ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ «ἀν ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΧΡΥΣΟΧΟΟΥ Τόν παλιὸ καλὸ καιρὸ - «Τῆς καλομάνας τὸ παιδί, τὸ πρῶτο νά ̓ναι κορίτσι». "Αντε, καλορίζικο. Καὶ δὲς τὶ ὄμορφο... Τί κατσούφιασες; τὸν μαλώνει ἡ μαμμή. Κι ἡ πρώτη ἀδελφή σου κορίτσι ἤτανε. Καὶ μὴν ξεχνᾶς ὅτι αὐτὴ σὲ μεγάλωσε. Στὴ γέννα τοῦ τρίτου της παιδοῦ πέθανε ἡ μάνα σου. ̓Αλλοῦ ὁ νοῦς τοῦ Σιδέρη. Οὔτε τὸ κορίτσι του εἶδε, οὔτε τὰ λόγια τῆς μαμμῆς ἄκουσε. Σκεφτικός πάει στὴν ἄλλη κάμαρα, κάθεται στὴν καρέκλα καὶ πιάνει μὲ τὰ δυό του χέρια τὸ κεφάλι. Πῶς θὰ τὸ μάθουν οἱ φίλοι του; Πῶς θὰ πάει στὸν καφενέ; Μὲ τί μοῦτρα θὰ τοὺς τὸ πεῖ; Καὶ τί θὰ τοῦ ἆπαντήσουν: «Νὰ σοῦ ζήσει τὸ κορίτσι» «Νὰ τὸ χαίρεσαι τὸ κορίτσι» Μαραγκὸς ὁ Σιδέρης, τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πατέρα του, ρίχτηκε μὲ τὰ μοῦτρα στὴ δουλειά. Βρῆκε εὐκαιρία νὰ τελειώσει κάτι παραγγελίες. Ἔτσι ἕξεγλυστροῦσε ἀπ ̓ τὸν καημὸ ποὺ τὸν ζεματοῦσε. Φαρμακωμένη κι ἡ Σιδέραινα. Ὅμος τί φταίει κι αὐτή; Καὶ τοῦτος ὅλο μουτρωμένος. Κι οὔτε γύριζε νὰ δεῖ τὸ κοριτσάκι του δυὸ μῆνες τώρα. Μονάχα στὴ βάφτιση γλύκανε τὸ μοῦτρο του, ὅταν ἄκουσε τὸν παπᾶ νὰ λέει: «Καὶ τ ̓ ὄνομα αὐτῆς Χρυσή». Χρυσὴ ἡ μητέρα του, ποὺ δὲν τὴ γνώρισε. Κι ἦρθε τ ̓ ἀγόρι. 'Ο Στρατῆς του. Τ ̓ ὄνομα τοῦ πατέρα του. ́Αστραψε ὁλόκληρος ὁ Σιδέρης. Ἔτρεξε στὸ καφενεῖο. Κέρασε γνωστοὺς καὶ ξένους. Συνέχεια κερνοῦσε τοὺς φίλους. Τώρα, μάλιστα. Δὲ σταμάτησε ἡ κλήρα τοῦ Στρατῆ. Στρατῆς Παπαστράτος ὁ πατέρας του, Στρατῆς Παπαστράτος ὁ γιός του. Κι ὅταν ἄρχισε νὰ κάνει τὸ μωρὸ «στράτα, στρατούλα», ἦρθε καὶ τ ̓ ἄλλο τ ̓ ἀγόρι, ὁ Κωστῆς. Ἴσαμε τ ̓ αὐτιὰ ἄνοιγαν τὰ στόματα τοῦ πατέρα καὶ τῆς μάνας ἀπ ̓ τὴ χαρὰ καὶ τὸ γέλιο. Τότε θυμήθηκε ἡ Σιδέραινα καὶ τὴ Χρυσή, ποὺ ἤτανε τότε τεσσάρω χρονῶ. -- Χρυσή, πρόσεξε τὸ μωρό, νὰ πάω νὰ πλύνω τὰ ροῦχα. Κοντὰ στὸ μωρὸ ἡ Χρυσὴ νὰ τὸ νταντέψει, νὰ τὸ μερώσει, νὰ τὸ νανουρίσει γιὰ νὰ κοιμηθεῖ. Κι ἡ μαμὰ ὅλο νὰ διατάζει. -- Χρυσή, μάζεψε φρύγανα καὶ τσαλιὰ γιὰ προσάναμμα. Κι ἡ Χρυσὴ ἀπὸ τότε θυμᾶται ὅτι ἔπρεπε πιὰ νὰ δουλεύει. Εἰκονογράφηση: Μ. ΘΕΩΝΑ