ἔχει τελείως ἰδικήν του προφορὰν καὶ ἰδικόν του σύμ- βολον, πρέπει νὰ καταργηθῆ ὡς δίφθογγος καὶ νὰ θεωρῆται γράμμα τοῦ ᾿ Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου, τιθέμενον, ἐν τῇ ἀλφαβητικῇ σειρᾷ, κἄπου εἰς τὸ μέσον του. (Μετὰ τὴν ὡς ἄνω πρότασιν, καλὸν εἷ- ναι νὰ ἀσχοληθῶμεν καὶ μὲ δύο σημεῖα ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ στίξεως. Τὸ ἕν τούτων εἶναι τὰ εἰσαγωγικά, τιθέμενα ἑκατέρωθεν φράσεων, ὡς ἐλέχθη- σαν ὑπὸ τινος. ᾽Αλλὰ ἡ ἐξέλιξις ἐπέβαλε καὶ ἄλλην χρῆσιν των, διὰ τῆς ὁποίας ὑπο- νοεῖται τὸ δῆθεν. Π.χ. αὐτός εἶναι «ἔντι- μος», τὸ ὁποῖον σηµαίνει ὅτι αὐτός οὖδε- µίαν σχέσιν ἔχει μὲ τὴν ἐντιμότητα. ᾿Ηρεύ- νησα τὰς Γραμματικάς µας, ἀλλὰ τοιαύτη χρῆσις δὲν ἀναφέρεται. Τέλος: τὸ ἐρωτηματικόν µας (:), τιθέµε- νον εἰς τὸ τέλος μακρῶν φράσεων καὶ χω- ρίς ἐρωτηματικὴν λέξιν εἰς τὴν ἀρχήν των (πῶς, διατί κ.λπ.), προβληματίζει τὸν ἀνα- γνώστην, ὡς πρός τὸ ἐὰν ἡ φράσις εἶναι ἐ- ρωτηματικὴ ἢ ὄχι καὶ τὴν διαβάζει ἐκ νέ- ου. Προτείνεται ἡ τοποθέτησις τοῦ συµβό- λου 3 πρὸ ταύτης). Μετὰ τιμῆς ᾽Αχιλλεύς Τάγαρης ᾽Αντιστράτηγος -. Πολιτικὸς ἐπιστήμων Περὶ τὴν ᾿Ανθολογία τοῦ «Δαυλοῦ» Κύριε διευθυντά, Μὲ τὴν ἐπιστολή µου στὸ 76ο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ἤθελα νὰ ἐκβάλω φωνὴ δια- μαρτυρίας γιὰ τὴν καταχώριση στὰ λογο- τεχνικὰ περιοδικὰ σχεδὸν κατ᾽ ἀποκλει- στικότητα ποιημάτων ποὺ τὰ βάπτισαν «ἐ- λεύθερο στίχο», χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρεται κα- νεὶς ἂν τὰ διαβάζουν αὐτοί ποὺ τοὺς τὰ προσφέρουν, καὶ νὰ παρακινήσω κάποιον ἀπ᾿ τοὺς ἐκλεκτοὺς συνεργάτες σας νὰ δώ- σει διὰ µέσω τοῦ περιοδικοῦ σας μερικὰ στοιχεῖα γύρω ἀπ᾿ τὴν ποίηση. Δὲν ἔχω τίποτα μὲ τὴν ποιήτρια, ποὺ μπορεῖ νὰ ἐκ- φράζεται ὅπως αὐτή θέλει. Τὴν λέξη γρί- φος τήν γράφω μὲ τὴν ἔννοια ποὺ τῆς δί- νουµε -- δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴ φιλοσοφική της ἀνάλυση. Τὸν ἀξιότιμο κύριο Παναγιωτᾶτο, ποὺ δὲν γνωρίζω προσωπικῶς, τὸν διαβεβαιώ- νω, πὼς τὸν ὑπολήπτομαι πολὺ περισσότε- ρον ἀπ᾿ ὅ,τι ἐκεῖνος ἐμένα. Τὸ λέγω ξεκά- θαρα: μοῦ εἶναι ἀδιανόητον καὶ δὲν εἶμαι εἰς θέσιν νὰ τὸν μιμηθῶ. "Οταν λέγω στὸ δηµοσίευµά µου, «προσπάθησε νὰ βγάλει Κάποιο νόημα χωρὶς νὰ μπορέσει», διευ- κρινίζω ἐπιγραμματικὰ «γιατὶ δὲν ὑπῆρχε κάτι τέτοιο». Κι᾿ αὐτὸ βέβαια κατὰ τὴν δι- κή µου ἐκτίμηση, ποὺ δὲν διαθέτω τὴν ἵκα- νότητα κανενός Κάλχαντος. Θὰ ἦταν ἀνε- πίτρεπτο νὰ τοῦ «καταλογίσω ἀνεπάρκεια», καθώς λέγει. 'Ο κ. Παναγιωτᾶτος εἶναι γνωστὸς καὶ καταξιωμένος σωστὸς πνευ- ματικὸς ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ᾱ- πὸ λιβανίσματα, οὔτε καὶ τὰ θέλει, ἀλλὰ οὔ- τε κι᾿ ἐγώ τὸ συνηθίζω. Μὲ τοῦτα τὰ λίγα ἐλπίζω νὰ τὸν ἔπεισα καὶ θέλω νὰ μὲ βλέπει σὰν εἰλικρινῆ φίλο του. ; Μετὰ τιμῆς ᾿ΗἨλίας Π. Γαζῆς Βριλήσσια