ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ «ἀν - «Τῆς καλομάνας τὸ παιδί, τὸ πρῶτο νά ᾽ναι κορίτσι». "Αντε, καλο- ρίζικο. Καὶ δὲς τὶ ὄμορφο... Τί κατσού- φιασες; τὸν μαλώνει ἡ μαμμή. Κι ἡ πρώτη ἀδελφή σου κορίτσι ἤτανε. Καὶ μὴν ξεχνᾶς ὅτι αὐτὴ σὲ μεγάλωσε. Στὴ γέννα τοῦ τρίτου της παιδοῦ πέθανε ἡ μάνα σου. ᾿Αλλοῦ ὁ νοῦς τοῦ Σιδέρη. Οὔτε τὸ κορίτσι του εἶδε, οὔτε τὰ λόγια τῆς μαμμῆς ἄκουσε. Σκεφτικός πάει στὴν ἄλλη κάμαρα, κάθεται στὴν καρέκλα καὶ πιάνει μὲ τὰ δυό του χέρια τὸ κεφά- λι. Πῶς θὰ τὸ μάθουν οἱ φίλοι του; Πῶς θὰ πάει στὸν καφενέ; Μὲ τί μοῦ- τρα θὰ τοὺς τὸ πεῖ; Καὶ τί θὰ τοῦ ἆπα- ντήσουν: «Νὰ σοῦ ζήσει τὸ κορίτσι» «Νὰ τὸ χαίρεσαι τὸ κορίτσι» Μαραγκὸς ὁ Σιδέρης, τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πατέρα του, ρίχτηκε μὲ τὰ μοῦτρα στὴ δουλειά. Βρῆκε εὐκαιρία νὰ τε- λειώσει κάτι παραγγελίες. Ἔτσι ἕξε- γλυστροῦσε ἀπ᾿ τὸν καημὸ ποὺ τὸν ζεματοῦσε. Φαρμακωμένη κι ἡ Σιδέραινα. Ὅ- μος τί φταίει κι αὐτή; Καὶ τοῦτος ὅλο μουτρωμένος. Κι οὔτε γύριζε νὰ δεῖ τὸ κοριτσάκι του δυὸ μῆνες τώρα. Μονά- χα στὴ βάφτιση γλύκανε τὸ μοῦτρο του, ὅταν ἄκουσε τὸν παπᾶ νὰ λέει: «Καὶ τ᾽ ὄνομα αὐτῆς Χρυσή». Χρυσὴ ἡ μητέρα του, ποὺ δὲν τὴ γνώρισε. Κι ἦρθε τ᾽ ἀγόρι. 'Ο Στρατῆς του. Τ᾽ ὄνομα τοῦ πατέρα του. ΄Αστραψε ὁ- λόκληρος ὁ Σιδέρης. Ἔτρεξε στὸ κα- φενεῖο. Κέρασε γνωστοὺς καὶ ξένους. Συνέχεια κερνοῦσε τοὺς φίλους. Τώρα, μάλιστα. Δὲ σταμάτησε ἡ κλήρα τοῦ Στρατῆ. Στρατῆς Παπαστρά- τος ὁ πατέρας του, Στρατῆς Παπαστρά- τος ὁ γιός του. Κι ὅταν ἄρχισε νὰ κά- νει τὸ μωρὸ «στράτα, στρατούλα», ἦρ- θε καὶ τ᾽ ἄλλο τ᾽ ἀγόρι, ὁ Κωστῆς. Ἴσαμε τ᾽ αὐτιὰ ἄνοιγαν τὰ στόματα ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΧΡΥΣΟΧΟΟΥ Τόν παλιὸ καλὸ καιρὸ τοῦ πατέρα καὶ τῆς μάνας ἀπ᾿ τὴ χαρὰ καὶ τὸ γέλιο. Τότε θυμήθηκε ἡ Σιδέ- ραινα καὶ τὴ Χρυσή, ποὺ ἤτανε τότε τεσσάρω χρονῶ. -- Χρυσή, πρόσεξε τὸ μωρό, νὰ πάω νὰ πλύνω τὰ ροῦχα. Κοντὰ στὸ μωρὸ ἡ Χρυσὴ νὰ τὸ νταντέψει, νὰ τὸ µερώσει, νὰ τὸ να- νουρίσει γιὰ νὰ κοιμηθεῖ. Κι ἡ μαμὰ ὅ- λο νὰ διατάζει. -- Χρυσή, μάζεψε φρύγανα καὶ τσαλιὰ γιὰ προσάναμμα. Κι ἡ Χρυσὴ ἀπὸ τότε θυμᾶται ὅτι ἔ- πρεπε πιὰ νὰ δουλεύει. Εἰκονογράφηση: Μ. ΘΕΩΝΑ