Ὃ δαυλός, ὁ σκόλωψ, οἱ ἀκανθόχοιροι, τὸ «ἄσπρο φασούλι» καὶ οἱ «αὐθεντίες» [Στὸ τεῦχος αὐτὸ παραχωρῶ τὴν ἐκδοτικὴ στήλη (γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τότε ποὺ ἐκδόθηκε ὁ «Δ», τὸν ̓Ιανουάριο τοῦ 1982), γιὰ νὰ δημοσιευθῆ ὁ ἀκολουθῶν «Λόγος περὶ ....σιωπῆς», ποὺ ἔλαβα ταχυδρομικῶς ἀπὸ τὴν Πάτρα]. Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὸ διάἄλογο-μονόλογο τοῦ κ. Δεινία Δικαίου καὶ τὴν ἀνεξήγητη σιωπὴ τῶν ἐμβριθέστατων ἀναζητητῶν τοῦ «ἄσπρου φασουλιοῦ» θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω μιὰ ἐξήγηση τῆς σιωπῆς αὐτῆς, ἐπειδὴ ὁ κ. Δ.Δ. («Δαυλός», τ. δ0-δ1) «ἐλυπήθη σφόδρα» δι ̓ αὐτὴν -- ὅπως ὁ βιβλικὸς ̓]ωνᾶς «ἐπὶ τῇ κολοκύνθῃ»: Ὅταν ὁ ̓Ικάριος, βασιλιᾶς τῆς Σπάρτης, προξένευε τὴν κόρη του Πηνελόπη γιὰ τὸν ̓Οδυσσέα, τὴ ρώτησε ἂν θέλει νὰ πάει στὴν ̓Ιθάκη. ̓Εκείνη ἀπὸ ντροπὴ δὲν εἶπε οὔτε λέξη. ́Ο πατέρας της ἐξήγησε τὴ σιωπὴ σὰν συγκατάθεση, καὶ ὄχι μόνον τὴν ἔδωσε στὴν ̓Ιθάκη, ἀλλὰ στὴ θέση ἐκείνη τῆς Σιωπῆς ἔστησε τὸ ᾱγαλμα τῆς Αἰδοῦς, ποὺ τὸ βρῆκε ἐκεῖ μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ὁ Παυσανίας, περνώντας ἀπὸ τὴ Σπάρτη. «Καὶ τὴν ἄποκρίνασθαί φασιν οὐδέν. ̓Ικάριος δὲ συνιεὶς ὡς βούλεται ἀπιέναι μετὰ ̓Οδυσσέως, ἄγαλμα ἀνέθηκεν Αἰδοῦς» (Λακωνικὰ ΧΧ ἢ). ̓Αργότερα, στὴ Ρώμη, μὲ τὸ Ρωμαϊκὸ Δίκαιο ἐδόθη γιὰ τὴ σιωπὴ ἡ ἴδια ἐξήγηση: ὁμολογία, συμφωνία, ἐπιδοκιμασία: «Δοκεῖ συναινεῖν εἰ μὴ φανερῶς ἀντείποι, τὴν γὰρ σιωπὴν συναίνεσιν εἶναι φησί» (Βασιλικὰ ΚΗ ὁ 2.5). Καὶ ἀλλοῦ: « Ἢ σιωπὴ ὡς συναίνεσις ἑρμηνεύεται. 'Ο μὴ ἀντιλέγων λογίζεται συναινῶν» (Πανδέκται Ν 1], 129621). Καὶ ἀκόμη ἀργότερα, στὸ Δίκαιο τοῦ ̓Ιουστινιανοῦ, οἱ Βυζαντινοὶ νομοδιδάσκαλοι ἔδιναν τὴν ἴδια ἑρμηνεία γιὰ τὴ σιωπή. Ἔτσι ὁ Θεόφιλος ὁ ̓Αντικήνσωρ ἐδίδασκε ὅτι: «ὁ μαινόμενος σιωπῶν οὐ συναινεῖ. ̓Εκεῖνος γὰρ σιωπῶν συναινεῖ, ὅς, αἰσθανόμενος τοῦ γινομένου, ἐναντιοῦσθαι δύναται εἰ μή ἀρέσκεται τοῦτο» ( ̓Ϊνστ. Α.