Ὅραμα οἰκουμενικό ἤ ἐν μπορεῖ μὲ κανένα τρόπο αὐτὴ ἡ ζω ἠἡ--ᾧ ἐμ α ποὺ ζοῦμε σή- μερα ὅσοι κατοικοῦμε στὸν πατροπαράδοτο ἑλληνικὸ χῶρο, νὰ ἔχη ὁποιαδήποτε σχέση μὲ τό «ἑλληνικάό»: γιὰ τὸν λόγο ὅτι τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ αὐτοῦ ποὺ ὀνομάζουμε «ἑλληνικό», εἶναι ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἡ ἀνιεράρχητη, ἡ παντοδύναμη, ἡ ὕψιστη θεὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ποὺ ποτέ δὲν ὑποτάσσεται σὲ καμμιὰ ἄλλη ἀρχὴ --- οὔτε κὰν στὴν ἀρχὴ Ἑλλάδα, ἂν συμδῆ ἡ Ἑλλάδα νὰ συγκρούεται καὶ νὰ ἀντιφάσκη πρὸς τὴν ἀλήθεια. Πραγματικά, τὰ κύρια γνωρίσματα τῆς σημερινῆς ζωῆς μας, ὅσα ἀκρι- ὀῶς στοιχειοθετοῦν τὸ πλαίσιο τῆς πνευματικῆς, πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς τάξεως πραγμάτων μέσα στὴν ὁποία κινούμαστε, εἶναι ὅ,τι ἀκριδῶς ἀπο- τελεῖ τὴν ἀντίθεση, τὴν ἄρνηση τοῦ ἑλληνικοῦ: ὁ ἀστοκαπιταλο- μαρξιστικὸς οἰκονομισμὸς εἶναι ὁ χυδαῖος ἰδεολογικὸς ἀντίποδας τοῦ ἑλ- ληνικοῦ ἰδεαλισμοῦ --- ἡρωϊσμοῦ᾽ τὸ δόγμα αὐτὴ ἡ χαμερπὴς ἐξουσιαστι- κὴ ἀρχαία ἐφεύρεση τοῦ ἰουδαϊκοῦ πνεύματος, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀνατροπὴ τῶν ἀποκλειστικὰ ἑλληνικῶν πνευματικῶν ἀξιῶν τοῦ δια- λόγου, τοῦ ἐλέγχου, τῆς ἔρευνας, τῆς διαλεκτικῆς ἡ ἐξουσία, σ᾽ ὅλες τὶς μορφές της, ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ---πνευματική, μέχρι τὴν πολιτικὴ --- οἱ- κονομικὴ ποὺ στὶς μέρες μας γιγαντώθηκε τερατωδῶς, εἶναι αὐτὴ ποὺ κα- τέλαδε τὴ θέση τῆς ἔναρχης κοινωνίας, αὐτοῦ τοῦ ἐπίσης καθαρὰ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ ἰδανικοῦ ἀλλὰ καὶ πολιτικῆς πράξεως᾽ ὁ ὕπουλος ἰδεολογικὸς, πο- λιτικὸς καὶ κοινωνικὸς ἐξανδραποδισμὸς τῶν ἀτόμων καὶ τῶν ὁμάδων, ποὺ στηρίχθηκε στὴν ὠμὴ ἄρνηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου, πῆρε τὴν μορφὴ μιᾶς, ἀσύλληπτης ἐκτάσεως, ἠθικοπνευματικῆς δουλείας τοῦ σύγχρονου ἀνθρώ- που, δουλείας ποὺ συγκρινόμενη μὲ τὴν παλαιὰ «νομικὴ δουλεία» εἶναι χί- λιες φορὲς πιὸ ἐξουθενωτική, πιὸ ἀδάσταχτη, πιὸ αἰσχρή᾽ καὶ οὕτω καθεξῆς. Δέσμιοι τῆς πιὸ ἀδυσώπητης ἰδεολογικῆς τυραννίας ποὺ ἐγκαθιδρύθηκε ποτὲ στὸν κόσμο, ἔγκλειστοι στὴν πιὸ σκοτεινὴ πνευματικὴ φυλακὴ τῆς ἶστο- ρίας, τυφλὰ ἕρμαια μέσα στὴν κόλαση ἑνὸς τρόπου ζωῆς ποὺ ἔχασε κάθε τι τὸ φυσικό, τὸ γνήσιο, τὸ ἀληθινό, μὲ δυὸ λόγια στερημένοι ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ἀλήθεια στὴ σκέψη καὶ στὴ πράξη μας, παραδέρνουμε ἀσύνειδοι μέ- σα σ᾽ ἕνα χάος, ὁδεύουμε πάνω σὲ μιὰ ὀλισθηρὴ τροχιά ποὺ δὲν ἔχει ἀρ- χή, δὲν ἔχει κατεύθυνση καὶ δὲν ἔχει τέρμα --- καί, τὸ χειρότερο, διακα- τεχόμαστε ἀπὸ τὴν αὐταπάτη ὅτι «προοδεύουμε» καὶ «ζοῦμε καλύτερα ἀπὸ πρίν». Αὐτὸ τὸ τελευταῖο σημεῖο, αὐτὴ ἡ παραλυτικὴ ψευδαίσθηση,