Ι). Δηλαδὴ ὅποιος εἶναι φρενοβλαβὴς σιωπᾶ, ἐνῶ δὲν συμφωνεῖ. Διότι αὐτὸς ποὺ σιωπᾶ, συμφωνεῖ, ἐφ ̓ ὅσον ξέρει τί τοῦ γίνεται καὶ μπορεῖ νὰ ἀντιλέξει, ἂν δὲν συμφωνεῖ. Αν ὁ κ. Δειν. Δικαῖος δέν ἱκανοποιεῖται μὲ τὰ πάρα πάνω, ἂς προσέἔει τί γίνεται μὲ τὸ σκατζόχοιρο: Ὅταν τὸν στριμώξουν μερικὰ ζωηρὰ παιδιὰ καὶ προσπαθοῦν μὲ δαυλό, ὁβελὸ ἢ σκόλοπα νὰ τοῦ σουβλίσουν τὸ στομάχι ἢ ἄλλα εὐαίσθητα σημεῖα του, φρονίμως ποιῶν χώνει τὴ μύτη του κάτω ἀπὸ τὴν οὐρά του, μαζεύεται κουβάρι καὶ τά... περιφρονεῖ μὲ τὴ σιωπή του. Δείχνοντας τὰ ἀγκάθια του προστατεύει τὴν κοιλιά του ἀπὸ τοὺς ὀβελοὺς καὶ τοὺς Δαυλούς. Κακὸ πρᾶγμα ὁ δαυλός. Ο καύμένος ὁ Πολύφημος, γυιὸς τοῦ Ποσειδῶνα, ἐκεῖ στὴ Σικελία ἔχασε ἀπὸ τὸ δαυλὸ τὸ μοναδικό του μάτι --- τόσο ἀπαραίτητο στοὺς μονόφθαλμους, γιὰ νὰ βασιλεύουν στοὺς τυφλούς. Συμπέρασμα: Ὃ μὲν κ. Δ. Δικαῖος, εἴτε «ἐκρηγνυόμενος» εἴτε ὄχι, θὰ ἐξακολουθήσει --- φυσικὰ -- τὶς ἔρευνές του γιὰ τὸ μαῦρο φασούλι. Κάποτε θὰ τὸ βρεῖ. Οἱ φρόνιμοι ὅμως ἀκανθόχοιροι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ προστατεύουν τὸ στομάχι τους αὐτοσφαιροποιούμενοι. Καὶ οἱ βαθυστόχαστοι ̓Αναζητητὲς τῶν ἄσπρων φασολιῶν (πρὸ ἐτῶν, στὸ χωριό μου, ἕνας ἀγροφύλαξ «ἀνεκάλυψε» δυὸ σπουδαίους τάφους, γνήσιους μυκηναϊκούς' τὸ ἀνέφερε στὸν Προϊστάμενο τῆς ̓Αρχαιολογικῆς "Ὑπηρεσίας, ὁ ὁποῖος πῆρε, παραχρῆμα, προαγωγὴ γιὰ τὴν «ἀνακάλυψη», ὁ δὲ ἀγροφύλαξ, Θεὸς σ ̓ χωρέσ ̓ τον, πέθανε ἀγροφύλαξ) θὰ ἐξακολουθοῦν νὰ ὀρχοῦνται τὸν κόρδακα τοῦ “Ϊπποκλείδη ἢ θὰ περιάπτουν μὲ τὴν «αὐθεντία» τῆς ὑπογραφῆς τους, μὲ τὸ ἀζημίωτο, σὰν τὶς «διάσημες» βεντέττες, τὴ «φοινικικὴ» προέλευση τῶν σαπουνιῶν. Μετὰ τιμῆς Δημ. Μπογδανόπουλος ̓Επίτ. δικηγόρος - συγγραφέας “Αγ. Στεφάνου 20. τηλ. 274.510 26. 34 Πάτρα {Γιὰ τὴν πιστὴ ἀντιγραφή: ΔΛ.Ι[.Λ.